Misanthrope — Rêve Lézardé songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Rêve Lézardé" van Misanthrope.
Songteksten
Sous un soleil de métal scintillant,
Parfume la lueur rose, vacille sous le firmament.
Éclate le dôme du brillant Diamant.
Enivre mes pensées,
Faut-il vraiment faire de moi un homme?
L’enfance est un torrent que l’on remonte: contre-courant!
Un homme demain… naîtra en moi
Oh mère! tranche une seconde fois mon cordon ombilical.
Émancipe ma pensée.
Mais faut-il vraiment faire de moi un homme?
Je dois franchir le pas,
Mais mon bras s’y refuse,
Louange: toi seigneur lézard.
Torse nu, imberbe et suant,
Imprégné de ce rêve lézardé.
Initie ma réflexion,
Mon sang est un torrent qui se déverse dans l’océan!
Combats… Combats…
Le ruisseau de mon enfance va bientôt s’assécher.
Ta queue entre la main, trophée machiavélique,
A coupé mes allants, a faussé ma musique
Tel un fauve de cirque, récupéré par l’homme,
Meurtrier du bien, désuète charogne.
Combats… Combats… Combats… Combats…
Combats, chasseur de lézard,
Dans une vaste 'tendue bleue.
Tel un fauve sur ses gardes
Tu es mon gibier, le but de mes pensées,
L’eme que je dois dépecer.
Perçant ce cœur qui t’anime!
Au détour du marais, j’aperçois tes écailles.
Tes pupilles croisent mes yeux!
Cette fois tu m’appartiendras… perfide lézard.
Quand soudain, de son bec perçant le ciel:
Un aigle aux ailes déployées fondit sur toi en un instant, vaillant lézard
tu t’es fait happer… happer… happer… happer
Admis par la honte dans ce monde d’adulte,
Ils brisent la spirale de la maturité.
Homme-enfant: jamais frustré,
Je m'éclipse.
Éternellement perdant… de cauchemars en complexes.
Mais toi tu te faufiles en rampant, vaillant lézard.
D’une habile adresse, tu m’esquisses et me brises.
Glissant entre mes doigts,
Affolant ma vibrante flamme qui vacille.
Ta queue entre la main, trophée machiavélique,
A coupé mes allants, a faussé ma musique
Tel un fauve de cirque, récupéré par l’homme,
Meurtrier du bien, désuète charogne.
Confession
Hélas, mes amis, mes frères je ne suis qu’un être humain.
Oui, il m’arrive chaque jour de manquer: mon destin.
Au moins une fois dans ma vie j’ai souri: un enfant,
Caressé le sein d’une femme et aidé un passant.
Homme universel, je jette mon masque: tes pieds!
Celui de l’hypocrisie du théâtre… ici je parle en toute sincérité.
J’essaie d'être moi-même, seul mais libre.
T monde de phares, accueille avec joie mon départ.
Un jour j’ai revé de vivre…
Songtekstvertaling
Onder een zon van glinsterend metaal,
Ruikt de roze gloed, flikkert Onder het firmament.
Verbrijzelde de koepel van de briljante diamant.
Het bedwelmt mijn gedachten.,
Is het echt nodig om van mij een man te maken?
De kindertijd is een stroom die teruggaat: tegenstroom!
Morgen een man ... zal in mij geboren worden
Oh Moeder! snij mijn navelstreng nog een keer door.
Bevrijd mijn gedachte.
Maar is het echt nodig om van mij een man te maken?
Ik moet de stap zetten.,
Maar mijn arm weigert.,
Loof de Heer hagedis.
Shirtloos, gebaard en zweten,
Doordrenkt met deze hagedisdroom.
Start mijn reflectie,
Mijn bloed stroomt de oceaan in.
Gevecht ... Gevecht…
De stroom van mijn jeugd zal snel opdrogen.
Je staart in de hand, Machiavelliaanse trofee.,
M 'n nummers doorknippen, m' n Muziek vervormen.
Als een circus fawn, hersteld door de mens,
Moordenaar van goede, verouderde aas.
Gevecht ... Gevecht ... Gevecht ... Gevecht…
Vechten, hagedissenjager,
In een uitgestrekt ' blue stretch.
Als een fawn op zijn hoede
Jij bent mijn spel, het doel van mijn gedachten,
De eme die ik moet afsnijden.
Dat hart doorboren dat je bezielt!
Rond het moeras zie ik je schubben.
Je pupillen kruisen mijn ogen!
Deze keer ben je van mij ... verraderlijke hagedis.
Als plotseling, van zijn snavel door de lucht:
Een adelaar met vleugels over je heen in een oogwenk, dappere hagedis
je bent gepakt... gevangen ... gevangen ... gevangen
Toegegeven door schaamte in deze volwassen wereld,
Ze breken de spiraal van volwassenheid.
Man-kind: nooit gefrustreerd,
Ik verdring je.
Eeuwige loser ... van nachtmerries tot complexen.
Maar je kruipt, dappere hagedis.
Met een bekwaam adres, schets je en breek je me.
Glijden tussen mijn vingers,
Ik word gek van mijn levendige flikkerende vlam.
Je staart in de hand, Machiavelliaanse trofee.,
M 'n nummers doorknippen, m' n Muziek vervormen.
Als een circus fawn, hersteld door de mens,
Moordenaar van goede, verouderde aas.
Bekentenis
Helaas, mijn vrienden, mijn broeders ... ik ben maar een mens.
Ja, Ik mis toevallig elke dag mijn lot.
Tenminste één keer in mijn leven lachte ik: een kind,
Streelde de borst van een vrouw en hielp een voorbijganger.
Universal man, ik gooi mijn masker: je voeten!
Dat van de hypocrisie van het theater ... hier spreek ik met alle oprechtheid.
Ik probeer mezelf te zijn, alleen maar vrij.
De wereld van vuurtorens, verwelkomt met vreugde mijn vertrek.
Op een dag leefde ik weer…