Neck — The Foggy Dew songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Foggy Dew" van Neck.
Songteksten
As down the glen one Easter morn to a city fair rode I
There Armed lines of marching men in squadrons passed me by
No pipe did hum, no battle drum did sound its loud tattoo
But the Angelus Bell o’er the Liffey’s swell rang out in the foggy dew
Right proudly high over Dublin Town they hung out the flag of war
'Twas better to die 'neath an Irish sky than at Suvla or Sud-El-Bar
And from the plains of Royal Meath strong men came hurrying through
While Britannia’s Huns, with their long range guns sailed in through the foggy
dew
Oh the night fell black, and the rifles' crack made perfidious Albion reel
In the leaden rain, seven tongues of flame did shine o’er the lines of steel
By each shining blade a prayer was said, that to Ireland her sons be true
But when morning broke, still the war flag shook out its folds in the foggy dew
'Twas England bade our wild geese go, that «small nations might be free»
Their lonely graves are by Suvla’s waves or the fringe of the great North Sea.
Oh, had they died by Pearse’s side or fought with Cathal Brugha*
Their graves we’d keep where the Fenians sleep, 'neath the shroud of the foggy
dew.
Oh the bravest fell, and the Requiem bell rang mournfully and clear
For those who died that Eastertide in the spring time of the year
While the world did gaze, with deep amaze, at those fearless men, but few,
Who bore the fight that freedom’s light might shine through the foggy dew
As back through the glen I rode again and my heart with grief was sore
For I parted then with valiant men whom I never shall see more
But to and fro in my dreams I go and I kneel and pray for you,
For slavery fled, O glorious dead, when you fell in the foggy dew.
Songtekstvertaling
♪ As down the glen one Paasmorn to a city fair ♪
Er liepen gewapende mannen in eskaders langs me heen.
Geen pijp neuriede, geen strijdtrommel klonk zijn luide tattoo
Maar de Angelus Bell of 'er de Liffey' s deining luidden in de mistige dauw
Hoog boven Dublin hangen ze de vlag van de oorlog uit.
Het was beter om te sterven in een Ierse lucht dan in Suvla of Sud-El-Bar.
En uit de vlakten van de Koninklijke Meath kwamen sterke mannen haastig door
Terwijl Britannia ' s Huns, met hun langeafstandskanonnen door de mist heen voer
dauw
Oh de nacht werd Zwart, en de scheur van de geweren maakte perfidious Albion haspel
In de gele regen, zeven tongen van vuur scheen over de lijnen van staal
Bij elk glanzend zwaard werd een gebed gezegd, dat haar zonen in Ierland waar zijn.
Maar toen de ochtend brak, schudde nog steeds de oorlogsvlag zijn plooien in de mistige dauw.
Het was Engeland die onze wilde ganzen liet gaan, dat kleine naties vrij zouden zijn.»
Hun eenzame graven bevinden zich aan de golven van Suvla of aan de rand van de grote Noordzee.
Oh, waren ze gestorven aan Pearse ' s zijde of gevochten met Cathal Brugha*
Hun graven zouden we bewaren waar de Feniërs slapen, naast de Lijkwade van het mistige
dauw.
Oh de dapperste viel, en de Requiem bel klonk treurig en helder
Voor hen die in het voorjaar van het jaar gestorven zijn
Terwijl de wereld keek, met diepe verbazing, naar die onbevreesde mannen, maar weinig,
Wie droeg het gevecht dat het licht van de vrijheid zou kunnen schijnen door de mistige dauw
Toen ik weer door de glen reed en mijn hart van verdriet deed pijn
Want ik scheidde toen met dappere mannen die ik nooit meer zal zien.
Maar tot en met in mijn dromen ga ik en Ik kniel en bid voor jou,
Want slavernij vluchtte, o glorieuze dood, toen je in de mistige dauw viel.