Moonsorrow — Aurinko ja Kuu songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Aurinko ja Kuu" van Moonsorrow.
Songteksten
«Aurinko ja kuu.
Syttyneet kaukana sieltä
missälehväin suoja yllein kumartuu.
Kai vuosia olen jo kulkenut
muassa metsien kansojen.
Olen oppinut viisautta susilta
ja nukkunut karhujen kanssa.
Yhtään ihmistäen ole kohdannut,
kylänkään liepeille sattunut.
Tiedäen matkaani kotoa.
Kohtalo sanelee minne johtaa tie."
Kaukana tyvenessä
vehreäpolku verelle johdattaa.
Yllämaan, taivas kattona,
loppunsa on kaikella.
«Kai vuosia olen jo kulkenut
miettien veljeni lähtöä.
Kunpa tietäisin minne hän päätyy.
Jumalat suojelkoot häntämatkallaan.»
Järkähtävät vankat kalliot.
Vaeltavat kuu ja aurinko.
Tuulet yltyvät, myrskyt tyyntyvät.
Laivojansa aallot etsivät.
«Taivaalla tähdet valaiskaa,
tulen vain minätarvitsen.
Luonnosta olen syntynyt,
edessäs' mitään pelkääen.»
«The sun and the moon.
Lit so far from where
the shelter of branches does bend over me.
I count it as years that I’ve wandered
amongst the folk of the woods.
Wisdom I’ve learned from wolves
and I have slept in the beds of bears.
No other man I’ve met on my way,
no village I’ve walked past by.
I couldn’t tell my way from home.
Destiny dictates where my road shall turn."
Far far away in the still
a verdant path once leads to blood.
Above the earth with heavens as vault,
there is an end to all.
«I count it as years that I’ve wandered
just thinking of my brother’s departure.
Oh I wish I was told where he would end up.
May the gods guard him on his journey.»
And the steady rocks stir.
The moon and the sun do rove.
Winds are rising, storms abate.
Their ships the waves still seek.
«Stars on the sky come out,
only the fire I need.
From the nature I have born,
before thee nothing I fear.»
Songtekstvertaling
Zon en Maan.
Ver van daar verlicht
waar het gebladerte van het schild voorover buigt.
Ik loop nu al jaren.
tussen de volkeren van de bossen.
Ik heb wijsheid geleerd van wolven.
en sliep met de beren.
Geen menselijke ontmoeting,
het is niet alleen het dorp, het is de stad.
Wetende dat ik van huis kom.
Het lot bepaalt waar we heen moeten."
Ver weg in het struikgewas
het groene pad naar het bloed leidt.
Yllämaan, hemel als een plafond,
het is voorbij.
"Ik denk dat ik al jaren loop
ik denk eraan dat mijn broer weggaat.
Ik wou dat ik wist waar hij eindigt.
Laat de goden hem beschermen op zijn reis.»
Massieve rotsen.
Zwervende Maan en zon.
De wind stijgt, de stormen zijn kalm.
De golven van hun schepen zoeken.
"In de hemel verlichten de sterren,
Ik ga gewoon met me mee.
Uit de natuur ben ik geboren,
voor je neus, uit angst voor iets.»
"De zon en de maan.
Verlicht zo ver van waar
de beschutting van takken buigt over me heen.
Ik tel het als jaren dat ik dwaalde.
tussen de mensen van het bos.
Wijsheid heb ik geleerd van wolven.
en ik heb in de bedden van beren geslapen.
Geen andere man die ik onderweg ontmoet heb.,
geen dorp waar ik langs ben gelopen.
Ik kon de weg van huis niet zien.
Het lot bepaalt waar mijn weg zal keren."
Ver weg in de Stille
een verdant pad leidt ooit tot bloed.
Boven de aarde met de hemel als gewelf,
er is een einde aan allen.
"Ik tel het als jaren dat ik zwierf
ik denk aan het vertrek van mijn broer.
Ik wou dat ik wist waar hij zou eindigen.
Moge de goden hem beschermen op zijn reis.»
En de vaste rotsen roeren.
De maan en de zon roven.
De wind stijgt, de stormen nemen af.
Hun schepen zoeken de golven nog steeds.
"Sterren aan de hemel komen uit,
alleen het vuur dat ik nodig heb.
Uit de natuur die ik heb geboren,
voor u vrees ik niets.»