Moltheni — Nutriente songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nutriente" van Moltheni.
Songteksten
Mi offri una coperta d’amianto
Che luccica al buio
Di ricordarti mi viene naturale
Vai tranquilla che lo faccio
E ti comporti in un modo prepotente
Ma che giunge a destinazione
Poi nell’uscire all’attacco leale
Mi avverti. Ti diverti?
Manchi d’ironia
Manchi di ciò che mi occorre al momento
Mentre continui a parlare
Tradisci e mi uccidi lentamente
Ti lasci andare ed urlare
Oramai non è più un caso eccezionale
E ti purifichi il corpo e la mente
Ma che dolce nutriente che sei
E non rimane che raccogliere
Quegli ultimi frammenti di un amore
Che non ti giri a guardare
Dimmi dunque tra noi due chi è l’anormale
Manchi d’ironia
Manchi di ciò che mi occorre al momento
Come il colpo che dai ai miei fianchi innocenti ed attenti
Manchi d’ironia
Poi mi circondi rimanendomi di fronte mentre continui a parlare
Tradisci e mi uccidi lentamente
Non è più vera quella primavera
Che mi convincevi ed educavi a scegliere per te
E declinavi le colpe accumulate
Da le tue alzate d’ingegno
Di cui credo non aver bisogno oramai
Manchi d’ironia poi mi circondi rimanendomi di fronte
Mentre continui a parlare
Tradisci e mi uccidi lentamente
Lentamente
(Grazie a Gabriele Mauro per questo testo e a ferdinando per le correzioni)
Songtekstvertaling
Bied me een asbestdeken aan.
Dat glinstert in het donker
Om je eraan te herinneren komt natuurlijk
Maak je geen zorgen, ik doe het wel.
En je gedraagt je als een pestkop.
Maar dat bereikt zijn bestemming
Dan in het komen naar de loyale aanval
Waarschuw me. Heb je het naar je zin?
Gebrek aan ironie
Je mist wat ik nu nodig heb.
Als je blijft praten
Verraad en dood me langzaam.
Laat los en schreeuw.
Het is niet langer een uitzonderlijk geval
En reinig je lichaam en geest
Maar wat ben jij een voedzame zoeter
En het blijft alleen om te verzamelen
Die laatste fragmenten van een liefde
Kijk niet om je heen.
Wie is de abnormale?
Gebrek aan ironie
Je mist wat ik nu nodig heb.
Zoals de klap die je geeft aan mijn onschuldige en voorzichtige heupen.
Gebrek aan ironie
Dan omsingel je me terwijl je voor me staat terwijl je blijft praten.
Verraad en dood me langzaam.
Het is niet langer waar dat de lente
Dat je me hebt overtuigd en geleerd om voor je te kiezen.
En je weigerde de opgehoopte schuld.
Van je verstand
Die ik niet meer nodig heb.
Je mist ironie en je omringt me terwijl ik voor me sta.
Als je blijft praten
Verraad en dood me langzaam.
Langzaam
(Dank aan Gabriele Mauro voor deze tekst en aan ferdinando voor de correcties)