Murubutu — Memorie di un povero naso songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Memorie di un povero naso" van Murubutu.
Songteksten
E io che ti inseguivo tra i brividi e tra i vicoli tipici
Tra i crini sottili, i rivoli stretti e i cunicoli
Tra i legni dei letti, i camini e i merletti
Sotto le tegole di tutti i tetti, i fili elettrici e i comignoli
Tu mi sfuggivi tra i filari di viti, tra i pini e gli ulivi
Tra i fiori dei Fichi e dei primi Iris
Fuggivi qui nella Parigi dei miti e degli odori più fini
Dove confondi Champ Elisèè e Campi Elisi
Forse eri in cerca di nuovi lidi, di nuovi nidi
Di climi più affini ai tuoi profili infiniti
Tu profumo raro, vecchio bene tra i nuovi mali
In grado, è vero, di dare nuova vita alle mie vecchie nari
Povero me, io pensavo tra me e me
Respiro fra te e me, morivo per niente
Dimmi dimmi chi non soffre tra sé e sé
E chi non crede alle storie e non piange, lo chiedano a me
A chi? A chi? A me, me
Strani casi che scrissi in varie frasi a te eclissi
Dei miei mali dagli abissi dei miei vasi
Queste vecchie nari, come vecchie madri
Da sempre in viaggio come vecchie navi
Fendendo l’aria qui con becco ed ali
Mi hanno dato più il mondo che occhi, orecchie e mani
Niente orchi, vecchi e maghi o pratiche magiche
Io chiesi di te alle piante più classiche
Ma non ottenni che gli sbadigli dei gigli e tigli
E il parere unanime delle lacrime del salice
Tra le nuvole cariche tu guardavi all’Italia
Sotto il velo dell’alba intrecciavi cielo e paglia
Poi in un momento arrossivi nel vento
Evidenziando ad un tempo le traiettorie degli insetti nell’aria
Ricomparve un istante
Scivolavi tra le tante carte e i marmi d’arte
Apparivi tra Rue Montpellier, Montaparnasse
Poi sparivi tra le Dalie sui i balconi di Montmatre
Dicevi: non ho partner, non ho parte
Qualcuno ne ebbe nausea, sì, ma non Sartre
Tu sei l’odore, amore, dolore di 'sto mendicante
Tu mi perdonerai se a volte perdo sangue
Povero me, io pensavo tra me e me
Respiro fra te e me, morivo per niente
Dimmi dimmi chi non soffre tra sé e sé
E chi non crede alle storie e non piange, lo chiedano a me
A chi? A chi? A me, me
Strani casi che scrissi in varie frasi a te eclissi
Dei miei mali dagli abissi dei miei vasi
Ora mi sveglio tra i vicoli, tra 'sti spasmi e miasmi mortiferi
Qui il tanfo divora il corpo dei miei sogni effimeri
So che il mio aspetto delude, che ho bisogno di cure
Nessuno parla con me, nemmeno il guardiano del Louvre che chiude
Morivo lasciando un foglio segnato in nota
Parlava di una foglia d’avorio screziata in ocra
E tu svanivi nel tempo e io morivo contento del mio senso intenso
E chi non crede più al vento…
Lo chiedano a me, me
Lo chiedano a me, me
Lo chiedano a me, me
Chi non crede alle storie non piange
Lo chiedano a me
Songtekstvertaling
En ik achtervolgde je door de rillingen en de typische steegjes
Tussen de dunne paardenhaar, de smalle klinknagels en de cunicoli
Tussen de bossen van de bedden, haarden en kant
Onder de tegels van alle daken, elektrische draden en schoorstenen
Je bent me ontsnapt tussen de rijen wijnstokken, tussen de dennen en de olijfbomen.
Tussen de bloemen van vijgen en vroege irissen
Je ontsnapte naar Parijs van de mythen en de fijnere geuren
Waar verwar je Champ Elisèè en Campi Elisi
Misschien zocht je nieuwe bedden, nieuwe nesten.
Van klimaten die meer lijken op uw oneindige profielen
Je ruikt zeldzaam, oud goed tussen nieuwe kwaden.
In staat, het is waar, om nieuw leven te geven aan mijn oude neusgaten
Arme ik, Ik dacht tussen mij en mezelf
Ik adem tussen jou en mij, Ik sterf voor niets.
Vertel me wie er niet lijdt tussen zichzelf en zichzelf.
En als iemand het verhaal niet gelooft en niet huilt, vraag het dan aan mij.
Aan wie? Aan wie? Voor mij, voor mij
Vreemde zaken die ik in verschillende zinnen aan u schreef overschaduwd
Van mijn kwaad uit de diepten van mijn vaten
Deze oude neusgaten, zoals oude moeders
Altijd op reis als oude schepen
De lucht hier splijten met snavels en vleugels
Ze gaven me meer van de wereld dan ogen, oren en handen.
Geen orks, oude mannen en tovenaars of magische praktijken
Ik vroeg je naar de meest klassieke planten.
Maar ik heb niets anders dan de geeuwen van lelies en linden bomen
En de unanieme mening van de tranen van de wilgen
Tussen de wolken keek je naar Italië
Onder de sluier van de dageraad hebben jullie hemel en stro met elkaar verweven.
Dan in een moment blozen in de wind
Tegelijkertijd wijzen op de banen van insecten in de lucht
Hij verscheen even.
Je glipte door de vele kaarten en kunst knikkers
Verscheen tussen Rue Montpellier, Montaparnasse
Toen verdween je tussen de dahlia ' s op de balkons van Montmartre.
Jij zei: "Ik heb geen [zogenaamd goddelijke] metgezellen.
Iemand was misselijk, Ja, maar Sartre niet.
Jij bent de geur, de liefde, de pijn van 'Ik ben bedelaar'
Vergeef me als ik soms bloed verlies.
Arme ik, Ik dacht tussen mij en mezelf
Ik adem tussen jou en mij, Ik sterf voor niets.
Vertel me wie er niet lijdt tussen zichzelf en zichzelf.
En als iemand het verhaal niet gelooft en niet huilt, vraag het dan aan mij.
Aan wie? Aan wie? Voor mij, voor mij
Vreemde zaken die ik in verschillende zinnen aan u schreef overschaduwd
Van mijn kwaad uit de diepten van mijn vaten
Nu word ik wakker in de steegjes, tussen deze spasmen en dodelijke miasmen.
Hier verslindt de tanfo het lichaam van mijn vergankelijke dromen.
Ik weet dat mijn uiterlijk teleurstelt, dat ik zorg nodig heb
Niemand praat met me, zelfs niet de bewaker van het Louvre dat sluit.
Ik stierf terwijl ik een blad in het briefje achterliet.
Hij had het over een ivoren blad in oker.
En je vervaagde in de tijd en ik stierf gelukkig met mijn intense gevoel
En die niet meer in de wind gelooft…
Vraag het me.
Vraag het me.
Vraag het me.
Voorwaar, degenen die niet geloven zullen niet huilen.
Vraag het me.