Micah Bournes — Oasis songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Oasis" van Micah Bournes.
Songteksten
They say you find «the one» once you stop looking.
If that’s true then I’ma be alone for life ‘cause my eyes are always open.
The homies call me thirsty and you can think what you want but I am not
desperate.
The truth is, I’m lonely. And that’s hard to believe 'cause I’m always
surrounded by bodies, and they keep me sane, but not company.
They love me, convinced that I’m Super Man but if I showed them how broken I am doubt if they’d stick around. So I don’t. So they do, and it’s like I have to choose between
being accepted by those who don’t know me or abandoned by those who do.
Either way,
it’s lonely.
A desert.
And I guess I am thirsty, longing for an oasis, a pool of fresh water
that knows me enough to show me myself.
And after seeing my filth reflected in her
tranquil skin, I’m not rejected in judgment,
but invited in to be cleansed.
So I strip my fig leaves and let her see everything
I swore I’d never show. And now she knows I work with youth and sometimes
look at girls with lust.
And that I’m more prone to be charitable when there’s an audience applauding
my goodness.
And how the last time I reached an oasis I was too afraid to get in.
So I stole a drink, skipped a rock and urinated before I left.
And my nakedness continues to confess until anyone with
half a conscience would gag with disgust.
But still, she is still. And still she invites me into her life.
Yes. I am desperate for such forgiveness.
For such a woman.
But am I such a man?
Hardly.
Maybe that’s why I’m so lonely.
Songtekstvertaling
Ze zeggen dat je "de ware" vindt als je stopt met zoeken.
Als dat waar is dan ben ik alleen voor het leven want mijn ogen zijn altijd open.
De homies noemen me thirsty en je kunt denken wat je wilt, maar ik ben niet
wanhopig.
De waarheid is, ik ben eenzaam. En dat is moeilijk te geloven want ik ben altijd
omringd door lichamen, en ze houden me gezond, maar niet gezelschap.
Ze houden van me, overtuigd dat ik Super Man ben ... maar als ik ze laat zien hoe Gebroken ik betwijfel of ze blijven. Dus ik niet, dus dat doen ze, en het is alsof ik moet kiezen tussen
geaccepteerd worden door degenen die me niet kennen of verlaten worden door degenen die dat wel doen.
Hoe dan ook.,
het is eenzaam.
Woestijn.
En ik denk dat ik dorst heb, verlangend naar een oase, een plas zoet water
dat kent me genoeg om mezelf te laten zien.
En nadat ik mijn vuil in haar zag weerspiegeld
rustige huid, Ik ben niet afgewezen in het oordeel,
maar uitgenodigd om gereinigd te worden.
Dus ik Kleed mijn vijgenbladeren uit en laat haar alles zien.
Ik heb gezworen dat ik nooit zou komen. En nu weet ze dat ik met de jeugd werk en soms
kijk naar meisjes met lust.
En dat ik aardiger ben als er publiek applaudisseert.
mijn hemel.
En hoe de laatste keer dat ik een oase bereikte ik te bang was om binnen te komen.
Dus stal ik een drankje, sloeg een steen over en plaste voordat ik vertrok.
En mijn naaktheid blijft bekennen totdat iemand met
een half geweten zou kokhalzen van walging.
Maar dat is ze nog steeds. En toch nodigt ze me uit in haar leven.
Bevestigend. Ik ben wanhopig op zoek naar zulke vergeving.
Voor zo ' n vrouw.
Maar ben ik zo ' n man?
Nauwelijks.
Misschien ben ik daarom zo eenzaam.