Murubutu — Le stesse pietre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le stesse pietre" van Murubutu.
Songteksten
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Aldo partì al mattino e sul viso nessun sorriso
Nessuno avviso, nessun rinvio e all’improvviso l’addio al suo nido
Il fronte voleva forze e rinforzi pronti dove il conflitto è vivo
La fronte sugli occhi smorti di chi è in arrivo verso il confino
Così salì su un treno stanco che intanto iniziò a marciare
Il volto franco e ancora calmo, caldo dei baci della madre
Il corpo maschio saldo a ogni sobbalzo si lasciava andare
Fuori il paesaggio, in Marzo, declinava fino ad indicare il mare
Poi fuori a flussi, a flutti, ogni vagone aprì la pancia e via
Soldati a truppe, a ciurme vomitate in terra d’Albania
Vedendo tante vite al fine il cielo allineò le nubi a monito
Gomito a gomito, verso le linee del Golico
Fra quei monti alti i lampi bianchi facevan già paura
Erano gli ampi lanci fatti dagli altri dietro ogni radura
-la montagna sappi Aldo ai fatti è solo roccia dura e pura —
Che porta morte ai i tanti fanti infranti e nega loro sepoltura
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Quegli stessi piedi sulle stesse pietre
Se non resti in piedi non rivedi babbo e mamma
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Quegli stessi piedi, quelle stesse gambe
Sulle stesse pietre con lo stesso sangue
E per la prima volta Aldo vide quelle terre interne
Vide granate come gemme splendere fra le contraeree
Sentì le saette e il vento flettere le tende fra le vette
E le vedette spegnersi come fiammelle di sete, freddo e febbre
Prima un bagliore, un suono poi voli via per sempre
Le bocche di fuoco per un uomo morto sono scie eterne
Vide la morte fra le tende in cerca fra le carni aperte
Fra pezzi d’ossa, pelle e bende intrise, divise in grigio e verde
Un’altra alba abbaglia e scalda cauta di un nuovo calore
E la mitraglia calda e scalpita sopra a ogni costone;
Qui ogni fossa che per tutti è solo pietra, fango e terra cava
Per i soldati è un salto al salvo, casa, sudario e bara
E il tempo passa e niente cambia, niente calma
Niente scalda la vana speranza niente campa
Nella stessa landa bianca marciano le stesse scarpe
Di chi prende e perde le stesse pietre sporche dello stesso sangue
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Quegli stessi piedi sulle stesse pietre
Che se non resti in piedi non rivedi babbo e mamma
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Quegli stessi piedi, quelle stesse gambe
Sulle stesse pietre con lo stesso sangue
Dopo mesi e mesi tra i cieli gelidi sotto i fuochi accesi
Sotto i tiri tesi dai fucili fieri di Albanesi e Greci
Aldo e altri rimasti in piedi sono fantasmi ciechi
Corpi bianchi e scarni, affranti e stanchi, esausti fra le nevi
E se prima Patria era un gran richiamo, un’aura chiara
Ora niente altro che un ricordo in calo, una speranza rara
Così che un colpo d’arma risuonò fino alla piana
— guarda mamma Sto arrivando: Aldo sta tornando a casa!-
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Quegli stessi piedi sulle stesse pietre
Che se non resti in piedi non rivedi babbo e mamma
Le stesse pietre e lo stesso sangue
Le stesse pietre lo stesso sangue
Quegli stessi piedi, quelle stesse gambe
Sulle stesse pietre con lo stesso sangue
Songtekstvertaling
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Aldo vertrok in de ochtend en op zijn gezicht geen glimlach
Geen waarschuwing, geen uitstel en plotseling vaarwel aan zijn nest
Het front wilde troepen en versterkingen klaarstaan waar het conflict leeft.
Het voorhoofd op de doffe ogen van degenen die naar de grens komen
Dus stapte hij op een vermoeide trein die ondertussen begon te marcheren
De frank en nog steeds kalm, warm gezicht van de kussen van de moeder
Het vaste mannelijke lichaam bij elke schok losgelaten
Buiten het landschap, in Maart, geweigerd om de zee aan te geven
Dan in stromen, in golven, elke wagen opende zijn buik en weg
Soldaten tot troepen, tot kuddes die braken in het land van Albanië
Toen ik eindelijk zoveel levens zag, gaf de hemel de wolken een waarschuwing.
Elleboog tot elleboog, naar de lijnen van de Golic
Tussen die hoge bergen waren de witte flitsen al eng.
Zij waren de brede plaatsen die de anderen achter elke open plek maakten.
- de berg Sapi Aldo naar de feiten is alleen harde en pure rots —
Die de dood brengt aan de vele gewonde soldaten en hun begrafenis ontkent
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Dezelfde voeten op dezelfde stenen
Als je niet staat, zie dan de Kerstman en mama niet meer.
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Dezelfde voeten, dezelfde benen.
Op dezelfde stenen met hetzelfde bloed.
En voor het eerst zag Aldo die binnenlanden
Hij zag granaten als edelstenen schijnen tussen de tegenwormen.
Hij hoorde de pijlen en de wind buigen de gordijnen tussen de pieken
En de Wachters doven als vlammen van dorst, kou en koorts
Eerst een gloed, een geluid dan vlieg je voor altijd weg
De monden van vuur voor een dode zijn eeuwige paden
Hij zag de dood tussen de tenten op zoek naar het Open vlees.
Tussen stukken bot, huid en doorweekt verband, verdeeld in grijs en groen
Een nieuwe dageraad verblindt en verwarmt voorzichtig met een nieuwe hitte.
En het hete Machinegeweer rammelde over elke bergkam.;
Hier is elke put die voor iedereen is slechts steen, modder en holle aarde
Voor soldaten is het een sprong naar de kluis, huis, lijkwade en doodskist
En de tijd gaat voorbij en er verandert niets, niets kalmeert
Niets verwarmt de ijdele hoop geen kamp
In hetzelfde witte land marcheren dezelfde schoenen
Van hen die dezelfde vuile stenen van hetzelfde bloed nemen en verliezen
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Dezelfde voeten op dezelfde stenen
Dat als je niet staat, je de Kerstman en Mam niet meer ziet.
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Dezelfde voeten, dezelfde benen.
Op dezelfde stenen met hetzelfde bloed.
Na maanden en maanden in de ijzige lucht onder de brandende branden
Onder de schoten van de geweren trots op Albanezen en Grieken
Aldo en de rest zijn blinde geesten.
Witte en dunne lichamen, radeloos en moe, uitgeput tussen de sneeuw
En als het land er vroeger al geweest was, dan was dat een duidelijke vermaning.
Nu niets meer dan een vallende herinnering, een zeldzame hoop
Zodat er een schot in de vlakte kwam.
- Mam, ik kom eraan. Aldo komt naar huis.-
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Dezelfde voeten op dezelfde stenen
Dat als je niet staat, je de Kerstman en Mam niet meer ziet.
Dezelfde stenen en hetzelfde bloed.
Dezelfde stenen hetzelfde bloed.
Dezelfde voeten, dezelfde benen.
Op dezelfde stenen met hetzelfde bloed.