Mörbyligan — Kalle E. Andersson songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Kalle E. Andersson" van Mörbyligan.
Songteksten
Kalle Emil Andersson hade jobbat hela dan
Han längtade hem till frugan ryggen värkte utav fan
Att släpa tunga lådor i en jävla massa år
Det sliter hårt på kroppen ja det sätter sina spår
Han köpte sig ett Aftonblad i kiosken på station
Till Elsa köpte han choklad en fredagstradition
Han lutade sig mot disken för att pusta ut ett tag
Då träffades hans käke av ett våldsamt knytnävslag
Nu kunde det ha slutat på det sätt det ofta gör
Den som har blivit slagen slår och arbetaren dör
Men Kalle hade endast ett år kvar till sin pension
Han vägrade bli offer för vår välfärdsillusion
Han torkade bort blodet och med blicken kall som snö
Han röt sitt gamla stridsrop segra eller dö
Ligisterna dom flydde i panik till sina hål
Ty den forne legionärens nävar var av härdat stål
Kalle Emil Andersson blev hjälte här i stan
Och direktören bjöd på fest men kalle han sa fan
Ingen jävla kapitalist ska tacka mig för nåt
Men kör för en kopp kaffe ja det kan ju smaka jävligt gott
Songtekstvertaling
Kalle Emil Andersson had de hele dag gewerkt.
Hij hunkerde naar huis naar z 'n vrouw. z' n rug deed vreselijk pijn.
Lange tijd zware dozen meesleuren.
Het werkt hard aan het lichaam Ja Het maakt zijn stempel
Hij kocht een avondblad in de kiosk op het station.
Voor Elsa kocht hij chocolade een vrijdagtraditie.
Hij leunde tegen de toonbank om een tijdje uit te blazen.
Toen werd zijn kaak geraakt door een gewelddadige vuistslag.
Nu had het kunnen eindigen zoals het vaak doet.
Degene die geslagen is stakingen en de arbeider sterft
Maar Kalle had nog maar één jaar tot zijn pensioen.
Hij weigerde slachtoffer te zijn van onze welzijnsbedrog.
Hij veegde het bloed weg en met zijn ogen koud als sneeuw
Hij brulde zijn oude strijdkreet triomf of sterf
De schurken vluchtten in paniek naar hun hol.
Want de vuisten van de vroegere legionair waren van gehard staal.
Kalle Emil Andersson werd een held hier in de stad.
En de directeur nodigde een feestje uit, maar kalle zei verdomme:
Geen enkele kapitalist zou me dankbaar moeten zijn.
Maar ren voor een kop koffie ja het kan verdomd goed smaken