Nomadi — Il Musicista songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Musicista" van Nomadi.
Songteksten
Ricordo ancora tutto, come una vecchia storia, di nobili,
plebei e feudatari, lontana come l’anima dal reo o il tempo
da un pensiero che grida forte la sua identit e che non finir
come non puІ finire l’eterno.
Che invece di sprezzanti ideali di potere, di dollari, di Mercedes
e di stragi, di golpe, di campagne elettorali, misteri e Quirinale, si spiega con ben altre soluzioni
che a quella gente l sulle poltrone stan sui coglioni.
Ma cosa sto dicendo, che razza di discorso, possibile che
ancora non me ne renda conto, che quel che stato stato,
che non c' pi№ riscontro tra quello che vorremmo ciІ a cui
andiamo incontro.
Tra vivere felici anche non proprio come dive
e tante condizioni in cui si sopravvive,
e ancora tra paradisi di boschi, fiori e rivi,
e ozono, marmitte, diossina e detersivi.
Io proprio non capisco il falso della gente,
che a tutti i costi vuole dimostrare,
sfoggiando l’apparenza che conviene, di esser gente bene
e che in fondo non c' pi№ gran differenza
fra loro, l’avvocato, lo stilista o l’eminenza.
E la televisione libro sempre aperto,
delle tangenti sa dirci quasi tutto
delle storie di famiglie puritane, di scandali e sottane,
ma quel che importante si taciuto,
non occultamento di notizia, m giornalismo muto.
Ma di che sto parlando io me ne rendo conto,
che in fretta o all’incontrario sta gi girando il mondo,
che ormai ogni valore ha gi toccato il fondo,
e che ogni musicista, dicono, sia un parassita immondo.
Ma allora, a questo punto, che cosa dovrem dire
noi che mitra e bombe non riusciam a concepire
ci spiace che la gente sia costretta a subire
sperando almeno che chi insoddisfatto, ci stia a sentire
Songtekstvertaling
Ik herinner me nog steeds alles, zoals een oud verhaal, van edelen.,
plebejers en feodale heren, zo ver weg als de ziel van de overtreder of de tijd
uit een gedachte die hardop zijn identiteit roept en die niet eindigt
hoe kun je het eeuwige niet afmaken?
Dat in plaats van minachtende idealen van macht, dollars, Mercedes
en bloedbaden, staatsgrepen, verkiezingscampagnes, mysteries en eigenaardigheden, wordt verklaard door vele andere oplossingen
dat die mensen op de stoelen op hun ballen staan.
Maar wat zeg ik, wat voor soort toespraak, mogelijk dat
Ik weet nog steeds niet wat er is gebeurd.,
dat er geen wedstrijd meer is tussen wat we zouden willen
laten we afspreken.
Tussen gelukkig leven zelfs niet helemaal als duiken
en zoveel omstandigheden waarin je overleeft,
en weer onder paradijzen van bossen, bloemen en rivieren,
en ozon, dempers, dioxine en wasmiddelen.
Ik begrijp de leugens van mensen niet.,
dat hij ten koste van alles wil bewijzen,
pronken met het uiterlijk dat past, om goede mensen te zijn
en dat er in principe niet meer№ veel verschil
onder hen, de advocaat, de stylist of de eminentie.
En televisie boek altijd open,
over steekpenningen kan hij ons bijna alles vertellen.
verhalen over puriteinse families, schandalen en onderwereld,
maar wat belangrijk is, is zwijgen.,
geen nieuws verbergen, m stille journalistiek.
Maar waar ik het over heb, realiseer ik me,
dat snel of op de bijeenkomst al de wereld ronddraait,
dat elke waarde nu al de bodem heeft bereikt,
en dat elke muzikant, zeggen ze, een onreine parasiet is.
Maar dan, op dit moment, wat moeten we zeggen
wij die machinegeweren en bommen niet konden bevatten
het spijt ons dat mensen moeten lijden.
in de hoop dat de ontevreden mensen naar ons zullen luisteren.