Michael Card — Forgiving Eyes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Forgiving Eyes" van Michael Card.
Songteksten
Surrounded with shouts the cruel accusations
Dragged to the court no hope of salvation
All hope was lost for those who had caught me
Knew what I was, They knew all about me
I thought it seemed strange as we entered in
They stopped a young rabbi to ask His opinion
Caught in the act, their reason for hating
My body could feel the stones that were waiting
My judge a man from Galilee
In His eyes so gentle I could see
A father and a brother and a son
Just as I saw Him
The hope I had lost became born again
I was not hopeless though I’d been lost
Now, I felt I was found when He looked at me
With His forgiving eyes
The crowd gathered round, so angry and violent
But He stood beside me, peaceful and silent
Then with a word
With one question He showed them that
They too were guilty and could not condemn
The next thing I knew He asked me, Where are they
And I looked around the courtyard was empty
The stones scattered round, the warm morning sunlight
He’d made the darkness perfectly light
In this new light now I understood
He would not condemn me though He could
For He would be condemned someday for me
Forgiving eyes
Songtekstvertaling
Omringd door geschreeuw de wrede beschuldigingen
Naar het Hof gesleept geen hoop op redding
Alle hoop was verloren voor degenen die me hadden betrapt.
Ze wisten alles van me.
Ik vond het vreemd toen we binnenkwamen.
Ze stopten een jonge rabbijn om zijn mening te vragen.
Op heterdaad betrapt, hun reden om te haten
Mijn lichaam kon de stenen voelen die stonden te wachten.
Mijn rechter een man uit Galilea
In zijn ogen zo zacht Ik kon zien
Een vader, een broer en een zoon.
Net zoals ik hem zag.
De hoop die ik had verloren werd wedergeboren
Ik was niet hopeloos, al was ik verloren.
Ik voelde me gevonden toen hij naar me keek.
Met zijn vergevende ogen.
De menigte verzamelde zich, zo boos en gewelddadig
Maar hij stond naast me, vredig en stil.
Dan met een woord
Met één vraag liet hij ze zien dat
Ook zij waren schuldig en konden niet veroordelen
Voor ik het wist vroeg hij me waar ze waren.
En ik keek rond op de binnenplaats was leeg
De stenen verspreidden zich rond het warme ochtendlicht
Hij had de duisternis perfect licht gemaakt.
In dit nieuwe licht begreep ik nu
Hij zou me niet veroordelen.
Want hij zou ooit veroordeeld worden voor mij
Vergevingsgezinde ogen