Mourning Beloveth — My Sullen Sulcus songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "My Sullen Sulcus" van Mourning Beloveth.
Songteksten
Through a mirror of silver my sullen sulcus portrays some dark anger.
For the grey lights wrapped their chaotic shape round my tired, hungry eyes.
Fractaled rancour bleeds through the lifeless mirror within which
all hope sprawls, dangling from the cool draught of air to amuse us all.
The black and white frames which flash unerringly, bend
they bend to an end, touched by scorching sunlight and this self induced madness
Where I see the world explode into miniscule droplets of unnerving sadness
But to stop would be to blunt the very stars that shine from behind a threatening stone.
The yellow beams, touched by starlight, delve the shrieking
tortured air, to founder in a sea of ether and a planet of fools.
Idle minutes devour
Open space, seething nebula
takes hold and strangles
dripping torment. Bright and lucid
Colours meld
design that seem to dip and swerve
to fathomless depths, where eyes can drink
the sights of dreams.
It is in these moments of ponderous nausea that the scattered
atoms solidify
The cruel, silver portrait swallowed by time itself had uttered nothing
but truth through the separated darkness.
With morningfall, emptied
it’s aching particles into the reaches of my furrows.
Songtekstvertaling
Door een spiegel van zilver schildert mijn sullen sulcus wat donkere woede uit.
Want de grijze lichten wikkelden hun chaotische vorm rond mijn vermoeide, hongerige ogen.
Fractaled rancour bloedt door de levenloze spiegel waarin
alle hoop sproeit, bungelend aan de koele luchtstroom om ons allemaal te amuseren.
De zwart-witte frames die scherp flitsen, buigen
ze buigen tot een einde, aangeraakt door verzengend zonlicht en deze zelf veroorzaakte waanzin.
Waar ik de wereld zie exploderen in minuscule druppels van zenuwslopend verdriet
Maar stoppen zou betekenen dat de sterren die van achter een bedreigende steen schijnen, botsen.
De gele balken, aangeraakt door sterrenlicht, delven de krijsende
gekwelde lucht, om in een zee van ether en een planeet van dwazen te storten.
Inactief minuten verslinden
Open ruimte, ziekelijke nevel
grijpt vast en wurgt
druipende kwelling. Helder en helder
Kleuren versmelten
ontwerp dat lijkt te dippen en uit te wijken
op vaderloze diepten, waar ogen kunnen drinken
de bezienswaardigheden van dromen.
Het is in deze momenten van zware misselijkheid dat de verspreide
atomen stollen
Het wrede, zilveren portret opgeslokt door de tijd zelf had niets gezegd.
maar de waarheid door de gescheiden duisternis.
Met morningfall, geleegd
het doet pijn aan deeltjes in de uiteinden van mijn wenkbrauwen.