Mütiilation — Bitterness Bloodred songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Bitterness Bloodred" van Mütiilation.
Songteksten
Wine is color of faded red, icon of a past
No drug make me forget all this blood and this night
Gazing at the cold moon, memory of a face of doom
Which looks at me with scorn, wothing will be the same anymore
Pictures of the past are never to be back
Bloodfingers in your back, I miss the time I made you scars
I remember the promise of some rest in a bloodred sea as a release
I learnt there is no rest and honesty never pays
It wasn’t the eyes of betrayal but there was no place for hope
I thought it was a place for eternity
it was just a pit in a grey endless sea
I hate looking at those mountains that make me remember you
I’d like to hate you so more than for myself I’ve ever done
I spread violence and decay, sickness is a hard thing to share
All the scars drawing my body won’t never release me from grief
And tomorrow when the time has past I’ll still remind your name
And then return to the place it was and probably shed a tear
For the remain of this human blaze which was blown off this night
I just hope where you go, you’ll remember what was I I bleed for it went too fast, the wound is still opened
You’ve gone as those flowers died, as the bloodred turns to black
You’ll remember me as faded wine and wish me the best
The best is still for me that I can meet you soon in hell…
Songtekstvertaling
Wijn is kleur van vervaagd rood, icoon van een verleden
Geen enkele drug laat me al dit bloed en deze nacht vergeten.
Staren naar de koude maan, herinnering aan een gezicht van verdoemenis
Die me met minachting aankijkt, zal wothing hetzelfde zijn.
Foto ' s van het verleden komen nooit meer terug.
Bloodfingers in je rug, Ik mis de tijd dat ik je littekens maakte.
Ik herinner me de belofte van wat rust in een bloodred sea als een bevrijding.
Ik heb geleerd dat er geen rust is en eerlijkheid nooit loont
Het waren niet de ogen van verraad, maar er was geen plaats voor Hoop.
Ik dacht dat het een plek voor eeuwig was.
het was gewoon een put in een grijze eindeloze zee
Ik haat het om naar die bergen te kijken waardoor ik me jou herinner.
Ik wil je zo graag haten, meer dan ik ooit voor mezelf heb gedaan.
Ik verspreid geweld en verval, ziekte is moeilijk te delen.
Alle littekens die mijn lichaam dragen zullen me nooit verlossen van verdriet.
En morgen als de tijd voorbij is, zal ik je naam nog herinneren.
En dan terug te keren naar de plaats waar het was en waarschijnlijk een traan te laten
Want de resten van dit menselijke vuur dat deze nacht werd weggeblazen
Ik hoop alleen dat waar je heen gaat, je zult herinneren wat ik was ik bloed voor het ging te snel, de wond is nog open
Je ging weg toen die bloemen stierven, terwijl de bloedred zwart werd.
Je zult me herinneren als vervaagde wijn en wens me het beste
Het beste is nog steeds voor mij dat ik je snel in de hel kan ontmoeten.…