Nautilus Pompilius — Красные листья songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Красные листья" van Nautilus Pompilius.
Songteksten
Мой город был и велик, и смел, но однажды сошел с ума,
И сойдя с ума он придумал чуму, но не знал, что это ЧУМА!
Мой город устал от погонь и петлиц; он молился и пел всю весну,
А ближе к осени вызвал убийц, чтоб убийцы убили войну!
Убийцы сначала убили войну
И всех, кто носил мундир,
И впервые в постель ложились одну:
Солдат и его командир!
И затем они устремились на тех,
Кто ковал смертельный металл,
На тех кто сеял солдатский хлеб
И на тех, кто его собирал.
Красные листья падают вниз и их заметет снег
Красные листья падают вниз и их заметет снег
И когда убийцы остались одни
В середине кровавого круга,
Чтобы чем-то заполнить тоскливые дни —
Они начали резать друг-друга!
И последний, подумав, что бог еще там,
Переполнил телами траншею,
И по лестнице тел пополз к небесам,
Но упал и свернул себе шею
Мой город стоял всем смертям назло, и стоял бы еще целый век,
Но против зла, город выдумал зло и саванным стал ему снег
Возможно, что солнце взойдет еще раз и растопит над городом льды,
Но я боюсь представить себе цвет этой алой воды!
Красные листья падают вниз и их заметет снег
Красные листья падают вниз и их заметет снег
Songtekstvertaling
Mijn stad was groot en gedurfd, maar op een dag werd het gek.,
En toen hij gek werd, vond hij de pest uit, maar hij wist niet dat het de pest was!
Mijn stad is moe van achtervolgingen en knoopsgaten; het heeft de hele lente gebeden en gezang,
En dichter bij de herfst, riep hij de moordenaars om de oorlog te doden!
Moordenaars doodden eerst de oorlog.
En iedereen die een uniform droeg,
En voor het eerst gingen ze alleen naar bed.:
Een soldaat en zijn commandant!
En toen kropen ze naar beneden op die,
Wie smeedde het dodelijke metaal,
Op hen die het brood van de soldaten zaaiden
En degenen die het verzamelden.
De rode bladeren vallen neer en worden weggevaagd door de sneeuw
De rode bladeren vallen neer en worden weggevaagd door de sneeuw
En toen de moordenaars alleen waren
In het midden van de bloedcirkel,
Om de sombere dagen met iets te vullen —
Ze begonnen elkaar te snijden!
En de laatste, denkend dat God er nog steeds is,
Vulde de loopgraaf met lichamen,
En op de ladder kroop tel naar de hemel,
Maar hij viel en brak zijn nek.
Mijn stad stond vol wrok, en zou nog een eeuw hebben gestaan. ,
Maar tegen het kwaad vond de stad het kwaad uit en de sneeuw werd er een lijkwade voor.
Het is mogelijk dat de zon weer opkomt en het ijs over de stad smelt.,
Maar ik ben bang om me de kleur van dit scharlaken water voor te stellen!
De rode bladeren vallen neer en worden weggevaagd door de sneeuw
De rode bladeren vallen neer en worden weggevaagd door de sneeuw