Nach — En La Cuerda Floja songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "En La Cuerda Floja" van Nach.
Songteksten
Para mí es muy sencillo: la vida debería vivirse al límite
No hay que someterse a ninguna norma, ni dejarse influenciar por lo que otros
puedan decir o pensar sobre ti
Hay que ver cada momento, cada idea, cada día, como un verdadero reto
Y entonces, sólo así, uno logrará vivir la vida… en la cuerda floja
Mientras el papel se llena, mi espíritu se vacía
De todas formas lo prefiero a tu oficina
No podría ver pasar los días moviéndome igual que un autómata
Elegí el salto mortal del acróbata
Fui un nómada buscando verdades
Dejé atrás tantas amistades y corazones partidos en dos mitades
¿Tú, qué sabes de la incertidumbre?
Del esfuerzo que supone elevar mis canciones hacia la cumbre
Y aunque el desamor me tumbe, iré en mi propia dirección
Soy un sastre del desastre, lastre en cada relación
Un mago, enamorado del riesgo y de sus destellos
Y quien quiera que me quiera deberá lidiar con ello
¿Qué le voy a hacer? Si vivo tranquilo en otra galaxia
Si lo conocido me asfixia, no calma mi ansia
Preso en la nostalgia, las hojas son mi elixir
Andando en la cuerda floja, esta es la vida que elegí vivir
Vivimos intensamente, como si el tiempo nos odiara
Morimos por cada palabra, sin temerle a nada
Vivimos viendo cimas que están cada vez más cerca
Morimos si la rutina vigila tras nuestra puerta
Seguimos recargando el arma, vomitando el alma
Escribiendo en malva, aguantando el peso en nuestra espalda
Sólo nos salva la fe, es todo lo que tenemos
La cuerda floja en nuestros pies no impide que abandonemos
Soy funambulista, dueño de la cuerda floja
Donde se ocultan los sueños, vivo detrás de una hoja
Así vi al ataúd, igual que el tiempo que se esfuma
Llevo encima aquella cruz por un poco de luz de luna
He perdido tanto por no estar atento
Más que al boli y al papel y al recitar mi sentimiento
He donado todo, he llorado mi sufrimiento
Me he abandonado a mí ser y se lo he regalado al viento
Por un pedazo de cielo
De las nubes formadas con poesías, con sabor a caramelo
(más) Más cuando escribo sangro y duelo
¿Qué me espera en el último peldaño de escalera hacia el anhelo?
O en el pozo de los deseos
Perdí amigos, mujeres y placeres por verdaderos trofeos
He perdido todo, menos un tornillo
Desde que somos aliados el bolígrafo y yo
Vivimos intensamente, como si el tiempo nos odiara
Morimos por cada palabra, sin temerle a nada
Vivimos viendo cimas que están cada vez más cerca
Morimos si la rutina vigila tras nuestra puerta
Seguimos recargando el arma, vomitando el alma
Escribiendo en malva, aguantando el peso en nuestra espalda
Sólo nos salva la fe, es todo lo que tenemos
La cuerda floja en nuestros pies no impide que abandonemos
Y aunque el suelo queme
Miro hacia a’lante, aunque ande cansado
Créeme, soy un amante que teme amar demasiado
He aceptado mis dilemas, mis delirios, mis letargos
He retado al equilibrio y no consigo derrotarlo
He visto el presente a mi lado pasar de largo
He llorado sangre escribiendo un pasado amargo
He perdido el miedo y hasta el cielo de tu boca
Mas yo vivo donde hasta la floja cuerda quedó loca
Llamémosle la cuerda floja
Plasmo mis escritos en la hoja
Con sagrada inspiración de luna roja
Soy funambulista de palabras
Y equilibrio por todos los que defienden paradoja
Por los que viven el ahora
Aunque haya ojos que les juzguen
Por los que a veces se hunden, luego resurgen
Por los que lo arriesgan todo por plasmar oro en sus hojas
Por los que caminan solos viviendo en la cuerda floja
Vivimos intensamente, como si el tiempo nos odiara
Morimos por cada palabra, sin temerle a nada
Vivimos viendo cimas que están cada vez más cerca
Morimos si la rutina vigila tras nuestra puerta
Seguimos recargando el arma, vomitando el alma
Escribiendo en malva, aguantando el peso en nuestra espalda
Sólo nos salva la fe, es todo lo que tenemos
La cuerda floja en nuestros pies no impide que abandonemos
Vivimos intensamente, como si el tiempo nos odiara
Morimos por cada palabra, sin temerle a nada
Vivimos viendo cimas que están cada vez más cerca
Morimos si la rutina vigila tras nuestra puerta
Seguimos recargando el arma, vomitando el alma
Escribiendo en malva, aguantando el peso en nuestra espalda
Sólo nos salva la fe, es todo lo que tenemos
La cuerda floja en nuestros pies no impide que abandonemos
Songtekstvertaling
Voor mij is het heel eenvoudig: het leven moet tot het uiterste worden geleefd
Je moet niet onderworpen zijn aan enige regels, noch beïnvloed worden door wat anderen
ze kunnen zeggen of aan je denken.
Je moet elk moment, elk idee, elke dag zien als een echte uitdaging.
En dan, alleen op deze manier zal men erin slagen om het leven te leven ... op een koord
Als het papier vult, ledigt mijn geest
Ik verkies het toch boven je kantoor.
Ik kon mijn dagen niet zien gaan als een automaat.
Ik koos de acrobat Salto
Ik was een nomade op zoek naar waarheden
Ik liet zoveel vriendschappen en harten achter, gebroken in twee helften.
Wat weet jij van onzekerheid?
De moeite die het kost om mijn liedjes naar de top te brengen
En hoewel de liefde op mij valt, zal ik mijn eigen weg gaan.
Ik ben een rampenmaker, ballast in elke relatie.
Een goochelaar, verliefd op risico en zijn flitsen
En wie van me houdt, zal er mee moeten leren leven.
Wat moet ik met hem doen? Als ik vredig leef in een andere melkweg
Als wat ik weet me verstikt, kalmeert het mijn angst niet.
Gevangene in nostalgie, de bladeren zijn mijn elixer.
Op koorddansen, dit is het leven dat ik koos om te leven.
We leven intens, alsof de tijd ons haatte.
We sterven voor elk woord, zonder angst voor iets.
We zien pieken die steeds dichterbij komen.
We sterven als routine achter onze deur kijkt.
We blijven het wapen herladen, de ziel overgeven
Schrijven in mauve, met het gewicht op onze rug
Alleen geloof redt ons, dat is alles wat we hebben.
Het koord aan onze voeten belet ons niet om op te geven
Ik ben een Funambulist, eigenaar van het koord.
Waar dromen verborgen zijn, leef ik achter een blad
Dit is hoe ik de kist zag, net als de tijd die verdwijnt.
Ik draag dat kruis voor een beetje maanlicht.
Ik heb zoveel verloren omdat ik niet attent was.
Meer dan pen en papier en het reciteren van mijn gevoel
Ik heb alles gedoneerd, ik heb gerouwd om mijn lijden.
Ik heb mezelf verlaten en het aan de wind gegeven.
Door een stukje hemel
Uit de wolken gevormd met gedichten, op smaak gebracht met snoep
(meer) meer als ik schrijf bloeden en rouwen
Wat wacht me op de laatste stap van de ladder naar verlangen?
Of in de bron van verlangens
Ik verloor vrienden, vrouwen en plezier voor echte trofeeën.
Ik heb alles verloren behalve een schroef.
Aangezien we bondgenoten zijn, zijn de pen en ik ...
We leven intens, alsof de tijd ons haatte.
We sterven voor elk woord, zonder angst voor iets.
We zien pieken die steeds dichterbij komen.
We sterven als routine achter onze deur kijkt.
We blijven het wapen herladen, de ziel overgeven
Schrijven in mauve, met het gewicht op onze rug
Alleen geloof redt ons, dat is alles wat we hebben.
Het koord aan onze voeten belet ons niet om op te geven
En zelfs als de grond brandt
Ik kijk naar een tante, hoewel ik moe loop.
Geloof me, Ik ben een minnaar die bang is om te veel lief te hebben.
Ik heb mijn dilemma ' s geaccepteerd, mijn waanideeën, mijn lethargie
Ik heb de balans uitgedaagd en ik kan het niet verslaan.
Ik heb het heden aan mijn zijde zien passeren.
Ik heb bloed gehuild toen ik een bitter verleden schreef.
Ik ben mijn angst kwijt en zelfs de lucht uit jouw mond
Maar ik woon waar zelfs het losse touw gek werd.
Laten we het de koord noemen.
Ik heb mijn geschriften op het blad gezet.
Met heilige rode maan inspiratie
Ik ben een woord Walker.
En balans voor iedereen die paradox verdedigt
Door degenen die nu leven
Zelfs als er ogen zijn die over hen oordelen.
Bij hen, die eens nedervallen en weder opstaan.
Voor degenen die alles riskeren om goud op hun bladeren te zetten
Bij hen die alleen op het koord leven.
We leven intens, alsof de tijd ons haatte.
We sterven voor elk woord, zonder angst voor iets.
We zien pieken die steeds dichterbij komen.
We sterven als routine achter onze deur kijkt.
We blijven het wapen herladen, de ziel overgeven
Schrijven in mauve, met het gewicht op onze rug
Alleen geloof redt ons, dat is alles wat we hebben.
Het koord aan onze voeten belet ons niet om op te geven
We leven intens, alsof de tijd ons haatte.
We sterven voor elk woord, zonder angst voor iets.
We zien pieken die steeds dichterbij komen.
We sterven als routine achter onze deur kijkt.
We blijven het wapen herladen, de ziel overgeven
Schrijven in mauve, met het gewicht op onze rug
Alleen geloof redt ons, dat is alles wat we hebben.
Het koord aan onze voeten belet ons niet om op te geven