Ménélik — Je me souviens songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Je me souviens" van Ménélik.

Songteksten

C’est comme une chanson, dont les paroles semblent familières
Les souvenirs…
Ce souvenir, que j’avais oublié
Qu’elle aime ou ai de la haine
Elle n’en fait pas qu’un…
Je me souviens
Je me souviens
Je me souviens le départ ce matin là, amer
Le discours que me tins la femme qui me servait de mère
Je me souviens de mes frères, de l’expression de mes frères
Je suis parti, en silence ils me regardèrent
Le soleil brille à nouveau dans ma vie j’y vois plus clair
Aveuglé par les néons, comme Icare je perds
Donne-moi la main, maintes fois par toi j’ai voulu être choyé
Je me suis dévoyé pourquoi n’as-tu jamais su m'écouter?
Je me souviens des discours qui enflammaient nos liens
Tout allait si bien mais il fallait recoller au quotidien
Ne dors pas car la mort se sert du somme comme appât
Je pars, pardonne-moi pour la paix que tu ne connais pas
Je me souviens
Je me souviens de toi m'écartant de ce monde malsain
Consciente d’aider celui à qui tu donnas le sein
Je me souviens la tristesse des larmes dont tu t’armes
Si souvent pour toucher le cœur de ton enfant qui fout le camp
Je me souviens, c’est la pire torture, le meilleur remède
Aide-moi l’abandon gagne du terrain peu à peu je cède
Vos inquiétudes de me voir manipulé par les autres
Je me souviens à présent mon amour affleure le vôtre
Je me souviens, j’aimerais tant passer le bonjour à mes frères
Compagnons de galère et par dessus tout solidaires
Je me souviens toutes les fois où tu te moquais de moi
Je me souviens hélas le souvenir ne vous remplace pas
Je me souviens
Je me souviens mais désormais c’est loin bien trop loin
Le regret s’installe, j' n’ai vu ma chance que quand elle passait au loin
C’est drôle j’ai peur, tous ces souvenirs me fragilisent
Peur de vous perdre pourtant je n’ai agi qu'à ma guise
Le vent me grise, j’imagine le gris est de mise
Le rituel respecté chacun lâche une poignée de poussière grise
De plus il pleut un petit peu, le ciel s’en mêle
J' me sens léger, j' n’ai jamais autant souhaité avoir des ailes
J’ai froid Frère, même si ici les gens ici corps et âme se dévouent
Perdu dans mes pensées, je me retrouve parmi vous
Je ne dors pas car la mort se sert du somme comme appât
Je pars, pardonne-moi pour la paix que tu ne connais pas car…
Je me souviens
Je me souviens, je me souviens, je me souviens dis leur Armand
Yo, Armand n’est pas mort travelling avant, pause, gros plan
Vision d’une scène se déroulant tout le temps
Une mère pleurant devant ses enfants, la raison étant simple le manque d’argent
Contre-champs sur des ennuis croissants, un père absent
Spirale du tourment pour des enfants à peine adolescents
Dans cette jungle trop d’amis nous on quitté bêtement
La crise a eu raison des bons sentiments, yeah !
Je me souviens, je me souviens, je me souviens n’est-ce pas Géo?
Je me souviens de mes parents pleurant, primant, s’privant, posant constamment
uniquement pour leurs enfants
Telle la première lueur du jour jusqu’au crépuscule
Plus d’vingt ans d’labeur et d’amour pour maintenir la cellule
Familiale, j’ai pensé que tout était rose
Que personne ne faisait l’aumône et que les gens étaient en osmose
Plus tard j’ai compris ce que me disait Papa et Mama
Qu’la vie est un ring où constamment tu combats, je me souviens…

Songtekstvertaling

Het is als een lied, waarvan de teksten bekend lijken.
Geheugen…
Die herinnering was ik vergeten.
Dat ze liefheeft of haat
Het is niet alleen een…
Ik weet het nog.
Ik weet het nog.
Ik herinner me het vertrek die ochtend, bitter
De toespraak gegeven door de vrouw die diende als mijn moeder
Ik herinner me mijn broers, de uitdrukking van mijn broers.
Ik vertrok, stilletjes keken ze me aan.
De zon schijnt weer in mijn leven Ik zie het helderder
Verblind door Neon, zoals Icarus verlies ik
Geef me je hand, Ik wilde vaak verwend worden.
Waarom luisterde je nooit naar me?
Ik herinner me de toespraken die onze banden aanwakkerden.
Alles ging zo goed, maar het was noodzakelijk om dagelijks te herinneren
Niet slapen, want de dood gebruikt de som als aas.
Ik ga weg, vergeef me voor de vrede die je niet kent.
Ik weet het nog.
Ik herinner me dat je wegliep van deze ongezonde wereld.
Bewust van het helpen van degene aan wie je de borst geeft
Ik herinner me de droefheid van de tranen waaruit je jezelf bewapent.
Zo vaak om het hart van je kind aan te raken die wegloopt
Ik herinner me, dit is de ergste marteling, de beste remedie
Help me verlatenheid wint terrein beetje bij beetje Ik geef toe
Je zorgen dat ik gemanipuleerd word door anderen
Ik herinner me nu mijn liefde stroomt de jouwe
Ik herinner me dat ik graag Hallo zou zeggen tegen mijn broers.
Kombuis metgezellen en vooral solidariteit
Ik herinner me al die keren dat je me uitlachte.
Ik herinner me helaas dat het geheugen je niet vervangt.
Ik weet het nog.
Ik weet het nog, maar nu is het veel te ver.
Het spijt me, ik zag alleen mijn kans toen ze overleed.
Ik ben bang dat al die herinneringen me verzwakken.
Bang om je te verliezen, maar ik deed wat ik wilde.
De wind grijst me, Ik stel me voor dat het grijs wordt neergezet
Het ritueel respecteerde elk een handvol grijs stof.
Bovendien regent het een beetje, de hemel raakt betrokken
Ik voel me licht, Ik heb nog nooit zoveel gewenst voor vleugels
Ik ben koud broer, zelfs als hier mensen lichaam en ziel zich wijden
Verloren in mijn gedachten, ben ik onder jullie.
Ik slaap niet omdat de dood het geld als lokaas gebruikt.
Ik ga weg, vergeef me voor de vrede die je niet weet, want…
Ik weet het nog.
Ik weet het nog.
Yo, Armand is niet dood onderweg voordat, breken, close-up
Visie van een scène die zich de hele tijd ontvouwt
Een moeder die huilt in het bijzijn van haar kinderen, de reden is eenvoudig gebrek aan geld
Tegenvelden op groeiende problemen, een afwezige vader
Spiraal van kwelling voor amper tienerkinderen
In deze jungle hebben we te veel vrienden achtergelaten.
De crisis was goed voor de goede gevoelens, Ja !
Ik herinner het me, Ik herinner het me, of niet soms?
Ik herinner me dat mijn ouders huilden, zich opmaakten, ontberden, constant poseerden.
alleen voor hun kinderen
Als het eerste licht van de dag tot zonsondergang
Meer dan twintig jaar arbeid en liefde om de cel te onderhouden
Familie, Ik dacht dat alles roze was.
Dat niemand aalmoezen gaf en dat mensen in osmose waren.
Later begreep ik wat papa en Mama tegen me zeiden.
Dat het leven een ring is waar je constant vecht, ik herinner me…