Михаил Башаков — Сабля songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Сабля" van Михаил Башаков.
Songteksten
Вокруг такой метапсихоз,
Мои друзья дерутся в кровь.
И все сигналы SOS — как песни о любви.
С тебя за каждое «прости»
Хотя бы шкуру, но сдерут,
А нам еще с тобой расти, а нас везде берут.
Сабля твоя волос сечет — так остра!
Чувства твои языки от костра.
Воля твоя — здесь до утра брызгать огнем,
А иначе зачем мы с тобой эти песни поем?
Ты видел вспышки дальних тел,
Ты слышал голос черных дыр,
И тот, кто создал мир, в лицо твое дышал.
Твоим желанием горит
Звезды сверхновой детский сон,
И в эту ночь ворвется яркой стали звон.
Сабля твоя волос сечет — так остра!
Чувства твои языки от костра.
Воля твоя — здесь до утра брызгать огнем,
А иначе зачем мы с тобой эти песни поем?
Поверь, не потускнеет блеск
В тоске и мареве времен.
Мы все в руках реки — все громче весел плеск.
И если вдруг умрет поэт,
Блеснуть умевший естеством,
Ты обнажи свой свет — и мы еще споем.
Сабля твоя волос сечет — так остра!
Чувства твои языки от костра.
Воля твоя — здесь до утра брызгать огнем,
А иначе зачем на земле этой вечной живем?
Songtekstvertaling
Rond zo ' n metapsychose,
Mijn vrienden vechten in bloed.
En alle SOS signalen zijn als liefdesliedjes.
Je bent aangeklaagd voor elke "Het spijt me"
Tenminste de huid, maar zal worden afgescheurd,
En we moeten nog steeds met jou opgroeien, en ze nemen ons overal mee naartoe.
Je zwaard zal je haar knippen-zo scherp!
Gevoelens zijn jullie tongen van het vuur.
Zal uw-hier tot morgen om vuur te spuiten,
Waarom zingen we anders deze liedjes?
Zag je de flitsen van verre lichamen?,
Je hoorde de stem van zwarte gaten.,
En hij die de wereld schiep, blies in je gezicht.
Je verlangen brandt.
Supernova stars children ' s dream,
En in deze nacht zal fel staal rinkelen.
Je zwaard zal je haar knippen-zo scherp!
Gevoelens zijn jullie tongen van het vuur.
Zal uw-hier tot morgen om vuur te spuiten,
Waarom zingen we anders deze liedjes?
Geloof me, de glans zal niet vervagen.
In het verlangen en de Nevel van de tijd.
We zijn allemaal in de handen van de rivier — luider en luider is de plons van de riemen.
En als plotseling de dichter sterft,
Opschepper die wist hoe je natuurlijk moest zijn,
Als je je licht laat zien, zingen we weer.
Je zwaard zal je haar knippen-zo scherp!
Gevoelens zijn jullie tongen van het vuur.
Zal uw-hier tot morgen om vuur te spuiten,
Waarom leven we anders op deze eeuwige aarde?