Nach — Urbanología songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Urbanología" van Nach.
Songteksten
La ciencia de ahí fuera,
cuando no sepas qué decir, yo lo diré por ti.
Urbanología, la calle y sus destellos,
vidas con la soga al cuello, y es que…
No hay nada que entender, mucho que sentir,
nada que perder, mucho por vivir, lucho por seguir,
por servir de algo dejé atrás largos letargos
y tragos amargos, hoy cabalgo a salvo
del dardo que lanza el paso del tiempo, lo hago a mi modo,
escarbo en estiércol y extraigo oro,
busco la belleza en el cemento, siempre hay una historia que contar
siempre hay un anhelo y un lamento,
un aumento del volumen hará que suene más alto pero no más claro,
no enmascaro que temo al disparo y su sonido seco
que intento no gritar, más que por el ruido por el miedo al eco,
sólo soy un tipo tímido no me hago el sueco,
me llaman suicida por salvar mi vida sin chaleco,
por lanzarme al vacío, desde que era crío
supe que lo mío era el tacto frío de un cuaderno hueco,
si peco de ingenuo es por buscar quimeras,
sentaré cuerpo y cabeza cuando muera, y es que ahí fuera hay tanto tinte,
tanto tonto que aparenta ser perfecto
tantos que fingen y atentan contra mi intelecto,
es la causa-efecto cuando el falso afecto inunda el aire,
ahora sé que cuando nadie te odia es porque no eres nadie,
¿lo pillas acaso?,
sé que hay millones de mirones que vigilan cada paso,
todo el mundo habla todo el mundo juzga,
pero después todos se cagan cuando vienen curvas,
quieren la pulpa pero tragan cáscaras,
la verdad se nubla cuando llueven máscaras,
cuando hasta las certezas se derrumban,
dime que te quedas y tras la penumbra
te espera la tumba, es normal que te hundas,
pero cuando caigas hondo, convéncete al momento
que hay cárceles que creas tú y te metes dentro,
¿quieres encontrarme?, estaré en el fondo del bar, siempre sediento
queriendo responder tantas preguntas que parecen mudas
pero saco un disco nuevo y de repente se acaban todas las dudas,
y es que le pongo amor hasta cuando escribo de odio,
tengo el honor de hablarle al folio y a medio hemisferio,
y aunque no sé dónde voy sé que siempre hay un destino en serio,
para algunos la cárcel o el cementerio,
yo tuve suerte, sé de dónde vengo,
ya me hice un hombre ahora lo mantengo, dicen que me vendo,
idiotas hablan pero se esfuman temprano, sus carreras
duran lo que a mi me dura un grano, me da igual si os gano,
no me lo planteo, me centro en lo bello,
soy quien más podría fardar y quien menos habla de ello,
Urbanología, la calle y sus destellos
y el hip hop mostrando tronos a los parias y plebeyos,
aquellos pocos que siguieron su propia senda,
esos locos de ayer que hoy son leyenda,
todos buscamos a tientas sitios donde el miedo duerma,
porque todo se reduce a nuestro miedo a sufrir,
todos buscamos un dios, un más allá, una vida eterna,
porque todo se reduce a nuestro miedo a morir
sólo queda sobrevivir, ése es leitmotiv,
cuando no sepas qué decir yo lo diré por ti,
me llevaré el botín y no hablo de bolsillos llenos,
aunque si roba el de arriba el de abajo no va a hacer menos,
es lo que tenemos, demasiado circo y poco pan,
demasiados chicos caen como en un tobogán,
sorbos que se dan saben a veneno,
remos que no saben dónde van, no verán horizontes nuevos,
yo me muevo ajeno al ego me entrego a mi libertad,
no es un juego, tengo fieras que hay que alimentar
y es elemental fluir como todos los ríos, por todos los míos,
son tantos los líos y los desencantos,
pero ante el frío mis homies hacen de manto,
y no hay Grammys que superen el amor que me dais tantos,
otros criticando en su computer, los pongo en mute,
les apago el router, cutres discuten sin que me inmute,
no me repercuten tiraeras quinceañeras,
ni peleas entre la vieja y la nueva, no se enteran
que quien más calla a veces es el que más sabe,
y que quien menos vacila es el que más se sale,
más les vale madurar o no van a durar ni un cuarto,
creen que triunfar en el rap se puede lograr de un salto,
los aparto con mi eclipse, el éxito no me excitó,
mi léxico tardó décadas en pulirse,
un curro que no acepta erratas ni despistes,
un chiste es que al ver pasta no dudan en desvestirse.
La vida es como una tela bordada,
nos pasamos la primera parte de la vida
en el lado bonito del bordado,
pero la segunda parte de nuestra vida
la pasamos en el otro lado,
es menos bonito, pero vemos cómo están dispuestos los hilos.
Vivo atrapado en un reloj de arena, confiar en la bondad ajena me empujó al desprecio por culpa de la impotencia,
necios que sentencian no son un problema,
el problema es el silencio si almacena indiferencia,
ya mi inocencia la perdí en algún despiste,
hoy el niño que un día fui me habla mientras insisten
que disfrute del trayecto, dicen, que nada es perfecto,
que o me divierto o soy hombre muerto, y morir es triste,
la vida un chiste o una putada no sé,
sólo sé que no creo en nada y nada calma mi sed,
tantas horas que pasé escribiendo esto,
no es un pretexto, sabes que mis textos son mi forma de ser,
sigo mirando al papel como quien mira a la chica más linda,
cojo el trozo de pastel que trae la guinda,
pruébala te sabrá a tinta, la que derramo,
así sostengo en las manos penas y conquistas,
mis fraseos son como paseos por la tundra,
abundan fariseos con deseos de que me hunda,
yo usando la zurda de Picasso pintando fracasos,
bebiendo fe como si alguien me quitara el vaso,
dando pasos en la escalinata,
matando el tiempo aun sabiendo que él es quien me mata,
viendo en mi avatar erratas y ratas ingratas que atacan,
o acatas la fama o te atrapa y acabas a gatas,
más manchas que un dálmata en mi alma pero aún presumo,
el mundo busca héroes pero no soy uno,
sólo asumo mi levedad y mi ignorancia,
no hay más verdad que la felicidad que da la infancia
y no sé si es la edad o una hemorragia pero me falta magia
cada vez menos euforia y más nostalgia,
cada vez más pesar y menos eficacia,
cada vez menos al bar y más a la farmacia,
ahora sé que la arrogancia es frágil y vencerla es fácil,
que el temor es ágil y mi carne un muffin que se despedaza,
hipos que el azar me caza, me quedo en casa escribiendo
ya no hay tiempo de bajar a fumar a la plaza,
prefiero ser un apátrida en mi Atlándida perdida
donde las letras más gélidas me abrigan
y más que por mis niggas lo hago por mis amigas,
por no quedarme con la intriga de lo que dirán,
unos tragarán saliva otros dudando,
artista el que el arte de vivir le cuesta tanto,
la belleza me acaricia pero cae volando
y el dolor se clava y cada clavo hay que arrancarlo,
vislumbrando mi horizonte donde antes vi montes,
hoy hay rinocerontes embistiendo a golpes,
cada corte aquí es como un tour por Invernalia
tras ocho discos más hambriento que Somalia,
da igual la indumentaria cuenta lo de abajo,
pero ver tras la piel eso sí que nos cuesta trabajo,
hay un atajo a un universo sin cerrojos
sembrados con versos pal que mira por mis ojos, yo
sólo soy un piojo en esta inmensidad pero me arrojo
a este Mar Rojo que es la adversidad,
y a veces la venzo y a veces me vence,
la lucha de cualquier hombre decente en una gran ciudad,
Urbanología, disciplina y corazón en este enjambre
otra versión de los Juegos del Hambre,
otra lección para que niños se hagan grandes,
otra prisión de la que planeo escaparme, y
cómo aceptarme si soy tan complejo,
si me atrae más la ventana que el espejo
si soy más conejo que coyote en este bosque yo soy de los que
saben moverse sin venderse a bajo coste,
un día aposté ése fue el génesis, tumor de Mc’s,
el boca a boca se encargó de la metástasis,
lo hago por quien pierda o quien se retrase,
por quien se sienta siempre en la última fila de clase,
Pablo y Baghira traen la base, yo le pongo el doping,
escribo y hago que mi boli baile popping,
knockin' on the heaven’s door pero nadie abre,
el infierno quizás abra porque mis palabras arden,
¿quién vence a la desgana en este melodrama,
si el miedo te llama a los pies de la cama?,
por eso corre y llama a quien te dé la gana,
qué más da si nos vamos a morir mañana,
subí mi persiana y cerré mi herida,
cambié de perspectiva y desde entonces no hay misterio,
hoy la cosa que me tomo más en serio en esta vida
es a no tomar la vida demasiado en serio.
(Gracias a Janssel Reyes por esta letra)
Songtekstvertaling
De wetenschap daarbuiten,
als je niet weet wat je moet zeggen, zeg ik het voor je.
Urbanology, the street and its flashes,
Leeft met het touw om zijn nek, en is dat…
Er valt niets te begrijpen, veel te voelen,
niets te verliezen, veel te leven, Ik vecht om door te gaan,
voor iets wat ik heb achtergelaten.
en bittere Drankjes, ik rijd veilig vandaag
van de pijl die de tijd verstuurt, doe ik het op mijn manier.,
mestkever en goudgraver,
Ik zoek schoonheid in cement, er is altijd een verhaal te vertellen
er is altijd een verlangen en een treurnis,
een toename van het volume zal het luider klinken, maar niet duidelijker,
Ik maskeer niet dat ik bang ben voor het schot en het droge geluid.
dat ik probeer niet te schreeuwen, maar vanwege het lawaai vanwege de angst voor Echo,
Ik ben gewoon verlegen. Ik speel Geen Zweed.,
ze noemen me suïcidaal omdat ik m ' n leven heb gered zonder vest.,
omdat ik mezelf in de leegte gooide, sinds ik een kind was.
Ik wist dat wat van mij was, de koude aanraking van een holle notebook was.,
als ik naïef ben, is dat omdat ik chimera ' s Zoek.,
Ik zal lichaam en hoofd zitten als ik sterf, en er is zoveel verf daarbuiten,
zo dom dat het perfect lijkt.
zoveel mensen die doen alsof en mijn intellect aanvallen,
is de oorzaak als valse affectie de lucht overspoelt?,
nu Weet ik dat als niemand je haat het is omdat je niemand bent,
snap je het?,
Ik weet dat er miljoenen peepers zijn die elke stap van de weg in de gaten houden.,
iedereen spreekt, iedereen oordeelt.,
maar dan schijt iedereen als de rondingen komen,
ze willen de pulp, maar ze slikken schelpen.,
de waarheid wolken als het regent maskeert,
als zelfs zekerheden uit elkaar vallen,
Zeg me dat je blijft en na de schemering
het graf wacht op je, het is normaal dat je zinkt.,
maar als je diep gevallen bent, overtuig jezelf dan in het moment
dat er gevangenissen zijn die je creëert en je komt binnen,
wil je me vinden? Ik ben aan de achterkant van de bar, altijd dorstig.
Ik wil zo veel vragen beantwoorden die dom lijken.
maar ik krijg een nieuw record en plotseling zijn alle twijfels voorbij,
en het is dat ik hem liefheb, zelfs als ik haat schrijf.,
Ik heb de eer om met de folio en het halfrond te spreken.,
en hoewel ik niet weet waar ik heen ga Weet ik dat er altijd een serieus lot is,
voor een gevangenis of begraafplaats,
Ik had geluk, ik weet waar ik vandaan kom.,
Ik ben een man geworden. Ik hou het, ze zeggen dat ik verkoop.,
idioten praten maar verdwijnen vroeg, hun carrières
ze duren een korreltje, al sla ik je.,
Ik denk er niet aan, Ik concentreer me op het mooie.,
Ik ben degene die de make-up het meest kan dragen en het minst erover kan praten.,
Urbanology, the street and its flashes
en hiphop met tronen voor verschoppelingen en gewone mensen,
die slechts weinigen zijn die hun pad volgen.,
die dwazen van gisteren die vandaag legendarisch zijn,
we hebben allemaal gezocht naar plekken waar angst slaapt.,
want het komt allemaal neer op onze angst om te lijden.,
we zoeken allemaal een god, een hiernamaals, een eeuwig leven.,
want het komt allemaal neer op onze angst om te sterven.
het blijft alleen over om te overleven, dat is leitmotiv,
als je niet weet wat te zeggen, zeg ik het voor je.,
Ik neem de buit, en ik heb het niet over zakken vol.,
maar als hij de bovenkant steelt, zal de onderkant niet minder doen.,
dat is wat we hebben, te veel circus en weinig brood.,
te veel kinderen vallen als op een glijbaan,
slokjes die naar vergif smaken,
riemen die niet weten waar ze heen gaan, zullen geen nieuwe horizonten zien,
Ik ben vervreemd van het ego ik geef me over aan mijn vrijheid,
het is geen spel, Ik heb beesten te voeden.
en het is elementair om te stromen zoals alle rivieren, door alle mijn,
er zijn zoveel problemen en ontgoochelingen.,
maar voor de kou maken mijn vrienden een mantel,
en er zijn geen Grammy ' s die de liefde die je me geeft te boven gaan.,
anderen bekritiseren je computer, Ik zet ze stil.,
Ik zet de router uit, klootzak ruziet zonder mij te beledigen.,
Ik word niet geraakt door een quinceanera throweras.,
geen gevechten tussen de oude en de nieuwe, ze weten niet
dat degene die stil is soms degene is die het meest Weet,
en dat degene die het minst aarzelt degene is die het meest vrijkomt,
ze kunnen beter volwassen worden of ze houden het geen kwart vol.,
zij geloven dat succes in rap kan worden bereikt in een sprong,
Ik splitste ze met mijn eclips, het succes windt me niet op,
mijn lexicon kostte tientallen jaren om te polijsten.,
een baan die geen fouten of misleiding accepteert,
een grap is dat als ze pasta zien ze niet aarzelen om zich uit te kleden.
Het leven is als een geborduurd weefsel.,
we hebben het eerste deel van ons leven doorgebracht.
aan de mooie kant van het borduurwerk,
maar het tweede deel van ons leven
we passeerden het aan de andere kant.,
het is minder mooi, maar we zien hoe de draden worden geregeld.
Ik leef gevangen in een zandloper, vertrouwend op de goedheid van anderen duwde me tot minachting vanwege hulpeloosheid.,
dwazen veroordelen is geen probleem.,
het probleem is stilte als het onverschilligheid opslaat.,
Ik verloor mijn onschuld op een of andere manier.,
vandaag praat de jongen die ik ooit was tegen me terwijl ze aandringen
geniet van de rit, zeggen ze, dat niets perfect is,
dat ik plezier heb of dood ben, en sterven is triest.,
het leven is een grap of een fucking ik weet niet,
Ik weet alleen dat ik nergens in geloof en niets kalmeert mijn dorst.,
zoveel uren heb ik dit geschreven.,
het is geen excuus, je weet dat mijn sms ' jes mijn manier van zijn,
Ik blijf naar de krant kijken als degene die naar het mooiste meisje kijkt.,
Ik neem het stuk taart dat het glazuur brengt,
probeer het. je kent de inkt, degene die ik mors.,
dus ik hou in mijn handen verdriet en veroveringen,
mijn zinnen zijn als wandelingen in de toendra,
Farizeeën in overvloed met verlangen naar mij om te zinken,
Ik gebruik Picasso ' s linkshandige schilderfouten.,
geloof drinken alsof iemand mijn glas heeft gestolen.,
treden op de trap,
tijd doden zelfs wetende dat hij degene is die mij doodt,
zien in mijn avatar errata en ondankbare ratten aanvallen,
je wordt beroemd of je wordt gepakt en je belandt in de goot.,
meer vlekken dan een Dalmatiër op mijn ziel, maar ik neem nog steeds aan,
de wereld zoekt helden, maar ik ben er geen.,
Ik neem alleen mijn lichtzinnigheid en onwetendheid aan.,
er is niet meer waarheid dan het geluk van de kindertijd
en ik weet niet of het leeftijd of bloeden is, maar ik mis magie.
minder en minder euforie en meer nostalgie,
meer en meer gewicht en minder efficiëntie,
steeds minder naar de bar en meer naar de apotheek,
nu Weet ik dat arrogantie breekbaar is en het overwinnen ervan is makkelijk,
die angst is behendig en mijn vlees een muffin die afbrokkelt,
nijlpaarden die op me jagen, ik blijf thuis schrijven
er is geen tijd om op het plein te gaan roken.,
Ik ben liever een staatloos persoon in mijn verloren Atlantis.
waar de koudste letters me onderdak bieden
en meer dan voor mijn nikkers doe ik voor mijn vrienden,
omdat ze niet geïntrigeerd blijven door wat ze zullen zeggen.,
sommigen zullen speeksel slikken anderen twijfelen,
kunstenaar dat de kunst van het leven hem zoveel kost,
schoonheid streelt me maar valt vliegend
en de pijn blijft steken en elke spijker moet eraf gerukt worden.,
een glimp van mijn horizon waar ik ooit bergen zag,
vandaag zijn er neushoorns die tegen de slagen botsen.,
elke snee hier is als een tour door Winterfel
na acht records hongeriger dan Somalië,
het maakt niet uit wat de kleren zijn.,
maar om te zien achter de huid die ons hard werk vergt,
er is een kortere weg naar een universum zonder sloten.
gezaaid met verzen die uit mijn ogen kijken,
Ik ben gewoon een luis in deze uitgestrektheid maar ik gooi mezelf
naar deze Rode Zee die tegenslag is.,
en soms sla ik haar en soms slaat ze me.,
de strijd van elke fatsoenlijke man in een grote stad,
Urbanologie, discipline en hart in deze zwerm
een andere versie van de Hunger Games,
een andere les voor kinderen om op te groeien,
een andere gevangenis waaruit ik wil ontsnappen, en
hoe me te accepteren als ik zo complex ben,
als ik meer aangetrokken ben tot het raam dan de spiegel
als ik meer Konijn ben dan een coyote in dit bos Dan ben ik een van die
ze weten hoe te bewegen zonder te worden verkocht tegen lage kosten,
op een dag was dat Genesis, MC ' s tumor. ,
mond-op-mondbeademing zorgde voor de metastase.,
Ik doe het voor degenen die verliezen of die vertraagd zijn.,
voor degenen die altijd in de laatste rij van de klas zitten,
Pablo en Baghira brengen de basis, Ik zet hem op de doping,
Ik schrijf en laat mijn ballpoint knallen.,
klop op de hemeldeur maar niemand gaat open,
de hel kan opengaan omdat mijn woorden branden,
wie wint de strijd in dit melodrama,
als angst je aan de voet van het bed roept?,
dus ren en bel wie je wilt.,
wat als we morgen sterven?,
Ik ging mijn blind op en sloot mijn wond.,
Ik veranderde mijn perspectief en sindsdien is er geen mysterie,
vandaag neem ik het meest serieus in dit leven.
het is niet om het leven te serieus te nemen.
(Dank aan Janssel Reyes voor deze tekst)