Нигатив — Туман songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Туман" van Нигатив.
Songteksten
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Я не остыл и не потерял, ту веру в лучшее.
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Где-то луч света и радуга, там, за тучами.
Это как «Скорый» поезд, все заняты места.
И здесь — каждый порознь свои дни листал.
Сгинула весна, бурная юность —
Ночи длинные без сна, буйный разгул весь.
За окнами, где-то мелькало знойное лето.
Неспокойный, блеклый свет его едва и след оставил.
Раздали пледы, веет холодом, кружит листва.
Медленно, за город городом, нас мчит состав.
И тебе виден снег уже, и кажется вот-вот
Тебе срежут, как передержанный, перезревший плод.
И мечется душа, бьется в страхе — бежать куда?
В полумраке ночей зябких воздух сжал туман.
Не видно неба синего, застыла обессиленно.
Спотыкаясь носилась да шептала «прости меня».
И прорвался луч света клубов этих между.
Как раз тогда, когда рассудок утратил надежду.
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Я не остыл и не потерял, ту веру в лучшее.
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Где-то луч света и радуга, там, за тучами.
Гулял по парку, глядя украдкой на часы.
Сперва негодовал, закипал, устал, остыл.
Ты снова опоздала бросив мне к ногам «прости».
Себя так оправдала, но вновь доводы пусты.
Я даже не рассержен, уже не будет, как прежде —
Безудержной нежности; ни буйства, ни бешенства.
Первых подснежников наших и след простыл.
Жаль костра стилета нет и неведом стыд.
Одета, накрашена ярко, ну прямо до наглого.
Но я то знаю, для того чтобы раздеться наголо.
Днем тепло, ночь прохладна — и так каждый раз.
И ты верна себе, как и манере опаздывать.
Я минимум раз восемь готов был тебя бросить.
Моя уму непостижимая, любимая осень.
Я остаюсь, и пусть сидит на юбке в караван.
Я остаюсь, меня пленил твой густой туман.
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Я не остыл и не потерял, ту веру в лучшее.
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Где-то луч света и радуга, там, за тучами.
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Я не остыл и не потерял, ту веру в лучшее.
Медленно плыл в городе туман. Я не забыл, горе от ума.
Где-то луч света и радуга, там, за тучами.
Songtekstvertaling
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ik werd niet koud en verloor dat geloof in het beste niet.
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ergens een lichtstraal en een regenboog, daar, achter de wolken.
Het is net een "Express" trein, alle stoelen zijn bezet.
En hier-iedereen apart bladerde door hun dagen.
Weg is de lente, de stormachtige jeugd —
De nachten zijn lang zonder slaap, de woeste feestvreugde is alles.
Buiten de ramen, flitste ergens hete zomer.
Het rusteloze, zwakke licht liet nauwelijks een spoor achter.
Dekens werden verdeeld, de lucht is koud, de bladeren draaien.
Langzaam, uit de stad, de trein raast ons.
En je kunt de sneeuw al zien, en het lijkt op het punt om
Je wordt afgesneden als een overbelichte, overrijpe vrucht.
En de ziel raast, slaat in angst om waar te rennen?
In de duisternis van de koude nachten, was de lucht gevuld met mist.
Ik kan de blauwe lucht niet zien, Ik ben uitgeput.
Ze strompelde rond en fluisterde: "het spijt me."
En er barstte een lichtstraal tussen hen uit.
Net toen ik de hoop verloor.
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ik werd niet koud en verloor dat geloof in het beste niet.
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ergens een lichtstraal en een regenboog, daar, achter de wolken.
Ik liep in het Park, keek heimelijk naar mijn horloge.
Eerst was ik verontwaardigd, ziedend, moe en koud.
Je was weer te laat, je gooide een "sorry" naar mijn voeten.
Ik heb mezelf op deze manier gerechtvaardigd, maar nogmaals, de argumenten zijn leeg.
Ik ben niet eens boos, het zal niet meer hetzelfde zijn. —
Ongebreidelde tederheid, geen geweld, geen woede.
Onze eerste sneeuwklokjes waren weg.
Het is jammer dat er geen stiletto vuur is en geen schaamte.
Gekleed, mooi gemaakt, tot aan de brutaliteit.
Maar ik weet dat om naakt te strippen.
De dag is warm, de nacht is koel-en zo is het elke keer.
En je bent net zo trouw aan jezelf als aan de manier waarop je te laat bent.
Ik wilde je minstens acht keer verlaten.
Mijn verbijsterende, geliefde herfst.
Ik blijf en laat haar op de rok zitten in de caravan.
Ik blijf, ik ben gefascineerd door je dikke mist.
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ik werd niet koud en verloor dat geloof in het beste niet.
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ergens een lichtstraal en een regenboog, daar, achter de wolken.
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ik werd niet koud en verloor dat geloof in het beste niet.
De mist dreef langzaam door de stad. Ik ben het niet vergeten, wee van de humor.
Ergens een lichtstraal en een regenboog, daar, achter de wolken.