Morgan — Un matto songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Un matto" van Morgan.
Songteksten
Tu prova ad avere un mondo nel cuore
e non riesci ad esprimerlo con le parole,
e la luce del giorno si divide la piazza
tra un villaggio che ride e te, lo scemo, che passa,
e neppure la notte ti lascia da solo:
gli altri sognan se stessi e tu sogni di loro.
E sì, anche tu andresti a cercare
le parole sicure per farti ascoltare:
per stupire mezz’ora basta un libro di storia,
io cercai d’imparare la Treccani a memoria,
e dopo maiale, Majakowsky e malfatto,
continuarono gli altri fino a leggermi matto.
E senza sapere a chi dovessi la vita
in un manicomio io l’ho restituita:
qui sulla collina dormo malvolentieri
eppure c'è luce ormai nei miei pensieri,
qui nella penombra ora invento parole
ma rimpiango una luce, la luce del sole.
Le mie ossa regalano ancora alla vita:
le regalano ancora erba fiorita.
Ma la vita è rimasta nelle voci in sordina
di chi ha perso lo scemo e lo piange in collina;
di chi ancora bisbiglia con la stessa ironia
una morte pietosa lo strappò alla pazzia.
(Grazie ad Alfonso per questo testo)
Songtekstvertaling
Je probeert een wereld in je hart te hebben
en je kunt het niet met woorden uitdrukken.,
en het daglicht verdeelt het plein
tussen een lachend dorp en jou, de dwaas, die voorbij komt,
en zelfs de nacht laat je niet alleen:
anderen dromen van zichzelf en jij droomt van hen.
En ja, jij zou ook gaan zoeken.
veilige woorden om je te laten luisteren:
om een half uur te verbazen is een geschiedenisboek genoeg.,
Ik probeerde Treccani uit m ' n hoofd te leren.,
en na pig, Majakowsky en noodlottige,
ze bleven maar denken dat ik gek was.
En zonder te weten aan wie ik mijn leven te danken had
in een gesticht heb ik het teruggebracht.:
hier op de heuvel slaap ik onbewust
toch is er nu licht in mijn gedachten,
hier in de penumbra vind ik woorden uit.
maar ik heb spijt van een licht, het zonlicht.
Mijn botten geven nog steeds aan het leven:
ze geven haar nog steeds bloemgras.
Maar het leven bleef in de zachte stemmen.
wie heeft de dwaas verloren en rouwt om hem op de heuvel;
die nog steeds fluistert met dezelfde ironie
een zielige dood scheurde hem van de waanzin.
(Dank aan Alfonso voor deze tekst)