Nicolas Peyrac — Les remparts de Gorée songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les remparts de Gorée" van Nicolas Peyrac.
Songteksten
Et le réverbère avait la tête un peu penchée
Il contemplait le front de mer les yeux fermés
Quelques chats gris blanc
Parlaient du printemps
Du printemps d’ailleurs
Ici pas d’hiver
Rien que des murs blancs
Au soleil couchant
Très loin de Gorée
Et le réverbère avait perdu son allumeur
Depuis quelques années lumières il s’ennuyait
Des marins français
Avaient oublié
Des canons bleutés
Qui semblaient pointer
Leurs museaux rouillés
Vers l'éternité
Très loin de Gorée
La petite fille aux cinq cent francs
Ne se souviendra plus de moi
Même si son stylo n'écrit pas
Les cinq cent francs c'était pour ça
C'était comme un début d’infini
Un bout du monde une folie
Comme un instant qui resterait
Même longtemps lontgtemps après
Longtemps après
Et monsieur Péguy avait déposé quelques vers
Sur les murs un peu décrépis de ce calvaire
Quelques oiseaux blancs
Parlaient aux vivants
Des vivants d’hier
Ici pas d’espoir
On vendait du noir
Certains sont restés
Mourir à Gorée
J’ai failli oublier le bateau
J’en ai presque changé de peau
À quoi bon pourquoi revenir
Pourquoi réapprendre à sourire
Pourquoi réapprendre à faire semblant
J’avais cessé d'être vivant
J’aurais dû me faire oublier
Là sur les remparts de Gorée
De Gorée
Et le réverbère avait la tête un peu penchée
Il contemple toujours la mer les yeux fermés
J’ai revu Paris
Paris des amis
Des amis d’hier
Ils n’ont pas changé
C’est moi qui m’en vais
Sans me retourner
Revivre Gorée
Songtekstvertaling
En het straatlicht had zijn hoofd een beetje gebogen
Hij keek naar de kust met zijn ogen dicht.
Sommige witte grijze katten
We hadden het over de lente.
Lente trouwens.
Hier geen winter
Alleen maar witte muren.
In de ondergaande zon
Heel ver van Gore.
En het straatlicht was zijn ontsteker kwijt.
Een paar lichtjaren lang verveelde hij zich.
Franse zeelieden
Was vergeten
Blauwe kanonnen
Dat leek te wijzen.
Hun roestige snuit
Naar de eeuwigheid
Heel ver van Gore.
Het meisje met 500 Frank.
Zal Me niet meer herinneren.
Zelfs als zijn pen niet schrijft
De vijfhonderd frank was daarvoor.
Het was als een begin van Oneindigheid.
Een deel van de wereld een waanzin
Als een moment dat zou blijven
Zelfs lang daarna.
Lang na
En Mr. Péguy had een paar verzen neergezet.
Op de enigszins vervallen muren van deze beproeving
Sommige witte vogels
Sprak met de levenden
Van het leven van gisteren
Hier geen hoop
We verkochten zwart.
Sommigen bleven.
Die in Gorée
Ik vergat bijna de boot.
Ik veranderde bijna mijn huid.
Waarom kom je terug?
Waarom opnieuw leren lachen
Waarom opnieuw leren doen alsof
Ik ben gestopt met leven.
Ik had mezelf moeten laten vergeten
Daar op de wallen van Gore
Van Gore
En het straatlicht had zijn hoofd een beetje gebogen
Hij kijkt altijd naar de zee met zijn ogen dicht
Ik zag Parijs weer.
Parijs van vrienden
Vrienden van gisteren
Zij zijn niet veranderd
Ik ga weg.
Zonder om te draaien
Herbeleef Goree