Mourning Beloveth — Narcissistic Funeral songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Narcissistic Funeral" van Mourning Beloveth.
Songteksten
Opened my veins yesterday and poured in the twilight
with its dead promises. Nothing makes sense in an imaginary
world that no one can touch. In the strange hours I dream of evenings
under moonrise and of fashioned ideals before they could turn
and go, had seeped their treachery into my widowed summers. Is this my lover,
this face of death? I recoil to the unmoving view.
The soft, voiceless emotions escape the exhausted frame to assail
tomorrows empty heaven. The dawn, with its dull smell, fills my nostrils
and the stench of a burning sun separates the hope from silent lips.
There is something painful in the first spring bud of life, it tears at the
insides and claws at the doors of tenderness
that riseth in black forms from an obsolete graveyard.
To cast my eyes on the horrors you have created or to turn and gaze
at the clouds? It remains cold and dark and the painless times revel in a distant memory that only seem to trespass when the night is clear.
The bitterness tastes sweet and it conjures up images
of a narcissistic funeral
that injure my dreams
narcissistic dreams
The wordless world bleeds to the point of despair and the failed attempts to move end in quiet massacres. The
lurid calm is a stalking mountain that eludes the perceptive eye but eventually
overwhelms to send us cowering.
Songtekstvertaling
Opende mijn aderen gisteren en goot in de schemering
met zijn dode beloftes. Niets is logisch in een denkbeeldige
wereld die niemand kan aanraken. In de vreemde uren droom ik van avonden
onder maanopkomst en van ouderwetse idealen voordat ze konden draaien
en ga, had hun verraad in mijn weduwnaar summers gesijpeld. Is dit mijn geliefde?,
dit gezicht van de dood? Ik trek me terug naar het onwrikbare uitzicht.
De zachte, stemloze emoties ontsnappen aan het uitputtende frame om aan te vallen.
morgen is de hemel leeg. De dageraad, met zijn saaie geur, vult mijn neusgaten
en de stank van een brandende zon scheidt de hoop van stille lippen.
Er is iets pijnlijks in de eerste lente knop van het leven, het huilt bij de
binnenkant en klauwen aan de deuren van gevoeligheid
dat komt in zwarte vormen op van een verouderd kerkhof.
Om mijn ogen te werpen op de verschrikkingen die je hebt gecreëerd of om te keren en te staren
bij de wolken? Het blijft koud en donker en de pijnloze tijden genieten in een verre herinnering die alleen lijkt te overtreden als de nacht helder is.
De bitterheid smaakt zoet en roept beelden op
van een narcistische begrafenis
dat mijn dromen beschadigt
narcistische dromen
De wereld zonder woorden bloedt tot wanhoop en de mislukte pogingen om verder te gaan eindigen in stille bloedbaden. De
lugubere rust is een stalkende berg die het opmerkzame oog ontgaat, maar uiteindelijk
overweldigt ons om ons te verschansen.