Michel Jonasz — Les éponges mouillées songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les éponges mouillées" van Michel Jonasz.
Songteksten
Ils sont sur les éponges mouillées du temps qui passe
Ces baisers qu’on voulait donner et qui s’effacent
S’envolent au gré des courants d’air et des zéphyrs
Et n’ont duré que l’instant d’un demi-soupir
Une ombre un soir l’ai-je oublié ou est-ce un rêve
Un jeu d’enfant dans l’adolescence qui s’achève
Une vision du passé autour de moi voltige
Comme les tulles d’une fenêtre ouverte sur le vertige
Et c’est une femme qui marche et je n’l’ai pas suivi
Le sable ne garde aucune trace des amants désunis
Sur des plages encombrées par les jours qui s’allongent
Ils sont sur les éponges mouillées du temps qui passe
Ces baisers qu’on voulait donner et qui s’effacent
Dérivent au gré des courants marins nord-nord-est
Et n’ont duré en tout que ce qu’il nous en reste
J’avais tout le courage du monde au soleil couchant
Quand on s’en va des villes quand on revient des champs
On s’est regardé on s’est vu et on s’est rien dit
Et ces mots jamais prononcés tombent dans l’oubli
Avec ces étreintes éternelles jamais partagées
Elles sont enfouies sous le sable des sabliers
Sur des plages encombrées par les jours qui s’allongent
Ils sont sur les éponges mouillées du temps qui passe
Ces baisers qu’on voulait donner et qui s’effacent
S’envolent au gré des courants d’air et des zéphyrs
Et n’ont duré que l’instant d’un demi-soupir
Ils sont sur les éponges mouillées du temps qui passe
Ces baisers qu’on voulait donner et qui s’effacent
Dérivent au gré des courants marins nord-nord-est
Et n’ont duré en tout que c’qu’il nous en reste
Songtekstvertaling
Ze zitten op de natte sponzen van de tijd
Die kussen die we wilden geven en die weg gaan
Vlieg met tocht en Zephyrs
En duurde slechts het moment van een halve zucht
Een schaduw op een avond ben ik het vergeten of is het een droom
Een kinderspel in de puberteit dat eindigt
A vision of the past around me aerobatics
Zoals tulpen uit een open raam op de Vertigo
En ze is een vrouw die loopt en ik ben haar niet gevolgd.
Het zand houdt geen spoor van gescheiden geliefden achter.
Op stranden vol dagen die zich uitstrekken
Ze zitten op de natte sponzen van de tijd
Die kussen die we wilden geven en die weg gaan
Drift als gevolg van de Noord-noordoostelijke zeestromingen
En duurde in alles behalve wat we over hadden
Ik had alle moed in de wereld in de ondergaande zon
Als we de steden verlaten als we terug komen van de velden
We keken elkaar aan en zeiden niets.
En deze woorden vallen nooit in vergetelheid.
Met deze eeuwige omhelzingen nooit gedeeld
Ze zijn begraven onder het zand van Zandlopers.
Op stranden vol dagen die zich uitstrekken
Ze zitten op de natte sponzen van de tijd
Die kussen die we wilden geven en die weg gaan
Vlieg met tocht en Zephyrs
En duurde slechts het moment van een halve zucht
Ze zitten op de natte sponzen van de tijd
Die kussen die we wilden geven en die weg gaan
Drift als gevolg van de Noord-noordoostelijke zeestromingen
En het duurde alleen in alles wat we nog over hadden.