Нигатив — История одной болезни songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "История одной болезни" van Нигатив.
Songteksten
Всё началось довольно неуклюже и глупо
После безумной шутки, был май и скучные будни,
Я и моя сестра решили набрать её подруге,
Сказал, что я люблю её, не могу жить типа.
Ну посмеялись пару минут и будет.
Мы не были знакомы и разумные люди,
Я беспечно извинялся, при первой же встрече
Решили повстречаться, просто так от делать нечего.
Мне нравилось, что мне она не нравится,
Ибо от прошлого романа еще остались шрамы,
Вроде бы не умна казалась, вроде не красавица,
И кайф — любовные дела были не по карману.
Она играла, довольно часто звонила,
Говорила, мило улыбаясь: «Привет любимый»
И не известно, сколько бы это продлилось,
Ничем не рискуя, как я считал, тем же отвечая.
И тут зачем-то в Москву с Лёхой уезжаем,
Она провожает, говорит тоскует, будет ждать,
Через пару суток я начинаю замечать
Что мысли о ней то спотыкаются, то вихрем летают.
Я возвращаюсь, и, как последний фраер,
Кинув сумку на вокзале, мчу к ней с цветами,
Она не понимает, хлопает глазами,
Ничё не напоминает? Думаю, всё — доигрались.
Я уже вижу край! Я уже теряю почву!
Если это только цветочки, надо линять срочно!
Не то вечером, не то ночью, сейчас не помню точно,
Отправляю смс с одной точкой.
Она звонит тут же, мол может быть нужно
Дать хотя бы для дружбы нам ещё один шанс,
Но с головой моей явно всё хуже и хуже,
Я уже не различаю — где я, а где фарс.
Для тех, кто парит над бездной,
Когда любая помощь бесполезна.
Это как гулять по оголённому лезвию,
Просто история одной болезни…
Меня нереально крутит, а та вероятно шутит
И тупо по 2−3 дня всё так же не берёт трубки,
А я как ненормальный, с мечтательными стихами
Умолял её: Оставь! Оставь! Прошу тебя!
Вроде расстались, сразу стало всё ровно,
С одной маленькой ремаркой: мне правда очень хреново,
И я устал встречать её в снах снова и снова,
Представьте, больше месяца один сон, слов нет.
Лето, ночь, душно, я на мокрой подушке,
Тихо скулил и думал, вот послушайте:
Я видел смерть близких, смерть самых лучших,
Переносил равнодушно, а эта дрянь так душит!
Я думал это не пройдет никогда
Не может в чужих городах,
В незнакомых прохожих искал похожую,
И по новой — мороз, дрожь эта,
Муражки по коже, не важно жара или холода.
Идешь на поправку вроде, светлее голова,
И тут раз смс приходит: «Привет. Как дела?" — Бля!
И опять пять кругов отчаяния
Кричать от боли: Оставь меня в покое!
Для тех, кто парит над бездной,
Когда любая помощь бесполезна.
Это как гулять по оголённому лезвию,
Просто история одной болезни…
Вообразите, с первой встречи прошло где-то 2 года,
Как Питер, Краснодар штормит, у нас непогода,
И снова она снится, и я, ни разу не гордый,
Через весь город, как в бреду, иду ночью промозглой.
Будем считать это дождь был, это он бил
По щекам, и глаза водой наполнил,
Как сейчас помню, сижу промокший весь,
Встречаем рассвет вместе: я, сигарета, её подъезд.
Но пора давно подвести итог песни —
Я счастлив с другой, я любим, мы вместе,
Только воспоминания о той боли неестественной.
Прошу вас даже в шутку не бросайте словами.
И вот еще что, это важно и правильно,
Я, правда, очень сожалею об одной эпиграмме —
Альбом «Орион», 8 марта, окончание,
Когда передал привет Тарановой Светлане.
Для тех, кто парит над бездной,
Когда любая помощь бесполезна.
Это как гулять по оголённому лезвию,
Просто история одной болезни…
Songtekstvertaling
Het begon allemaal nogal onhandig en Dom.
Na de gekke grap was het Mei en saaie weekdagen.,
Mijn zus en ik besloten haar vriendin te bellen.,
Hij zei dat ik van haar hou, ik kan zo niet leven.
Ik heb een paar minuten gelachen en dat zal ik doen.
We kenden elkaar niet en redelijke mensen.,
Ik verontschuldigde me bij de eerste vergadering.
We hebben besloten elkaar te ontmoeten, er is niets om zo te doen.
Ik vond het leuk dat ik haar niet mocht.,
Want er zijn nog steeds littekens van de laatste romance,
Het lijkt niet slim, het leek niet mooi.,
En liefdesaffaires waren niet betaalbaar.
Ze speelde, belde heel vaak.,
Ze zei, glimlachend, " Hallo, mijn liefste."
En het is niet bekend hoe lang het zou hebben geduurd,
Zonder iets te riskeren, zoals ik dacht, hetzelfde antwoord.
En dan gaan we naar Moskou met Lech.,
Ze begeleidt, zegt longs, zal wachten,
Na een paar dagen begin ik het te merken.
Dat gedachten van haar soms struikelen, dan vliegen als een wervelwind.
Ik kom terug, en net als de laatste friteuse.,
Ik laat m ' n tas bij het station vallen en haast me erheen met bloemen.,
Ze begrijpt het niet, knippert met haar ogen.,
Doet het je ergens aan denken? Ik denk, helemaal klaar met spelen.
Ik zie de rand al. Ik ben al terrein aan het verliezen!
Als het alleen bloemen zijn, moet je dringend schuren!
'S avonds of' s nachts Weet ik het niet meer.,
Ik stuur een sms met één stip.
Ze belt meteen en zegt dat het nodig kan zijn.
Geef ons nog een kans op vriendschap.,
Maar mijn hoofd wordt duidelijk erger en erger.,
Ik kan geen onderscheid meer maken tussen mij en farce.
Voor hen die boven de afgrond zweven,
Als hulp nutteloos is.
Het is als lopen op een kaal lemmet.,
Gewoon een medische geschiedenis.…
Ik heb het gevoel dat ik vandaag geboren ben.
En dom genoeg voor 2-3 dagen nog steeds niet neemt de buis,
En ik ben als een gek met dromerige gedichten.
Ik smeekte haar: laat het! Laat het! Alsjeblieft!
Een beetje uit elkaar, het werd allemaal glad,
Met een kleine opmerking: Ik voel me echt slecht,
En ik ben het zat om haar steeds weer in mijn dromen te zien.,
Stel je voor, meer dan een maand een droom, geen woorden.
Zomer, nacht, stoffig, ik lig op een nat kussen,
Ik huilde zachtjes en dacht, luister naar dit:
Ik heb de dood van geliefden gezien, de dood van de beste,
Onverschillig doorstaan, en dit spul is zo verstikkend!
Ik dacht dat het nooit weg zou gaan.
Kan niet in VREEMDE steden zijn.,
In onbekende voorbijgangers-ik was op zoek naar een soortgelijke,
En op een nieuwe vorst, rilt dit,
Mieren op de huid, ongeacht de hitte of kou.
Aan de beterende hand als, lichtere kop,
En dan als er een sms komt: "Hoi. Hoe gaat het?"Fuck!
En weer vijf cirkels van wanhoop
Laat me met rust.
Voor hen die boven de afgrond zweven,
Als hulp nutteloos is.
Het is als lopen op een kaal lemmet.,
Gewoon een medische geschiedenis.…
Stel je voor, het is ongeveer 2 jaar geleden sinds de eerste vergadering,
Net als Peter, Krasnodar is stormachtig, we hebben slecht weer,
En weer droomt ze, en ik ben nooit trots,
Door de hele stad, als in een delirium, ga ik ' s nachts bedank.
Laten we aannemen dat het regende, het regende.
Op de wangen en ogen met water gevuld,
Zoals ik me nu herinner, zit ik helemaal doorweekt.,
We ontmoeten de dageraad samen: ik, sigaret, haar ingang.
Maar het is tijd om het lied lang geleden samen te vatten —
Ik ben gelukkig met een ander, Ik hou van, We zijn samen,
Alleen herinneringen aan die onnatuurlijke pijn.
Gooi alsjeblieft geen woorden naar me.
En nog iets, het is belangrijk en juist.,
Het spijt me van één epigram. —
Album "Orion", 8 maart, eindigend,
Toen ik Svetlana Taranova de groeten deed.
Voor hen die boven de afgrond zweven,
Als hulp nutteloos is.
Het is als lopen op een kaal lemmet.,
Gewoon een medische geschiedenis.…