Ministers De-La-Funk — Believe songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Believe" van Ministers De-La-Funk.
Songteksten
Banlieue Rouge
Engrenages
L’appel De La Cite
C’est l’appel de la cité qui m’a un jour envoûté
Et qui m’a fait m'éloigner de la campagne où je suis né
Pour travailler à la ville, ma famille j’ai dû quitter
C’est comme ma nature tranquille qui ne tient plus que du passé
Un mariage contre-nature, entre la chair et l’acier
Parqué entre tout ces murs qui me retiennent prisonnier
Je ne sais pas c’que je fous là, c’est aussi triste que dommage
Car comme se font rares les emplois, je vis d’assurance-chômage…
Mais on s’habitue à la ville, je crois même qu’elle sécurise
C’est d’une façon subtile qu’elle exerce son emprise
On s’habitue aux boulevards qu’on fréquente le soir tard
Aux salles de jeux et aux bars, animés de toutes parts
Dans cette atmosphère enfumée, où je m’efforce d’exister
S'échangent des regards sirupeux, prescrits par des commerces douteux
Et flotte encore sous les néons l’odeur âcre de la déception
Les plaisirs interdits auront toujours un goût de perdition…
Sur les terrains vagues comme dans les ruelles humides
Partout où je divague je me heurte au vide
De la marque urbaine, de cette cité maudite
Métropole inhumaine où tout se passe trop vite
Mais je l’aime malgré tout d’un sourire complice
Cette ville de fous dont je suis un peu le fils
Car on est jamais aussi aveugle qu’on peut l'être quand tout s'écroule
Et on est jamais aussi seul qu’on peut l'être dans une foule…
Songtekstvertaling
Rode Buitenwijken
Versnelling
De Isced-oproep
Het is de roep van de stad die me ooit betoverde.
En dat deed me weggaan van het platteland waar ik geboren was.
Om in de stad te werken, moest ik mijn familie verlaten.
Het is als mijn stille natuur die niets anders heeft dan het verleden.
Een onnatuurlijk huwelijk, tussen vlees en staal.
Gescheiden tussen al deze muren die me gevangen houden
Ik weet niet wat ik hier doe.
Omdat banen schaars zijn, leef ik van de werkloosheidsverzekering.…
Maar we raken gewend aan de stad, Ik denk zelfs dat het veilig is.
Het is op een subtiele manier dat het zijn greep uitoefent
We raken gewend aan de boulevards die we ' s avonds vaak zien.
Speelkamers en bars, levendig van alle kanten
In deze rokerige sfeer, waar ik ernaar streef om te bestaan
Uitwisseling van stroperige blikken, voorgeschreven door dubieuze bedrijven
En nog steeds zweeft onder de neon verlicht de scherpe geur van teleurstelling
Verboden geneugten zullen altijd een voorproefje van ondergang hebben.…
Op woestenij en in natte steegjes
Waar ik ook dwaal, ik loop de leegte in.
Van het stedelijke merk, van deze vervloekte stad
Inhuman metropolis waar alles te snel gaat
Maar ik hou nog steeds van hem met een medeplichtige glimlach
Deze gekke stad waarvan ik een beetje de zoon Ben
Omdat je nooit zo blind bent als je kunt zijn als alles uit elkaar valt.
En je bent nooit zo alleen als je in een menigte kan zijn…