Mary Black — Crusader songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Crusader" van Mary Black.
Songteksten
There’s a wilderness
It’s a no man’s land
Between Alice Springs and the ocean
Seventeen hundred miles of burning sand
And a silken thread keeps a hold on you
When the emptieness like a potion tends to fray your reason strand by strand
And there’s no more need for the mask your wear
When the last goodbyes have been said
So kiss the cheeks of you dearest friends
And turn to the desert ahead
Now you’re on your own like a sailing ship
You’re the captain, crew and sailors
Turn around and this is what you see
This me facing me all alone
'Cause I choose to be with the wind and the sun on me only me Now you dream so much about being lost
Your ghost by a coolebah sleeping
Haunts you and whispers in your ear
Give up give up this lonely road
No one knows the promise you’re keeping
You can’t touch the emptiness out here
But the grace that mends this broken wing
The blue sky to regain
Will lift those feet and raise those eyes
To face the desert again
As the dawn reveals the journey’s end
In truth it’s only beginning
And it’s as big as your eyes wish to see
Songtekstvertaling
Er is een wildernis
Het is niemandsland.
Tussen Alice Springs en de oceaan
1700 mijl Brandend Zand
En een zijden draad houdt je vast
Wanneer de leesbaarheid als een drankje de neiging heeft om je reden strand per strand te breken
En er is geen behoefte meer aan het masker dat je draagt.
Wanneer het laatste afscheid is genomen
Dus kus de wangen van jullie beste vrienden
En draai je om naar de woestijn.
Nu sta je er alleen voor als een zeilschip.
U bent de kapitein, bemanning en matrozen.
Draai je om en dit is wat je ziet.
Dat ik helemaal alleen tegenover me sta.
Want ik kies ervoor om bij de wind te zijn en de zon op Mij Alleen ik nu droom je zo veel over verloren zijn
Jouw geest door een cooleba die slaapt
Achtervolgt je en fluistert in je oor.
Geef het op geef deze eenzame weg op
Niemand weet welke belofte je houdt.
Je kunt de leegte hier niet aanraken.
Maar de genade die deze gebroken vleugel geneest
De blauwe hemel te herwinnen
Zal die voeten optillen en die ogen optillen
Om de woestijn weer onder ogen te zien
Als de dageraad het einde van de reis onthult
In werkelijkheid begint het pas.
En het is zo groot als je ogen willen zien