Mimmo Locasciulli — I musicisti son così songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "I musicisti son così" van Mimmo Locasciulli.
Songteksten
Non mi va di contare i tuoi capelli
Perchénon l’ho fatto mai
Non ho i numeri per contare le stelle
Che mi dai
Mi ci vedi ubriaco di languore
Su una spiaggia col falò
Lo scontrino per il tunnel dell’amore
lo non ce l’ho
Perchénon sono un Luna Park
Dove tu vinci quel che vuoi
E non ho un cielo da raggiungere
Con tutti questi sogni tuoi
Domani mi sveglierò
E chi lo sa dove sarò
Un’altra stanza e un altro hotel
E un’altra donna come te Ma i musicisti son così
Gente che prende quel che può
E non si guarda indietro mai
E non asciuga le lacrime
Non scommette con l’amore
Spacca le regole a metà
E non ho tempo per spiegarti
Che ci sto a fare con te Se ho una ferita da guarire
Tu che ne sai
Ma i musicisti son così
Senza catene e souvenir
Passano in ogni città
Come carrozze di un treno
E ogni stazione èuna bugia
Contro la solitudine
Che ognuno porta con sé
Che ognuno ha dentro di sé
E ognuno porta con sé
Un po' di abitudine
E un po' di curiosità
E vive come può
La musica e un po'
Di vento e poesia
Songtekstvertaling
Ik wil je haar niet tellen.
Omdat ik dat nooit heb gedaan.
Ik heb de cijfers niet om de sterren te tellen.
Dat geef je me
Je ziet me daar dronken van de matheid.
Op een strand met vreugdevuur
Het ontvangstbewijs voor de tunnel van de liefde
Ik heb het niet.
Omdat ik geen Luna Park Ben.
Waar je wint wat je wilt
En ik heb geen hemel te bereiken
Met al die dromen van jou
Ik word morgen wakker.
En wie weet waar ik zal zijn
Een andere kamer en een ander hotel
En een andere vrouw zoals jij, maar muzikanten zijn zo.
Mensen die nemen wat ze kunnen
En je kijkt nooit meer om
En droogt geen tranen
Wed niet met liefde.
Breek de regels doormidden.
En ik heb geen tijd om het uit te leggen.
Wat moet ik met jou als ik een wond heb om te genezen?
Wat Weet je?
Maar muzikanten zijn zo.
Zonder kettingen en souvenirs
Ze passeren in elke stad
Als wagons van een trein
En elk station is een leugen.
Tegen eenzaamheid
Dat iedereen met zich meedraagt
Dat iedereen in zichzelf heeft
En iedereen draagt met hem mee.
Een kleine gewoonte.
En een beetje nieuwsgierigheid
En hij leeft zoals hij kan.
Muziek en een beetje
Van wind en poëzie