Mono — The Battle to Heaven songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Battle to Heaven" van Mono.
Songteksten
«Ever changing, growing, and searching through stretches of time beyond life
and death
This is the journey that every soul makes
My journey always brings me to the place between wake and sleep
A landscape of memories where you and I meet again and again
Even in the darkest night, in the heaviest storm, I always find my way back to
you
When you remember, please come back to the place we both know.»
Reading her words again that night, the man falls asleep to find himself
walking inside of the same tunnel. He paces fiercely with his arms outstretched
as if he is pushing against the wind. The air smells of burnt pine and evening
frost as the end is near in sight. When he guides himself out into the light,
his hands brush against a rough surface, much taller and wider than he can
reach. What lies on the outside of the tunnel is a fully-grown tree surrounded
by a circle of white stones. He drops to his knees, touching its roots and
turning over each stone in disbelief
Recovering a lost memory is like a dam breaking open, releasing all the water
that had been barricaded from flowing. As he sits here, every moment with her
in these woods resurfaces within him. He holds a stone in his hands and weeps
as he remembers their promise
Songtekstvertaling
"Steeds veranderen, groeien, en zoeken door lange tijd voorbij het leven
en de dood
Dit is de reis die elke ziel maakt
Mijn reis brengt me altijd naar de plek tussen wakker en slapen
Een landschap van herinneringen waar jij en ik elkaar steeds weer ontmoeten.
Zelfs in de donkerste nacht, in de zwaarste storm, vind ik altijd mijn weg terug naar
u
Als je het je herinnert, kom dan terug naar de plek die we allebei kennen.»
Die avond viel de man in slaap om zichzelf te vinden.
in dezelfde tunnel. Hij loopt met z ' n armen uitgestrekt.
alsof hij tegen de wind in duwt. De lucht ruikt naar verbrand dennenhout en ' s avonds
vorst als het einde in zicht is. Wanneer hij zichzelf naar buiten leidt in het licht,
zijn handen borstelden tegen een ruw oppervlak, veel groter en breder dan hij kan.
bereiken. Wat aan de buitenkant van de tunnel ligt, is een volgroeide boom omringd door
door een cirkel van witte stenen. Hij valt op zijn knieën, raakt zijn wortels aan en
elke steen omdraaien in ongeloof
Het herstellen van een verloren geheugen is als een dam die Open breekt, en al het water loslaat.
die gebarricadeerd waren om te stromen. Terwijl hij hier zit, elk moment met haar
in deze bossen duikt hij weer op. Hij houdt een steen in zijn handen en huilt
zoals hij zich hun belofte herinnert.