Murubutu — Anna e Marzio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Anna e Marzio" van Murubutu.
Songteksten
Anna guardava i suoi fiori come si guardano i figli
Esposti al sole in via Solgenitsin numero 15
Il suo balcone fra i tigli era un giardino pensile
Fitto di gigli ed ortensie, pollini e resine dense
Viveva sola da tempo in un appartamento del centro
Di fronte al carcere sorto all’interno del vecchio convento
Da quando il marito s’era spento in inverno
Aveva perso la voglia di guardarsi dentro per sentirsi meglio
Ora sognava un’altra vita, un’altra aurora
Anna bello sguardo che ogni giorno perde qualcosa
Sognava un nuovo amore che la portasse altrove
E le ridesse ancora la gioia di non morire sola
Marzio arrivò nell’ora di un pomeriggio di maggio
Tradotto da Regina Coeli nel braccio n 4
Lei lo vide d’un tratto e fu incanto mentre bagnava le dalie
Lui con la chioma amaranto intanto sorrideva alle guardie
Marzio Febbraro, figlio di un’operaio
Era stato fabbro, fioraio e soprattutto ladro
Soprattutto ladro, diceva, di cose e di cuori
«i migliori anni io li ho spesi appresso a donne e fiori!»
Anna annaffiava le ginestre
Di fronte alla cella corrispondente per seguirne i racconti
Lui amava dirle:
«se le case hanno gli occhi nelle finestre
Beh, le tue bella mia piangono tutti i giorni»
Prendi le viole più belle, stupende
Vieni, vieni con me… vieni, vieni con me
Io e te insieme per sempre, calendule
Vieni, vieni con me… vieni, vieni con me
Ma quanti sono i fiori? ehh… se ne ho visti… ehh
Son quanti i cuori soli! ehhh… se ne ho visti… ehh
Marzio la incantava intrecciando parole
Pareva un attore in azione, un Adone dietro le sbarre rugginose
E lei che lo ascoltava adorante per ore mentre un sole sornione
Allungava l’ombra della prigione fino al balcone
Diceva di sé: «Vuoi fidarti di me?
Si, si ho fatto qualche errore ma adesso so cosa voglio»
Le chiedeva: «Non ti fidi me? Vuoi fidarti di me?
Ti porterò con me laddove fiorisce il mondo
Vedremo tulipani e lavanda fra i vari fiumi d’Olanda
Fra bulbi rari tra i mulini bianchi della Mancia
Fra i rosai di Samarcanda o di Francia
Le ginestre giganti nei grandi giardini de Bahia Blanca
Vedremo l’alba tra i gelsi, i rododendri ed incensi intensi
I mandorli in fiore tra le felci della valle dei templi
Lì gli arcobaleni e gli steli sono accomunati dall’indaco
Come i sentieri ai piedi della moschea azzurra di Istanbul
E nessuno potrà separarci, bella mia
Perché saremo due cuori allo specchio nello stesso momento del tempo
E nessuno potrà liberarti di me perché tu vedi quello che vedo
E adesso senti quello che sento»
Prendi le viole più belle, stupende
Vieni, vieni con me… vieni, vieni con me
Io e te insieme per sempre, calendule
Vieni, vieni con me… vieni, vieni con me
Ma quanti sono i fiori? ehh… se ne ho visti… ehh
Son quanti i cuori soli! ehhh… se ne ho visti… ehh
Passò un anno più un anno e Marzio finì di scontare la pena
Era il mese di Marzo e fuori già si allungava la sera
«Aspettami fuori domani sera sarò fuori per cena»
A lei rideva di gioia la bocca e con gli occhi piangeva
Anna arrivò puntuale all’orario previsto
Aveva una giacca in misto lino e sul viso un sorriso bellissimo
Attese paziente sotto un fico fiorito in anticipo
Ma per quanto attese fece mattino senza averlo visto
Dopo ore di attesa Anna volle capire il destino assurdo
Così triste e tesa si rivolse al secondino di turno
Gli chiese di Marzio descrivendogli il tipo
«Signora mia, qui questo Marzio Febbraro non è mai esistito…»
Prendi le viole più belle, stupende
Vieni, vieni con me… vieni, vieni con me
Io e te insieme per sempre, calendule
Vieni, vieni con me… vieni, vieni con me
Ma quanti sono i fiori? ehh… se ne ho visti… ehh
Son quanti i cuori soli! ehhh… se ne ho visti… ehh
Songtekstvertaling
Anna keek naar haar bloemen terwijl ze naar haar kinderen keken.
Blootgesteld aan de zon in solgenitsin street nummer 15
Het balkon tussen de linden was een hangende tuin.
Dicht met lelies en hortensia ' s, pollen en dichte harsen
Ze woonde lang alleen in een appartement in de binnenstad.
Voor de gevangenis die ontstond in het oude klooster.
Sinds haar man stierf in de winter
Hij had het verlangen verloren om naar binnen te kijken om zich beter te voelen.
Nu droomde hij van een ander leven, een nieuwe dageraad.
Anna mooie look dat elke dag iets verliest
Ze droomde van een nieuwe liefde die haar ergens anders heen zou brengen.
En ze lachte weer de vreugde om niet alleen te sterven
Marzio arriveerde in het uur van een middag in Mei
Vertaald door Regina Coeli in arm # 4
Ze zag hem plotseling en was betoverd toen ze dahlia ' s in Bad deed.
Hij met het Amaranthhaar glimlachte ondertussen naar de bewakers.
Marzio Febbrraro, zoon van een werknemer
Hij was een smid geweest, een bloemist en vooral een dief.
Vooral dief, zei hij, van dingen en harten
"de beste jaren die ik heb doorgebracht naast vrouwen en bloemen!»
Anna gaf de bezems water.
Voor de betreffende cel om de verhalen te volgen
Hij vertelde het haar graag.:
"als de huizen ogen in de ramen hebben
Nou, je mooie mia huilt elke dag»
Neem de mooiste, prachtige viooltjes.
Kom, Kom met me mee... Kom, Kom met me mee.
Jij en ik voor altijd samen, goudsbloemen
Kom, Kom met me mee... Kom, Kom met me mee.
Maar hoeveel bloemen zijn er? ehh ... als ik het gezien heb ... ehh
Er zijn zoveel eenzame harten! ehhh ... als ik het gezien heb ... ehh
Marzio betoverde haar door woorden te weven.
Hij zag eruit als een acteur in actie, een Adonis achter roestige tralies.
En zij die hem urenlang aanbad, terwijl een sluwe zon
Hij strekte de schaduw van de gevangenis naar het balkon.
Hij zei: "Wil je me vertrouwen?
Ja, Ik heb fouten gemaakt, maar nu Weet ik wat Ik wil.»
Hij zei: "vertrouw je me niet? Wil je me vertrouwen?
Ik neem je mee waar de wereld bloeit.
We zullen tulpen en lavendel zien tussen de verschillende rivieren van Nederland
Van de zeldzame bollen onder de witte Puntmolens
Tussen de rozen van Samarkand of Frankrijk
De grote bezems in de grote tuinen van Bahia Blanca
We zullen de dageraad zien tussen moerbeien, rhododendrons en intense wierook.
Bloeiende amandelen tussen de Varens van de vallei van de tempels
Daar zijn de regenbogen en stengels verenigd door de Indigo
Zoals de paden aan de voet van Istanbul ' s Blauwe Moskee
En niemand kan ons scheiden, schoonheid.
Omdat we twee harten tegelijk in de spiegel zijn.
En niemand kan je van mij verlossen omdat je ziet wat ik zie.
En nu voel je wat ik voel»
Neem de mooiste, prachtige viooltjes.
Kom, Kom met me mee... Kom, Kom met me mee.
Jij en ik voor altijd samen, goudsbloemen
Kom, Kom met me mee... Kom, Kom met me mee.
Maar hoeveel bloemen zijn er? ehh ... als ik het gezien heb ... ehh
Er zijn zoveel eenzame harten! ehhh ... als ik het gezien heb ... ehh
Een jaar verstreken plus een jaar en Marzio zat zijn straf uit.
Het was de maand Maart en al uitgestrekt in de avond
"Wacht buiten op me morgenavond ben ik uit eten»
Haar mond lachte van vreugde en ze huilde met haar ogen.
Anna kwam op tijd.
Ze had een linnen jasje en een mooie glimlach op haar gezicht.
Patiënt wacht van tevoren onder een bloeiende vijg.
Maar zolang hij wachtte, deed hij de ochtend zonder hem te zien.
Na uren wachten wilde Anna het absurde lot begrijpen.
Zo verdrietig en gespannen dat ze zich tot de tweede bewaker wendde.
De kerken van Marzio beschrijven hem het type
"My lady, hier heeft deze Februari Martius nooit bestaan…»
Neem de mooiste, prachtige viooltjes.
Kom, Kom met me mee... Kom, Kom met me mee.
Jij en ik voor altijd samen, goudsbloemen
Kom, Kom met me mee... Kom, Kom met me mee.
Maar hoeveel bloemen zijn er? ehh ... als ik het gezien heb ... ehh
Er zijn zoveel eenzame harten! ehhh ... als ik het gezien heb ... ehh