Nicolas Peyrac — Douze Ans Déjà songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Douze Ans Déjà" van Nicolas Peyrac.
Songteksten
J’avais eu quatorze ans en octobre je crois
Je me prenais encore quelquefois pour le roi
Je rentrais de New-York et à cet âge-là
Quand on a vu New-York on dit qu’on a vu Troie
J'écoutais la radio plus souvent qu’on ne doit
Et ce soir-là quelqu’un racontait que là-bas
Près de la Bourse aux Livres de cette ville-là
On arrêtait un homme qui rentrait de Cuba
Et voilà, douze ans déjà
Mais l’Amérique ne bouge pas
Il n’y a que moi qui parle encore de mes remords
Les autres n’en ont pas
Le vingt-deux novembre de cette année-là
Un pont de chemin de fer enjambait le convoi
Quelque chose bougea quelque part près d’un toit
Et sa tête éclata comme éclate une noix
On n’en arrêta qu’un et puis comme il se doit
On tua les témoins pour qu’ils ne parlent pas
Des voitures garées tout près du pont de bois
Et des fumées bizarres qui partirent de là
En plein mois de septembre de cette année-ci
Quelques gosses traînaient chez Mr Publicis
Venant de n’importe où, d’ailleurs ou de Paris
Les drugstores le dimanche, c’est comme le mercredi
Tout le monde se souvient de ce dimanche-là
Et quelques uns racontent, d’autres ne pourront pas
Les grenades quadrillées on en trouve parfois
Il faut seulement savoir
Qu’elles tuent à cent pas
Et voilà, tout ça pour quoi
Pour dire que je suis encore là
Moi j’ai eu la chance seulement seulement de vivre en France
Et de rester chez moi
Oui j’ai eu la chance seulement seulement de vivre en France
Et de rester chez moi
Songtekstvertaling
Ik was veertien in oktober, denk ik.
Ik zag mezelf soms nog als de koning.
Ik kwam terug uit New York en op die leeftijd ...
Toen we New York zagen, zeiden we dat we Troy zagen.
Ik luisterde vaker naar de radio dan we zouden moeten.
En die nacht zei iemand dat er
Bij de uitwisseling van het boek van die stad.
We arresteerden een man op weg terug uit Cuba.
En nu al twaalf jaar.
Maar Amerika beweegt niet
Er is alleen ik die nog steeds spreekt van mijn wroeging.
De anderen niet.
De tweeëntwintigste November van dat jaar
Een spoorwegbrug over het konvooi
Iets bewoog ergens in de buurt van een dak.
En zijn hoofd barstte als een gek.
We hebben er maar één gestopt en dan zoals het zou moeten zijn
We hebben de getuigen vermoord zodat ze niet zouden praten.
Auto ' s geparkeerd bij de houten brug
En vreemde rook van daar.
Midden September van dit jaar
Er waren kinderen bij Mr.Publicis.
Afkomstig van overal, waar dan ook of uit Parijs
Drogisterijen op zondag is als woensdag
Iedereen herinnert zich die zondag.
En sommigen vertellen, anderen zullen niet in staat zijn om
Vierkante granaten worden soms gevonden
Je moet het gewoon weten.
Dat ze doden op honderd passen.
En hier is het, dit alles voor wat
Om te zeggen dat ik er nog ben.
Ik had alleen de kans om in Frankrijk te wonen.
En thuis blijven
Ja, ik had geluk dat ik alleen in Frankrijk woonde.
En thuis blijven