Michel Legrand — Le Charmeur d'Oiseaux songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le Charmeur d'Oiseaux" van Michel Legrand.
Songteksten
C'était un charmeur d’oiseaux
Qui n’avait rien d’autre
Que son cœur et son pipeau
Pour charmer les oiseaux.
Il habitait tout là-haut
Sur la grande côte
Une cabane en bouleau
Perdue dans les roseaux.
Dès que sonnait
La premièr'heur'du printemps,
Il disparaissait
Avec le soleil couchant
Et nul ne savait
Jamais où il s’en allait!
Il portait un grand gilet
Fait de dix-huit poches
Qu’il remplissait de millet,
D’orge et de sarrasin.
Les oiseaux le connaissaient
Et à son approche
Par milliers se rassemblaient
Le long de son chemin.
Mais aussitôt de son pipeau il jouait,
Comme ensorcelés,
Tous les oiseaux le suivaient
Sans lui résister
Au village ou il vivait
Un jour, des épouvantails
Menaçants et sombres
Ont tendu leurs bras de paille
Au milieu des vergers.
Alors, de chaque broussaille,
On vit jaillir l’ombre,
Comme un immense éventail,
Des oiseaux qui fuyaient.
Mais derrière eux, dans son gilet tout blanc,
Jouant du pipeau, un fantôme les suivait
Et là où il passait, on entendait le ciel chanter
C'était un charmeur d’oiseaux
Qui n’avait rien d’autre
Que son cœur et son pipeau
Pour charmer les oiseaux.
(Merci à sam de souce pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Hij was een vogelliefhebber.
Die niets anders had.
Dat zijn hart en zijn pijp
Om de vogels te charmeren.
Hij woonde helemaal daarboven.
Aan de grote kust
Een berkenhut
Verloren in het riet.
Zodra het ging
De eerste' Heur ' van de lente,
Hij verdween.
Met de ondergaande zon
En niemand wist
Nooit waar hij heen ging!
Hij droeg een groot vest.
Gemaakt van achttien zakken
Dat hij gevuld was met gierst,
Gerst en boekweit.
De vogels kenden hem.
En naar zijn benadering
Duizenden verzamelaars
Onderweg.
Maar zodra zijn pijp was hij aan het spelen,
Als Behekst,
Alle vogels volgden hem.
Zonder hem te weerstaan.
In het dorp waar hij woonde
Op een dag, vogelverschrikkers
Dreigend en donker
Strekte hun strow armen uit.
Midden in de boomgaarden.
Dus, van elke borstel,
We zagen de schaduw lente,
Als een grote fan,
Vogels die wegrennen.
Maar achter hen, in zijn witte vest,
Een geest volgde hen.
En waar hij passeerde, hoorden we de lucht zingen
Hij was een vogelliefhebber.
Die niets anders had.
Dat zijn hart en zijn pijp
Om de vogels te charmeren.
(Dank aan sam de souce voor deze woorden)