Meshuggah — Choirs of devastation songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Choirs of devastation" van Meshuggah.
Songteksten
Melting hands, as in fear they’ve ruled
but will not anymore
Determination now only a coagulating fluid
burning its pathes down the sad soil
Clouds pregnant with heavy rain
opens up its portals and pour upon earth,
the moist of a lost childhoods
embrace as it boil.
Believe-as you see-the anticipation
lost in mourning choirs of devastation
The aimless glow, we thought would never cease
now groan out its renunciation.
Toxic airwaves throwing their corrosion,
like patternless meshes over consumed ground.
Earth, blindly-stretch out her maimed arms,
only to receive the certainty-there's no help to be found
No one’s to blame as streams of equality washes away,
the last traces of humanity’s existence.
We just sat, like contented denials as abnegation
took its toll in exterminations' enhance.
We claimed, the dead would open the eyes of the living,
but who’s left to exclaim the words-we were right.
Memories of anguish lie as whisper in the heat
Only bareness observe the last remains float out of sight.
Songtekstvertaling
Smeltende handen, zoals in angst dat ze hebben geregeerd
maar nu niet meer.
Bepaling nu alleen nog een coagulerende vloeistof
zijn pad verbranden in de droevige grond
Wolken zwanger van zware regen
opent zijn poorten en stort over de aarde.,
de vochtige van een verloren jeugd
omarm als het kookt.
Geloof-zoals je ziet - de verwachting
verloren in rouw koren van verwoesting
De doelloze gloed, waarvan we dachten dat ze nooit zou ophouden.
kreun nu zijn afstand.
Giftige luchtgolven gooien hun corrosie,
zoals patroonloze mazen over geconsumeerde grond.
De aarde strek haar verminkte armen Blind uit.,
alleen om de zekerheid te krijgen-er is geen hulp te vinden
Het is niemands schuld als stromen van gelijkheid wegspoelen,
de laatste sporen van het bestaan van de mensheid.
We zaten gewoon, als tevreden ontkenning als zelfverloochening.
het heeft zijn tol geëist in het vergroten van de uitroeiing.
We beweerden dat de doden de ogen van de levenden zouden openen.,
maar wie is er nog over om de woorden uit te roepen-we hadden gelijk.
Herinneringen van angst liggen als gefluister in de hitte.
Alleen bareness observeert de laatste resten uit het zicht.