Nucleus Torn — Traveller's Rest songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Traveller's Rest" van Nucleus Torn.
Songteksten
you and I — hear it bleed
in a desperate broken song
empty hands — grander loss
the soulless banished here it seems
then I heard you whispering
you shivering voice on the darkened wind
«sad grey oblivion»
escape this sane hell and logic grim
with bare feet misled
on bare rocks and iron sheds
long since falling down
down to see one’s foreign self
under torn cover shriek
wrathless sun naked and bright
bleed the scourge of sleep
carving pale scents of escape
actor of decay
godless seraphim hate
iron plan of death
hammers melting souls to dust
blackened paths to take
smelt the stale stench of grey
irredeemably lost
«witness oblivion»
you said
eyes are shut, never touch the sun
traveller, has awakened and
his words sing, ruin and turmoil
and vast long bygone bliss
seems to bury the lie
still rest your shivering voice within
modern utopias through leather through skin
driven mad the ignorant blindfolded lamb
restless scornful tongue
words pass silence and
stricken immobile
red my crushed lids made
bitter dissonance
taste anguish collapse
how far, still you run
«no escape — hush»
scattered, broken
onward to merciless stars lights undarkened
onward now until sunshine brings gravity’s failing
onward and climbing still among rotten trees and poisoned weeds
onward on burnt ground to stumble blind through such ravished woods
arid a plain’s glow repulsive ahead
the sky’s lid gives way to her beckoning look
unravel the secrets of death decay
I stare with a pale glance at her shimmering bloodshot eye
raging she stabs once more
my cyanide heroin
a sting if grew deep down
thrust into lungs open wide
sucking with anger
one second of rust
the pure nothing
stolen by night’s grace
Songtekstvertaling
jij en ik horen het bloeden.
in a desperate broken song
lege handen-groter verlies
de zielloze verbannen hier lijkt het
toen hoorde ik je fluisteren.
jij trillende stem op de donkere wind
"droevige grijze vergetelheid»
Ontsnap aan deze gezonde hel en logica grimmig
met de blote voeten misleid.
op kale rotsen en ijzerschuren
lang geleden dat ik viel.
♪ down to see one ' s foreign self ♪
onder verscheurde dekking krijsen
wratloze zon naakt en helder
bloed de gesel van de slaap
het snijden van bleke ontsnappingsgeuren
verval-actor
goddeloze Serafijnen haten
ijzeren plan van de dood
hamers smelt zielen tot stof
zwarte paden te nemen
rook de muffe stank van grijs
onherroepelijk verloren
"getuige vergetelheid»
je zei:
ogen dicht, nooit de zon aanraken
reiziger, is ontwaakt en
zijn woorden zingen, ruïneren en onrust
en een langdurige gelukzaligheid.
lijkt de leugen te begraven.
rust nog steeds je huiverende stem van binnen
moderne utopieën door Leer door huid
gek gemaakt het onwetende geblinddoekt Lam
rusteloze tong
woorden gaan voorbij stilte en
getroffen immobiel
rood mijn verbrijzelde deksels gemaakt
bittere dissonantie
smaak angst ineenstorting
hoe ver, nog steeds ren je
"geen ontsnapping-hush»
verstrooid, gebroken
op weg naar genadeloze sterren zonder sterren
voorwaarts, tot de zon de zwaartekracht doet falen.
voorwaarts en klimmen nog steeds tussen rotte bomen en vergiftigd onkruid
verder op afgebrande grond om blind door zo ' n verwoest bos te strompelen.
de gloed van een vlakte is weerzinwekkend.
het deksel van de lucht maakt plaats voor haar wenkende blik
ontrafel de geheimen van de dood verval
Ik staar met een bleke blik naar haar glinsterende bloeddoorlopen oog.
ze steekt nog een keer.
mijn cyanide heroïne
een steek als diep van binnen groeit
steek in de longen wijd open
zuigen met woede
een seconde roest
het pure niets
gestolen door de gratie van de nacht