Mil — Gris sont mes pétales de proses songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Gris sont mes pétales de proses" van Mil.
Songteksten
C'était une nuit, une nuit pleine de couleurs
Explosion d’joie, sourire aux éclats
Au milieu des gens nous sommes là
A nous regarder tristement, je me souviens t’aimer encore
Contrairement à toi
1er janvier, feux d’artifices, neige, peine, espoir
Je sais que tu sais qu’c’est fini, n’est-c'pas?
Les autres s’embrassent, les autres échangent de belles promesses
Nous autres à bout de souffle et nos cœurs qui s’embrasent
Ton frère qui me parle, qui m’dit qu’en 2008
Y aura du Mil sur les ondes FM, il me dit qu’il en est sûr
Vite rejoint par ta belle-sœur
J’oublie pas son sourire, non, j’oublie pas leur sourire
J’oublie pas cette tendresse, j’oublie pas leur regard
Non, j’oublie pas cette tristesse au fond du tien
Je vis avec depuis tout ce temps, je vis avec depuis ce bouquet final
Ça va faire bientôt deux ans, et j’ai toujours aussi mal
Gris sont mes pétales de prose
A la folie, passionnément, ou pas du tout
Gris sont mes pétales de prose
Chaque page que j’arrache s’envole vers un ciel voilé
Gris sont mes pétales de prose
A la folie, passionnément, ou pas du tout
Gris sont mes pétales de prose
Peut-être que derrière ce voile se cache un ciel étoilé
Il était une voix, une voix qui résonne en moi
Tourne la page, tourne la page, j’ai remonté l’ancre du port bluesky
Et je regarde au large, un vent glacial sur mes larmes séchées
Et Dieu sait qu’j’ai essayé de rayer ton visage de mes souvenirs
Mais rien n’y fait, on n’oublie pas 4 ans comme ça
4 ans d’vie commune, juste en claquant des doigts
Des fois j’me demande si tu es heureuse toi
Des fois j’me demande si y a toujours un peu de moi en toi
Des fois j’me demande comment font les autres pour y croire encore
Quand ils se retrouvent seuls sans celui ou celle qu’ils avaient choisi
Des fois j’m’en veux d'être autant nostalgique
Et si seulement on pouvait choisir de quoi on allait rêver
J’me rapprocherais de toi, ma main dans la tienne
Et nos lèvres s’entremêlent, mais tu n’es plus là
A la folie, passionnément, pas du tout
Chaque page que j’arrache s’envole vers un ciel voilé
Peut-être que derrière ce voile se cache un ciel étoilé
Peut-être que je ferme trop les yeux
Oui peut-être que je perds trop mon temps à nous imaginer tous les deux
Peut-être que je serais heureux sans jamais t’avoir connu
Et sans jamais t’avoir vue, peut-être serais-je loin d'écrire ces maux de tête
Un mec comme les autres ou un mec malhonnête, peut-être
Aurais-je dû passer plus de temps en studio
Peut-être serais-je devenu celui que j’aurais toujours voulu être
Peut-être que j’aurais passé plus de temps en famille
A trouver le réconfort dans les bras d’un fils ou d’une fille
J’aurais pu faire dans ma vie des tas d’autres choix
Mais peu importe, je t’ai eue toi, et gris sont mes pétales de prose
Songtekstvertaling
Het was een nacht, een nacht vol kleuren.
Explosie van vreugde, lach naar scherven
In het midden van de mensen zijn we daar
Ik herinner me dat ik weer van je hield.
In tegenstelling tot jou
1 januari, Vuurwerk, sneeuw, verdriet, hoop
Ik weet dat je weet dat het voorbij is, nietwaar?
Anderen kussen, anderen wisselen mooie beloften uit
Ons ademloos en onze harten branden
Je broer die met me praat, die me vertelt dat in 2008
Er zal Millet op FM zijn, hij zegt dat hij zeker is.
Snel vergezeld door je schoonzus.
Ik vergeet haar glimlach niet, nee, ik vergeet hun glimlach niet.
Ik vergeet deze tederheid niet, ik vergeet hun blik niet.
Nee, ik vergeet dat verdriet in je hart niet.
Ik leef er al de hele tijd mee, Ik leef er al mee sinds dit laatste boeket.
Het zal binnenkort twee jaar duren, en ik heb nog steeds evenveel pijn.
Grijs zijn mijn proza bloemblaadjes
Op waanzin, hartstochtelijk, of helemaal niet
Grijs zijn mijn proza bloemblaadjes
Elke pagina die ik scheur vliegt naar een gesluierde hemel
Grijs zijn mijn proza bloemblaadjes
Op waanzin, hartstochtelijk, of helemaal niet
Grijs zijn mijn proza bloemblaadjes
Misschien zit er achter deze sluier een sterrenhemel
Het was een stem, een stem die in me resoneert.
Draai de pagina om, draai de pagina om, Ik heb het anker van de bluesky poort
En ik kijk uit, een koude wind op mijn droge tranen
En God weet dat ik je gezicht probeerde te krabben uit mijn herinneringen.
Maar er wordt niets gedaan, we vergeten niet 4 jaar zoals deze
Vier jaar gewrichtsleven, alleen door vingers te klappen.
Soms vraag ik me af of je gelukkig bent.
Soms vraag ik me af of er altijd een beetje van mij in jou zit.
Soms vraag ik me af hoe anderen er nog in geloven.
Als ze alleen zijn zonder degene die ze hadden gekozen.
Soms verwijt ik mezelf dat ik zo nostalgisch ben.
En als we konden kiezen waar we over zouden dromen
Ik zou dichter bij je komen, mijn hand in de jouwe.
En onze lippen vervlochten, maar je bent er niet meer.
Op waanzin, hartstochtelijk, helemaal niet.
Elke pagina die ik scheur vliegt naar een gesluierde hemel
Misschien zit er achter deze sluier een sterrenhemel
Misschien doe ik mijn ogen te veel dicht.
Ja, misschien verspil ik te veel tijd met ons beiden voor te stellen.
Misschien zou ik gelukkig zijn zonder je ooit te kennen.
En zonder je ooit te zien, zou ik misschien ver weg zijn van het schrijven van deze hoofdpijn
Een man als de anderen of een oneerlijke man, misschien
Had ik meer tijd in de studio moeten doorbrengen
Misschien was ik geworden wie ik altijd al wilde zijn.
Misschien had ik meer tijd met de familie doorgebracht.
Om troost te vinden in de armen van een zoon of dochter
Ik had veel andere keuzes kunnen maken in mijn leven.
Maar wat dan ook, Ik heb jou, en gray zijn mijn proza bloemblaadjes.