Nomadi — Un Ricordo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Un Ricordo" van Nomadi.
Songteksten
speranza gi morta, chiss?
E forse una cosa che mai si far, e forse una volta, un ricordo era gi.
Il profumo dell'incenso si riflette, forte e denso, sulla nebbia
del cortile che si alza sulle rive.
Gente in fila sale in barca, pendolari che ogni alba,
riperpetuan laghi e monti, uno spinge i loro giorni.
Nel rumore del carretto, steso sotto il berretto, uno ronfa
gi ubriaco, mentre il mulo gira adagio.
Tanti bravi sopra i muri, rimpiangon gli anni duri, e anche
andarla a denunciare, anche un niente puІ fruttare.
Il gioco degli scacchi, dell'avere per s©, rompe i contatti di chi scaltro non.
La stanchezza dei rotti rompe i perch©, ma la guerra fra i tutti, la ordina un re.
Vecchia manda l'acqua, col rumore di risacca, sulla ruota del
mulino, che riempie il suo destino.
Tra le canne di un canale, trilla il liuto del giullare, nel far
finta di esser sordo, intanto trova un accordo.
Cerca una coerenza, la musa di ogni scienza, che armonizza,
varie parti, poi procede senza sbalzi.
Ma la nube sopra il lago, resta il segno di un peccato, dal
mistero sempre uguale, che ci fa inchinare al male.
Certo, viene voglia, di dire: «Ho gi dato» a chi inventa
conferme o chi ti chiede un passato.
E forse una cosa che mai si far anche una volta un ricordo
era gi.
E forse una cosa che mai si far anche una volta un ricordo
era gi.
Songtekstvertaling
hope is dood, wie weet?
En misschien één ding dat je nooit zult doen, en misschien één keer, was een herinnering gi.
De geur van wierook wordt gereflecteerd, sterk en dicht, op de mist
van de binnenplaats die aan de oevers staat.
Mensen in Boten, forensen die elke ochtend,
riperpetuan meren en bergen, men duwt hun dagen.
In het geluid van de kar, liggend onder de kap, snurkt men
al dronken, terwijl de ezel Adagio draait.
Zoveel goede boven de muren, spijt van de harde jaren, en zelfs
ga haar aanklagen, zelfs een nutteloze Kip.
Het schaakspel, van het hebben voor zichzelf, breekt de contacten van degenen die niet sluw zijn.
De vermoeidheid van de gebroken stokken breekt de stokken, maar de oorlog tussen allen, bevolen door een koning.
De oude vrouw stuurt het water, met het geluid van de branding, op het wiel van de
mill, die zijn lot vervult.
Tussen het riet van een kanaal, loopt de luit van de nar, in het Verre
doe alsof je doof bent en maak dan een deal.
Het streeft naar samenhang, De Muze van elke wetenschap, die harmoniseert,
verschillende delen, dan verloopt soepel.
Maar de wolk boven het meer, blijft het teken van zonde, van
mysterie altijd hetzelfde, dat maakt ons buigen voor het kwaad.
Natuurlijk wil je zeggen:" Ik heb al gegeven " aan degenen die uitvinden
bevestiging of wie je om een verleden vraagt.
En misschien één ding dat je nooit zult doen, zelfs niet één keer een herinnering
het was gi.
En misschien één ding dat je nooit zult doen, zelfs niet één keer een herinnering
het was gi.