Nicolò Carnesi — Ho una galassia nell'armadio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ho una galassia nell'armadio" van Nicolò Carnesi.
Songteksten
Paracaduti di piombo
cadiamo con troppa premura,
lo sai che c'è?
Che forse non è il caso di scoprirsi,
Che forse non è il caso di parlarsi.
Lisa si asciuga la faccia,
ma l’ultima volta l’ho vista ridere,
ed affermare che la stupidità mantiene in equilibrio il pianeta.
Lasciamo le idee già in cantina,
meglio la democrazia del vivere
e lo credo bene,
siamo andati a male,
siamo solo cellule in continua collisione.
Come celluloide
giriamo il nostro film,
il pane non ci manca,
mi hai dato già abbastanza.
Non è poi così male,
possiamo galleggiare,
come galassie lassù.
Ma noi restiamo immobili.
Paracaduti di piombo,
lasciamo che il vento ci salvi.
Miracoli,
io non ne ho visti mai.
I santi non aiutano quelli come noi.
Lisa ci guarda dal basso,
dall’alto ci sembra più bella.
Coesistere,
non è mai stato semplice cercare un equilibrio,
è come stare a mordere le nuvole.
Come celluloide
giriamo il nostro film,
il pane non ci manca,
mi hai dato già abbastanza.
Non è poi così male,
possiamo galleggiare,
come galassie lassù.
Ma noi restiamo immobili lassù.
Ma noi restiamo immobili.
Complicati come siamo
ci disintegriamo,
non socializziamo più.
Ho una galassia nell’armadio
e ci nascondiamo
per non comparire più.
Siamo figli del 2000,
fiumi alla deriva,
non ci sorprendiamo più.
Siamo stelle supernova,
pronti all’esplosione,
non ci troveranno più.
Complicati come siamo
ci disintegriamo,
non socializziamo più.
Ho una galassia nell’armadio
e ci nascondiamo
per non comparire più.
Siamo figli del 2000,
fiumi alla deriva,
non ci sorprendiamo più.
Siamo stelle supernova,
pronti all’esplosione,
non ci troveranno più.
(Grazie a Giulia per questo testo)
Songtekstvertaling
Leiden parachutes
we vallen met te veel zorg.,
Weet je wat het is?
Dat het misschien niet het geval is om erachter te komen,
Misschien moeten we niet praten.
Lisa veegt haar gezicht af.,
maar de laatste keer dat ik haar zag lachen,
en om te zeggen dat domheid de planeet in balans houdt.
We laten de ideeën al in de kelder.,
betere democratie dan leven
en ik geloof het goed,
we gingen slecht,
we botsen met cellen.
Als celluloid
laten we onze film opnemen.,
brood ontbreekt niet,
je hebt me genoeg gegeven.
Zo erg is het niet.,
we kunnen drijven.,
net sterrenstelsels daarboven.
Maar we blijven stil liggen.
Leiden parachutes,
laat de wind ons redden.
Wonder,
Ik heb er nog nooit een gezien.
Heiligen helpen mensen zoals wij niet.
Lisa kijkt neer op ons.,
van bovenaf ziet het er mooier uit.
Bestaan,
het is nooit gemakkelijk geweest om een balans te vinden,
het is alsof je in de wolken bijt.
Als celluloid
laten we onze film opnemen.,
brood ontbreekt niet,
je hebt me genoeg gegeven.
Zo erg is het niet.,
we kunnen drijven.,
net sterrenstelsels daarboven.
Maar we zijn er nog steeds.
Maar we blijven stil liggen.
Zo ingewikkeld als we zijn
we desintegreren,
we gaan niet meer met elkaar om.
Ik heb een melkweg in mijn kast.
en we verbergen
om nooit op te komen dagen.
We are children of 2000,
drijvende rivieren,
we zijn niet meer verrast.
We zijn supernova sterren,
klaar om op te blazen,
ze zullen ons niet meer vinden.
Zo ingewikkeld als we zijn
we desintegreren,
we gaan niet meer met elkaar om.
Ik heb een melkweg in mijn kast.
en we verbergen
om nooit op te komen dagen.
We are children of 2000,
drijvende rivieren,
we zijn niet meer verrast.
We zijn supernova sterren,
klaar om op te blazen,
ze zullen ons niet meer vinden.
(Dank aan Giulia voor deze tekst))