Murubutu — La collina dei pioppi songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La collina dei pioppi" van Murubutu.
Songteksten
Tu quanti anni mi dai? quanti giorni mi dai? Non so quanto vivrò,
tu quanto tempo vivrai?
-glielo disse alla sera anche parlando fra sé-
Che tu mi veda o non veda sarò sempre con te
Si conobbero al primo imbrunire sul finire d’Agosto
Là sul sentiero sottile che dalle colline svaniva nel bosco
Laura aveva 20 anni e il sorriso gentile della gente del posto
Lui lavorava nei campi sui palmi l’odor del trifoglio
Fu lì che si videro in viso tra un pioppo ed un olmo
Dino aveva un profilo fino e un corpo scolpito nel bronzo
Quando la vide all’improvviso le disse per aprirle il suo mondo
«da bimbo pensavo ci fosse un sole nuovo ogni giorno.»
Lei nascose il volto per sorridere di nascosto
Ma ciò che le disse il suo polso era che quello era più di un incontro
E se già la seconda guerra del mondo infuriava tutt’intorno
I loro occhi fermi e il mondo che girava tutt’in tondo
Laura e Dino: tra i tanti belli e poveri: unici
Lui figlio di un ciabattino, lei che era terza di undici
Adesso avevano tutto e non avevano niente
Sapevano non sarebbe stato semplice, sarebbe stato per sempre
Tu quanti anni mi dai? quanti giorni mi dai? Non so quanto vivrò,
tu quanto tempo vivrai?
-glielo disse alla sera anche parlando fra sé-
Che tu mi veda o non veda sarò sempre con te
Tu quanti anni mi dai, quanti giorni mi dai, quanto, quanti, quanti… heiii…
Sai, da adesso alla fine, sali sulle colline, io sarò li con te, con te, con te
Laura aveva gli occhi di fata e Dino non era fatto per fare il suddito
Tant'è che entrò nella resistenza subito
Quando vennero i fasci a cercarlo una sera
Era già coi nostri nei boschi in attesa della primavera
… e così fu destino: Dino si fece vivo sempre meno
Se veniva a trovarla da clandestino la portava in un covo segreto
E il giorno volava nascosti tra albero e albero
Mentre il campanile in paese suonava le ore dell’Angelus
Poi venne Novembre e Dino pareva sparito per sempre
E in Dicembre una neve insistente cadde all’arrivo delle truppe tedesche
Laura attese paziente e vide sghiacciarsi il torrente
E ad Aprile vide il bosco vagire e gonfiare le gemme
Si rincorsero voci e ognuna diceva qualcosa
«Dino è stato colpito, ha cambiato vita, ha un donna nuova e la sposa
Dino è scappato a Londra e ora trama nell’ombra
Dino ha tradito è passato con i fasci, ora lavora giù a Roma»
Ma Laura anche se non sapeva, sapeva una cosa:
Il suo Dino era vivo e l’amava tanto ora come allora
Il pensiero di lui si muoveva nell’aria costante
Dalle cime alla valle, fino ai nidi di rondine sotto i tetti delle stalle
E le diceva fra i venti: non turbarti perché, perché, perché…
Anche se tu non mi vedi io sarò sempre con te, con te, con te
Prova a sorridere
Laura non chiese ma tenne fede, speranza e ragione
La chiamarono pazza, malnata, malata d’amore
Ma lei col dolore non aveva voluto nessun’altro
Lui stava tornando, lo aveva scritto dentro, sul marmo
Era un giorno più caldo e il vento inseguiva le scie delle lepri
Il sole di Maggio era alto e aveva già passato lo zenith
Una sagoma lontana venne fra i germogli tra i boschi:
Un uomo smagrito, patito con una barba di mille giorni
Era tornato Dino, «il tempo è un pianto che non si recupera»
Sul braccio scarno un numero alto degli internati di Buckenwald
Ma negli occhi lo stesso chiarore, la stesso sorriso
Le disse: non so se per te è lo stesso io sono sempre lo stesso
Lì ricominciò il cammino e vissero intensamente
Videro rinascere l’Italia insieme nel C.L.N
E insieme vissero anni finché lui una sera si spense
Ma poco prima le prese le mani e le disse sorridente:
Tu quanti anni mi dai? quanti giorni mi dai? Non so quanto vivrò,
tu quanto tempo vivrai?
-glielo disse alla sera anche parlando fra sé-
Che tu mi veda o non veda sarò sempre con te
Tu quanti anni mi dai, quanti giorni mi dai, quanto, quanti, quanti… heiii…
Sai, da adesso alla fine, sali sulle colline, io sarò li con te, con te, con te
Songtekstvertaling
Hoe oud geef je me? hoeveel dagen geef je me? Ik weet niet hoe lang Ik zal leven.,
hoe lang blijf je leven?
ze vertelde het hem ' s avonds, zelfs tegen zichzelf.-
Of je me nu ziet of niet, Ik zal altijd bij je zijn.
Ze ontmoetten elkaar in de eerste schemering eind augustus.
Daar op het dunne pad dat van de heuvels vervaagde in het bos
Laura was 20 jaar oud en de glimlach van de lokale bevolking
Hij werkte in de velden op de palmen de geur van Klaver
Daar zagen ze elkaar tussen een populier en een IEP.
Dino had een mooi profiel en een lichaam gekerfd in brons.
Toen hij haar zag, zei hij dat ze zijn wereld voor haar moest openen.
"als kind dacht ik dat er elke dag een nieuwe zon was.»
Ze verborg haar gezicht om stiekem te lachen.
Maar wat haar pols haar vertelde was dat dat meer was dan een ontmoeting.
En als de Tweede Wereldoorlog al overal woedde
Hun ogen stil en de wereld die rondging
Laura en Dino: onder de vele mooie en arme: uniek
Hij was de zoon van een schoenmaker, zij die de derde van elf was.
Nu hadden ze alles en ze hadden niets.
Ze wisten dat het niet makkelijk zou zijn, het zou voor altijd zijn.
Hoe oud geef je me? hoeveel dagen geef je me? Ik weet niet hoe lang Ik zal leven.,
hoe lang blijf je leven?
ze vertelde het hem ' s avonds, zelfs tegen zichzelf.-
Of je me nu ziet of niet, Ik zal altijd bij je zijn.
Hoeveel jaar geef je me, hoeveel dagen geef je me, hoeveel, hoeveel ... …
Weet je, vanaf nu tot het einde, klim jij de heuvels op, Ik zal er zijn met jou, met jou, met jou, met jou
Laura had feeënogen en Dino was niet geschikt om het onderwerp te zijn.
Zozeer zelfs dat hij onmiddellijk het verzet inging.
Toen de balken hem op een nacht kwamen zoeken
Hij was al bij ons in het bos wachtend op de lente.
... en zo was het lot: Dino kwam steeds minder tot leven.
Als hij haar als verstekeling zou zien, zou hij haar naar een geheime schuilplaats brengen.
En de dag vloog verborgen tussen boom en boom.
Terwijl de klokkentoren in het dorp klonk de uren van de Angelus
Toen kwam November en Dino leek voor altijd weg te zijn.
En in December viel er een aanhoudende sneeuw bij de komst van Duitse troepen.
Laura wachtte geduldig en zag de Beek kronkelen.
En in April zag hij het bos zwerven en zwellen de knoppen
Er waren geruchten, en iedereen zei iets.
"Dino werd getroffen, hij veranderde zijn leven, hij heeft een nieuwe vrouw en de bruid
Dino vluchtte naar Londen en plot nu in de schaduw.
Dino verraadde hem met balken, nu werkt hij in Rome.»
Maar Laura wist één ding, ook al wist ze het niet.:
Zijn Dino leefde nog en hij hield net zoveel van haar als toen.
De gedachte aan hem bewoog in de constante lucht
Van de toppen naar de vallei, naar de nesten van zwaluwen onder de daken van de stallen
En Hij zeide tot haar onder de winden: wees niet bedroefd, WAAROM, WAAROM, WAAROM, WAAROM…
Zelfs als je me niet ziet, zal ik altijd bij je zijn, bij je, bij je.
Probeer te lachen.
Laura vroeg het niet, maar hield vertrouwen, hoop en rede.
Ze noemden haar gek, ondervoed, ziek van liefde.
Maar ze had pijn en wilde niemand anders.
Hij kwam terug, hij had het binnen geschreven, op het marmer.
Het was een warmere dag en de wind achtervolgde de sporen van de hazen
De meizon was hoog en was al voorbij het zenith
Er kwam een silhouet tussen de scheuten in het bos.:
Een ellendige man, lijdend met een baard van duizend dagen
Dino was terug, " tijd is een schreeuw die niet herstelt»
Op de dunne arm een groot aantal stages van Buckenwald
Maar in de ogen dezelfde gloed, dezelfde glimlach
Hij zei tegen haar: Ik weet niet of het hetzelfde is voor jou Ik ben altijd hetzelfde
Daar begon de reis weer en ze leefden intens
Ze zagen Italië samen herboren worden in de C. L. N
En samen leefden ze jaren tot hij op een nacht stierf.
Maar kort voordat hij haar handen pakte en zei tegen haar glimlachend:
Hoe oud geef je me? hoeveel dagen geef je me? Ik weet niet hoe lang Ik zal leven.,
hoe lang blijf je leven?
ze vertelde het hem ' s avonds, zelfs tegen zichzelf.-
Of je me nu ziet of niet, Ik zal altijd bij je zijn.
Hoeveel jaar geef je me, hoeveel dagen geef je me, hoeveel, hoeveel ... …
Weet je, vanaf nu tot het einde, klim jij de heuvels op, Ik zal er zijn met jou, met jou, met jou, met jou