Max Manfredi — Azulejos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Azulejos" van Max Manfredi.
Songteksten
Per chi vive sotto un cielo d’ardesia
Che per esser cobalto si fa un po' pregare
Per vedere le ceramiche azzurre
Le azzurre azulejos ci tocca viaggiare
O toccare con piedi dormienti
Città di flamenco, di luce, di rosa
Troppo pigre per essere oriente
Perchè intanto l’oriente ce l’han già sotto casa
Le azulejos son ceramiche azzurre
Son fresche di notte ma il giorno son fuoco
E misuran lo spazio che corre
Tra la tomba e la culla tra la storia ed il gioco
E piastrellano dentro i palazzi
La volta sospesa fra cielo e mare
La distanza tra il sole e la luna
Fra il fondo marino e il golfo stellare
Quando il vento trascorre le Azzorre
Col suo carico atlantico di corde di sale
Col suo taglio di sole al tramonto
Che trafora l’incendio della cattedrale
Le azulejos son ceramiche azzurre
Son fresche di giorno ma la notte infuocate
Così simili al cielo ed al mare
Che non pensi qualcuno possa averle inventate
Così simili al canto e al silenzio
Che piastrellano il delta dei fiumi
La controra che dà per scontato
Che l’ombra sia nuda fra spazi e profumi
La controra che dà per scontato
Che l’ombra sia viva e che possa fuggire
Così simili al cielo ed al mare
Che chi le ha inventate ha dovuto svanire
Le azulejos le ceramiche azzurre
Come azzurra la Vergine del Monte Carmelo
E misuran lo spazio che corre
Fra il piede e la riva, tra la mano e il cielo
Quando il vento trapassa le Azzorre
E le fa gridare attraverso la rete
In un volo di stormi incrociati
Falciati da un iride di fame e di sete
La controra che dà per scontato
Che spunti un ramarro tra le pietre sudate
E che l’ombra sia un pezzo di notte
Rimasto impigliato fra le volte e le arcate
E che l’ombra sia un pezzo di notte
Rimasto incantato tra le ore d’estate
(Grazie a Boriz per questo testo)
Songtekstvertaling
Voor degenen die leven onder een leien hemel
Dat om kobalt te zijn je een beetje ' bidt
Om de blauwe Keramiek te zien
De blauwe azulejos we moeten reizen
Of aanraking met slapende voeten
Stad van flamenco, licht, roze
Te lui om naar het oosten te gaan.
Want in de tussentijd is het Oosten al onder het huis.
De tegels zijn blauw Keramiek.
Ze zijn vers in de nacht, maar overdag zijn ze vuur.
En meet de ruimte die loopt
Tussen het graf en de wieg tussen het verhaal en het spel
En tegels in de gebouwen
Het gewelf tussen hemel en zee
De afstand tussen de zon en de maan
Tussen de zeebodem en de stellaire Golf
Als de wind de Azoren passeert
Met zijn Atlantische lading zouttouwen
Met zijn zonsondergang kapsel
Die het vuur van de kathedraal doorboort
De tegels zijn blauw Keramiek.
Ze zijn overdag vers, maar ' s nachts vurig.
Zoals de hemel en de zee
Dat je denkt dat iemand ze niet heeft uitgevonden.
Zo vergelijkbaar met zingen en zwijgen
De delta van rivieren beteugelen
De teller die voor lief neemt
Laat de schaduw tussen spaties en parfums kaal zijn
De teller die voor lief neemt
Moge de schaduw leven en moge hij ontsnappen.
Zoals de hemel en de zee
Dat degene die ze uitvond, moest verdwijnen.
De azulejos de blauwe Keramiek
Hoe Blauw De Maagd van Mount Carmel
En meet de ruimte die loopt
Tussen de voet en de kust, tussen de hand en de hemel
Als de wind door de Azoren waait
En laat hen door het net schreeuwen.
In een vlucht van kruiskoppels
Gesneden door een iris van honger en dorst
De teller die voor lief neemt
Laat een ramarro rijzen tussen de zweterige stenen
En laat de schaduw des nachts rusten.
Verstrikt geraakt tussen de kluizen en de bogen.
En laat de schaduw des nachts rusten.
Betoverd tussen de zomeruren
(Dank aan Boriz voor deze tekst)