Monolithe — Monolithe II songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Monolithe II" van Monolithe.
Songteksten
As it grows through the ages,
subconsciously playing against itself
until the scale has balanced to the back of the wrong side,
it slowly leaves its small cage for a bigger one.
Everything was so planned.
Step by step the sewage of its omnipresence streams
a rigid natural order to a swirling chaos.
This friendly evening light is no more.
The contaminated cradle has been left further behind.
Spectrums of time are filled with this sick presence
as the bounds of space are now violently forced.
Fleeing from its own destruction through this endless darkness
it leads The Core to a predictable perdition.
Until The Plan spreads its web around the regathered four dimensions.
It was a wrong choice if there was any other.
Observation and guidance for and from aeons,
where a single quark’s journey didn’t yet get to an end.
Over the threshold of the Monolith. Where knowledge equals ignorance.
Where everything once belonged. Where time is forever.
Where even nothingness has no shape. Existence could have another meaning now.
It would anyway all end the same. The edges are close, mouth open to swallow it all.
A sole drapery seeds the desolate fields of the bounds.
Floating weak on the alien rock. No possible focus.
Standing, beautiful in a morning sun, it was the meaning of everything.
The road of the neo-exodus has been sculpted
there in stone of dark colours by foreign hands.
Songtekstvertaling
Als het groeit door de eeuwen heen,
onbewust tegen zichzelf spelen
totdat de weegschaal in evenwicht is aan de achterkant van de verkeerde kant,
hij verlaat langzaam zijn kleine kooi voor een grotere.
Alles was zo gepland.
Stap voor stap het rioolwater van zijn alomtegenwoordigheid stromen
een rigide natuurlijke orde voor een wervelende chaos.
Dit vriendelijke avondlicht is niet meer.
De besmette wieg is verder achter gelaten.
De tijdperken zijn gevuld met deze zieke aanwezigheid.
als de grenzen van de ruimte nu gewelddadig worden geforceerd.
Vluchten voor zijn eigen vernietiging door deze eindeloze duisternis
het leidt de kern naar een voorspelbare ondergang.
Totdat het Plan zijn web verspreid rond de herwonnen vier dimensies.
Het was een verkeerde keuze als er een andere was.
Observatie en begeleiding voor en vanaf eonen,
waar de reis van een quark nog niet ten einde was.
Over de drempel van de monoliet. Waar kennis gelijk staat aan onwetendheid.
Waar alles ooit thuishoorde. Waar de tijd voor altijd is.
Waar zelfs het niets geen vorm heeft. Het bestaan kan nu een andere betekenis hebben.
Het zou toch allemaal hetzelfde eindigen. De randen zijn dicht, mond open om alles door te slikken.
Een enige draperige zaden de verlaten velden van de grenzen.
Drijvend zwak op de buitenaardse rots. Geen focus mogelijk.
Staan, mooi in een ochtendzon, het was de Betekenis van alles.
De weg van de neo-exodus is gebeeldhouwd
daar in steen van donkere kleuren door vreemde handen.