Marty Robbins — The Wreck of the Number Nine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Wreck of the Number Nine" van Marty Robbins.
Songteksten
One cold winter’s night not a star was in sight
Then the North wind came howling down the line
With his sweetheart so dear stood a brave engineer
With his orders to pull old Number Nine.
She kissed him goodbye with a tear in her eye
And the joy in his heart he could not hide
For the whole world was bright as she told him that night
That tomorrow she’d be his blushing bride.
Oh the wheels hummed a song as the train rolled along
And the black smoke came pouring from the stack
And the headlight a-gleam seemed to brighten his dream
Of tomorrow when he’d be goin' back.
He sped 'round the hill and his brave heart stood still
A headlight was shining in his face
As he whispered a prayer as he threw on the air
For he knew this would be his final race.
In the wreck he was found lying there on the ground
And he asked them to raise his weary head
As his breath slowly went, this message he sent
To the maiden he knew he could not wed
«There's a little white home that I bought for our own
Where I dreamed we’d be happy, bye and bye
But I’ll leave it to you for I know you’ll be true
Til we meet at those Golden Gates, goodbye.»
Songtekstvertaling
Een koude winter nacht geen ster in zicht
Toen kwam de noordelijke wind langs de lijn.
Met zijn geliefde stond een dappere ingenieur
Met zijn orders om nummer negen te halen.
Ze kuste hem vaarwel met een traan in haar oog
En de vreugde in zijn hart kon hij niet verbergen
Want de hele wereld was helder zoals ze hem die avond vertelde.
Dat ze morgen zijn blozende bruid zou zijn.
Oh de wielen neurieden een lied terwijl de trein langs rolde
En de zwarte rook kwam uit de stapel
En de koplamp scheen zijn droom op te fleuren.
Van morgen als hij terug zou gaan.
Hij speedde rond de heuvel en zijn dappere hart stond stil
Een koplamp scheen in zijn gezicht
Terwijl hij een gebed fluisterde toen hij op de lucht gooide
Want hij wist dat dit zijn laatste race zou zijn.
In het wrak lag hij daar op de grond.
En hij vroeg hen zijn vermoeide hoofd op te heffen.
Toen zijn adem langzaam ging, stuurde hij een boodschap.
Aan het meisje wist hij dat hij niet kon trouwen
"Er is een klein wit huis dat ik kocht voor onze eigen
Waar ik droomde dat we gelukkig zouden zijn, dag en dag
Maar ik laat het aan jou over want ik weet dat je de waarheid zult zijn.
Tot ziens bij de Golden Gates.»