Michel Bühler — Gustave songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Gustave" van Michel Bühler.
Songteksten
L’avait onze ans à la première
Et donc trente-six en trente-neuf
C’est dire qu’il n'était pas tout neuf
A la seconde guerre
Et v’là l’horreur, encore une fois
Les peuples déments affrontés
Les tas d' cadavres décharnés
Hiroshima
Avant, il y avait eu la crise
Les pauvres jetés aux pourceaux
Quelques massacres coloniaux
Qu' des choses exquises
Et lui, tout droit, faut bien qu’on vive
Même au milieu des vents mauvais
Traversant l' siècle tout entier
De l’une à l’autre rive
A cent deux ans, dedans son lit
Il chantait encore tous les soirs
Porte ouverte sur le couloir
D' sa maison d' vieux, c'était pour lui
Façon de saluer la vie
L'était né au temps des chariots
Dans un village aux maisons grises
Hivers grelottant sous la bise
Et lourds chevaux
Fenêtres noires, murs écaillés
Les fabriques y jetaient leur ombre
A quatorze ans, en blouse sombre
Y était entré
A c’t' époque-là, les gens étaient
Consciencieux et jusqu'à l’excès
Avec l’amour du travail bien fait
C’est c' qu’on disait
C'était le temps des syndicats
Du coude à coude et des coups d' mains
Tu viens m’aider pour mon jardin
J' te coupe ton bois
Dans sa p’tite chambre, à cent deux ans
Il chantait comme un bienheureux
Les aut', les jeunes, s' moquaient un peu
C' qui l' laissait bien indifférent
Avec l'âge, tu n' gardes que l' important
Une femme qu’on aime et trois enfants
A qui on apprend les sentiers
Ceux du profond de la forêt
Ceux du vieux temps
La vie qui coule au quotidien
C’est p’t-être bien ça le bonheur
La pendule compte les heures
L'été revient
Et puis ce triste téléphone
Qui annonce la mort d’un fils
Puis l'épouse qui, vieille complice
Part à l’automne
Lors, faut apprendre à faire son deuil
A retrouver le goût de choses
L’envie de cultiver les roses
L' rire au coin d' l'œil
A cent deux ans, la tête claire
Parole, il chantait l’avenir
Avec toutefois dans son sourire
Parce qu’il savait l'éphémère
Bien sûr, une ironie légère
Un siècle qu’il a traversé
V’là qu’on a marché sur la lune
Voilà que d’infinies fortunes
Se sont amassées
V’là qu’ici et là, on torture
Comme en toute légalité
V’là un siècle qui nous a laissé
Quelques écorchures
L’avait onze ans à la première
Dans c' temps-là, on allait à pied
Maintenant les ondes pressées
Font l' tour d' la Terre
Resta debout autant qu’on peut
Avec au cœur son espérance
Avec une espèce d'élégance
Dans son r’gard bleu
A cent deux ans, j’en suis témoin
Il chantait encore à voix pleine
Il est parti l'âme sereine
Un p’tit printemps, un p’tit matin
Ayant parcouru son chemin
Songtekstvertaling
Hij was elf jaar in het begin.
En zo 36 in 39.
Dat wil zeggen dat het niet allemaal nieuw was.
In de Tweede Oorlog
En daar komt de verschrikking weer.
De demente volkeren
Stapels van verwarde lijken
Hiroshima
Vroeger was er een crisis geweest.
De armen naar de varkens gegooid
Sommige koloniale bloedbaden
Dat prachtige dingen
En hij, hetero, we moeten leven
Zelfs in het midden van de slechte winden
Door de hele eeuw
Van de ene naar de andere oever
Honderd en twee jaar oud, in zijn bed
Hij zong nog elke avond.
Open de deur naar de gang
Vanuit zijn oude huis, was het voor hem.
Manier om het leven te begroeten
Het is geboren in de tijd van de karren.
In een dorp met grijze huizen
De Winters rillen onder de bankschroef.
En zware paarden.
Zwarte ramen, kapotte muren
De fabrieken werpen hun schaduw daar.
Op z ' n veertiende, in een donkere blouse.
Had het ingevoerd
In die tijd waren mensen
Gewetensvol en tot overmatig
Met de liefde voor het werk goed gedaan
Dat zeiden we altijd.
Het was tijd voor de vakbond.
Van elleboog tot elleboog en handstreken
Je komt me helpen met mijn tuin.
Ik zal je hout snijden.
In zijn kleine kamer, op een leeftijd van honderd en twee jaar oud
Hij zong als een gezegende.
De aut', de jongeren, bespot een beetje
Dat liet hem onverschillig.
Met de leeftijd, hou je alleen de belangrijke
Een vrouw waar we van houden en drie kinderen
Aan wie we de paden leren
Die diep in het bos
Die van vroeger
Het dagelijks leven
Dat is goed voor het geluk.
De klok telt de uren
De zomer geeft
En dan deze trieste telefoon
Die de dood van een zoon aankondigt
Dan de vrouw die, oude medeplichtige
Aandeel in de val
Dan moet je leren rouwen.
Om de smaak van dingen te vinden
De wens om rozen te kweken
Gelach in de hoek van het oog
Honderd en twee jaar oud, het hoofd helder
Woord, hij zong de toekomst
Met echter in zijn glimlach
Omdat hij het kortstondige kende.
Natuurlijk, een beetje ironie.
Een eeuw ging hij door
Toen liepen we op de maan.
Hier zijn eindeloze fortuinen.
Hebben verzameld
Hier en daar, martelen we
Als wettelijk
Er is een eeuw die ons heeft verlaten
Enkele schaafwonden
Hij was elf jaar in het begin.
Op dat moment gingen we te voet.
Nu drukten de golven
Maak de Ronde van de aarde
Blijf zo lang mogelijk staan.
Met zijn hoop in het hart
Met een soort elegantie
In zijn blauwe R ' Gard
Toen ik honderd en twee jaar oud was, zag ik het.
Hij zong nog steeds met een volle stem.
Hij verliet de serene ziel
Een kleine lente, een kleine ochtend
Hij heeft zijn weg bewandeld