Normal'ный — Наш Париж songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Наш Париж" van Normal'ный.
Songteksten
Я знаю почему ты плачешь. Ты, как и я Решила всё вспомнить, но уже поздно.
Сегодня я решил взорвать наш Париж.
Давай взорвем наш Париж и запретим нашу жизнь.
Минируй парки, аллеи, дома и мосты, где тобой я простыл.
Я пристрелю наш Париж, пока ты трепетно спишь.
Шальная пуля насквозь отношений с тобой — мы уже не любовь.
Помню твой шепот проникал под мою кожу,
И я сутками не мог уснуть от этих ожогов.
Минус двадцать; холода, мы за руку вместе,
И поцелуи на крыльце топили сто по Цельсию.
Помню как ангелы только в нас и целились,
А ты смеялась и кричала, что мы навсегда.
Там нашим главным хобби была только постель,
И руки грели похлеще костра.
Помню нырял в твои глаза, и в них
Пытался утонуть, как ребенок в глубоком басcейне,
Но ты тянула руку, чтобы спасти,
Я выныривая каждый раз, искренне просил прощения.
Но хватит «Прости» — я в тебя не верю.
Я тебе не верю, ты уже прошлая жизнь!
И на твои письма, напичканных целью,
Я ставлю «Ignore» и взрываю Париж.
Давай взорвем наш Париж и запретим нашу жизнь.
Минируй парки, аллеи, дома и мосты, где тобой я простыл.
Я пристрелю наш Париж, пока ты трепетно спишь.
Шальная пуля насквозь отношений с тобой — мы уже не любовь.
Давай взорвем наш Париж и запретим нашу жизнь.
Минируй парки, аллеи, дома и мосты, где тобой я простыл.
Я пристрелю наш Париж, пока ты трепетно спишь.
Шальная пуля насквозь отношений с тобой — мы уже не любовь.
Normal’ный — Наш Париж.
Январь, 2015.
Songtekstvertaling
Ik weet waarom je huilt. Jij, net als ik, besloot ik alles te onthouden, maar het is te laat.
Vandaag besloot ik ons Parijs op te blazen.
Laten we ons Parijs opblazen en ons leven verbieden.
Mijn parken, steegjes, huizen en bruggen waar je mijn verkoudheid opving.
Ik schiet ons Parijs neer terwijl jij beeft in je slaap.
Een verdwaalde kogel door een relatie met jou-We zijn geen liefde meer.
Ik weet nog dat je gefluister onder mijn huid zat.,
En ik kon dagenlang niet slapen door die brandwonden.
Min twintig, koud, we houden elkaars hand vast.,
En de kussen op de veranda waren honderd graden Celsius.
Ik weet nog dat de engelen alleen op ons richtten.,
En je lachte en schreeuwde dat we voor altijd waren.
Daar was onze belangrijkste hobby alleen het bed,
En mijn handen waren warmer dan het vuur.
Ik weet nog dat ik in je ogen dook en in ze dook.
Probeerde te verdrinken als een kind in een diepe poel,
Maar je wilde me redden.,
Ik dook elke keer op en vroeg oprecht om vergeving.
Maar genoeg "Het spijt me" - ik geloof niet in je.
Ik geloof je niet, je bent voorbij het leven!
En naar je e-mails gevuld met een doel,
Ik zet op "Negeren" en blaas Parijs op.
Laten we ons Parijs opblazen en ons leven verbieden.
Mijn parken, steegjes, huizen en bruggen waar je mijn verkoudheid opving.
Ik schiet ons Parijs neer terwijl jij beeft in je slaap.
Een verdwaalde kogel door een relatie met jou-We zijn geen liefde meer.
Laten we ons Parijs opblazen en ons leven verbieden.
Mijn parken, steegjes, huizen en bruggen waar je mijn verkoudheid opving.
Ik schiet ons Parijs neer terwijl jij beeft in je slaap.
Een verdwaalde kogel door een relatie met jou-We zijn geen liefde meer.
Normaal is ons Parijs.
Januari 2015.