Michele Zarrillo — I Giorni Di Una Vita songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "I Giorni Di Una Vita" van Michele Zarrillo.
Songteksten
Torno a casa con fatica ora che te ne sei andata
Annusando come un cane la carezza della strada
E mi specchio con dolore in quei baci senza fiato
Che si rubano i ragazzi
Appoggiati alle moto
Brucia questa sigaretta a un balcone di ringhiera
Mentre l’anima s’impiglia al tuo ricordo anche stasera
Ma perch© non hai portato via con te anche il tuo odore
Mi rimasto sui vestiti
Mi fa stare cos¬ male
Sono i giorni di una vita che va via senza poesia
Giorni stanchi di chi guarda anche un minuto andare via
Senza che nessuno chiami
Chiusi nella nostalgia
Fermi sopra il precipizio di una assurda malattia
Sono i giorni di una vita che non ti esce una parola
Ti trascini dentro casa mentre fuori il mondo vola
Che non riesci neanche a piangere
Ti fai amico il tuo dolore
Tanto che certi momenti
Lo confondi con l’amore
Gli altri dicono che passa
Tutto sta nel cominciare
Dovrei mettercela tutta
Dovrei uscire,
Lavorare
Gli altri adesso sono usciti
Come posso capire
Il tuo odore sui vestiti non mi lascia ragionare
Sono i giorni di una vita che va via senza poesia
Giorni persi di chi ascolta anche un minuto andare via
E nessuno mai che chiami nelle sere disperate
Come fanno male adesso le canzoni preferite
Sono i giorni di una vita che non ti esce una parola
Ti trascini dentro casa mentre fuori il mondo vola
Che non riesci neanche a piangere,
Ora il sogno se n' andato
C' l’impronta del tuo piede
Sul mio cuore calpestato
Songtekstvertaling
Ik ga hard naar huis nu je weg bent.
Snuffelend als een hond de streling van de weg
En ik Spiegel mezelf met pijn in die ademloze kussen
Jongens stelen
Leun op de fietsen
Verbrand deze sigaret tot een reling balkon.
Terwijl de ziel vanavond ook verstrikt raakt in je geheugen
Maar omdat je je geur niet mee nam.
Ik bleef op kleding.
Ik voel me er zo slecht door.
Dit zijn de dagen van een leven dat verdwijnt zonder poëzie
Dagen moe van degenen die kijken zelfs een minuut weg
Zonder dat iemand belt.
Gesloten in nostalgie
Sta boven de afgrond van een absurde ziekte.
Dit zijn de dagen van een leven waar je geen woord uit krijgt.
Je sleept jezelf het huis in terwijl de wereld vliegt.
Dat je niet eens kunt huilen
Je maakt vrienden je pijn
Zo erg dat bepaalde momenten
Je verwart het met liefde.
De anderen zeggen dat het voorbij is.
Het is allemaal in het begin.
Ik moet mijn best doen.
Ik moet weg.,
Werken
De anderen zijn weg.
Hoe kan ik dat begrijpen?
Je geur op je kleren laat me niet redeneren.
Dit zijn de dagen van een leven dat verdwijnt zonder poëzie
Verloren dagen van degenen die luisteren zelfs een minuut weg
En niemand belt op wanhopige nachten
Hoe doen favoriete liedjes nu pijn?
Dit zijn de dagen van een leven waar je geen woord uit krijgt.
Je sleept jezelf het huis in terwijl de wereld vliegt.
Dat je niet eens kunt huilen,
Nu is de droom weg.
Daar is de afdruk van je voet.
Op mijn hart vertrapt