Mary Black — The Shadow songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Shadow" van Mary Black.
Songteksten
And it’s over now
The guns have flowed
The nightmare flashed
On a cradle road
As the guilty rain came down
No child to hold
Through anxious fears
No gentle hand
To catch the tears
That soak this ancient ground
The smile that breaks so gently
Belies a troubled head
Like a voice that holds the secrets
Of the life you might have led
Eyes with pale indifference
In danger and in grace
But the glance that knows the death-knell
Left its shadow on your face
In the deep enduring darkness
As your loyal friends go down
Touched by the violent crown
'Til their hunter’s hunted down
The web is slowly woven
The endless dreamers shed,
In the dawn the curfew is broken
On the Sunday morning’s dead.
Centuries of thunder
Take the Castle in the flood
To the cold night air of London
Where you hands are bound in blood.
Mid winter deepened
As the parting turned inside
A thousand times you cried
But the shadow never died.
And it’s over now
The guns have flowed
The night mare flashed
On a cradle road.
As the guilty rain came down.
No child to hold
Through anxious fears
No gentle hand
No graceful years
Just bitter ancient ground.
But it’s over now
Songtekstvertaling
En het is nu voorbij.
De wapens zijn gestroomd.
De nachtmerrie flitste.
Op een wiegweg
Als de zondige regen valt
Geen kind om vast te houden
Door angst
Geen zachte hand
Om de tranen te vangen
Die deze oude grond weken
De glimlach die zo zachtjes breekt
Belieft een vervloekt hoofd
Als een stem die de geheimen bevat
Van het leven dat je had kunnen leiden
Ogen met bleke onverschilligheid
In gevaar en in genade
Maar de blik die de dood kent
Liet zijn schaduw op je gezicht
In de diepe en blijvende duisternis
Als je trouwe vrienden ten onder gaan
Aangeraakt door de gewelddadige Kroon
Tot hun jager is opgejaagd.
Het web is langzaam geweven
The endless dreamerers shed,
In de ochtend is de avondklok verbroken
De zondagmorgen is dood.
Eeuwen van donder
Neem het kasteel in de zondvloed
Naar de koude nachtlucht van Londen
Waar je handen gebonden zijn in bloed.
Midden in de winter verdiept
Toen het afscheid naar binnen ging
Duizend keer heb je gehuild.
Maar de schaduw is nooit gestorven.
En het is nu voorbij.
De wapens zijn gestroomd.
De nacht merrie flitste
Op een wiegweg.
Toen de schuldige regen viel.
Geen kind om vast te houden
Door angst
Geen zachte hand
Geen sierlijke jaren.
Gewoon bittere oude grond.
Maar het is nu voorbij.