Mo Lowda & the Humble — Where the Whitetails Go songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Where the Whitetails Go" van Mo Lowda & the Humble.
Songteksten
I should’ve known this train won’t take me home.
These tracks are only boney trails of old.
I should’ve cared, but we just stopped and stared, watching the tragedy unfold.
She said, «Take me where the whitetails go. I can see it in their eyes;
they know something we don’t.
Mountains so high, and canyons deep, Where white snow lies in 6 foot sheets.»
And it could bury me up to my head; bury me up to myhead, I swear.
Trusting in broken bread, investing in words we said when we don’t really know
just where to go.
So I stare, as we deem these jungles bare with no second thoughts as to what is
fair.
And I weep, as we take what we don’t need. Human nature walking on two feet.
And it could bury me up to my head; bury me up to my head, I swear.
Trusting in broken bread, investing in words we said when we don’t really know
just where to go.
We don’t wanna see it, we don’t wanna believe… With all this evil.
And we turn the other cheek.
Songtekstvertaling
Ik had kunnen weten dat deze trein me niet naar huis zou brengen.
Deze sporen zijn maar oude sporen.
Ik had er om moeten geven, maar we stopten en staarden, kijkend naar de tragedie die zich ontvouwde.
Ze zei, "Breng me waar de witte taarten heen gaan. Ik zie het in hun ogen.;
zij weten iets wat wij niet weten.
Bergen zo hoog, en ravijnen diep, waar witte sneeuw ligt in twee meter hoge lakens.»
En het kan me tot aan mijn hoofd begraven, me tot aan mijn hoofd begraven, ik zweer het.
Vertrouwen in gebroken brood, investeren in woorden die we zeiden als we niet echt weten
precies waar we heen moeten.
Dus ik staar, terwijl we deze oerwouden blootstellen zonder te twijfelen aan wat er is.
eerlijk.
En ik huil, terwijl we nemen wat we niet nodig hebben. De menselijke natuur loopt op twee voeten.
En het kan me tot aan mijn hoofd begraven, me tot aan mijn hoofd begraven, ik zweer het.
Vertrouwen in gebroken brood, investeren in woorden die we zeiden als we niet echt weten
precies waar we heen moeten.
We willen het niet zien, we willen het niet geloven... met al dit kwaad.
En we keren de andere wang toe.