Marnero — Zonguldak songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Zonguldak" van Marnero.
Songteksten
Sono qui, fermo seduto, sopravvissuto ma stanco morto
Guardo le navi ormai arrugginite nel porto
Mi sono accorto che non partiranno, sono chiuse dentro unabottiglia
delcazzoeporcoddio nemmeno lo sanno
E io, come loro, da tempo ancorato incatenato al centro di un quadrato
E mi ero legato da solo le mani come i casi umani, un po' troppo umani
Ma mentre accoltello il me che io ero ieriil me di oggi è impiccato dal me di
domani… Bene!
Corpo di mille balene! Solo chi è fermo non sente le catene
L’ancora è dentro di me
Ho salpato presto stamattina
E la marea mi trascina ma la marea sono io
E uno squalo mi sbrana ma lo squalo sono sempre io
Che non c’ho una rotta ma solo una scia
Ma mi volterò il giorno della mia agonia
Lascia gli ormeggi, coraggio
E sfascia con l’ascia la scialuppa di salvataggio:
Per ridefinire il primario e la prospettiva che apre ogni altro scenario
Un breve respiro, un nodo slegato
Un’ascia nel mare ghiacciato da un gelo che squarcia le vele
Corpo di mille balene! Solo chi è fermo non sente le catene
La guerra è dentro di me
Io sono il Sopravvissuto, sono quattro non uno
Sono pieno a metà e non mi aspetta nessuno
Un compatriota dell’inesistente, un contemporaneo di Niente
Songtekstvertaling
Ik ben hier, zit stil, overleefde maar doodmoe.
Ik kijk naar de roestige schepen in de haven.
Ik realiseerde me dat ze niet weg zullen gaan, ze zitten opgesloten in een fles.
dat weten ze niet eens.
En ik, net als zij, lang vastgeketend aan het midden van een vierkant
En ik bond mijn handen alleen als mensenzaken, een beetje te menselijk.
Maar terwijl ik in de me steek die ik gisteren was ... wordt de ik van vandaag opgehangen door de ik van ...
morgen... Goed!
Het lichaam van duizend walvissen! Alleen degenen die nog steeds niet de kettingen voelen
Het anker zit in me.
Ik ben vanmorgen vroeg vertrokken.
En het getij sleept me mee maar ik ben het getij
En een haai eet me op maar de haai is altijd Ik
Dat ik geen route heb, maar alleen een spoor.
Maar Ik zal de dag van mijn pijn veranderen
Verlaat de ligplaatsen, moed.
En sla de reddingsboot kapot met de bijl.:
Om het primaire en het perspectief te herdefiniëren dat elk ander scenario opent
Een korte adem, een losse knoop
Een bijl in de zee bevroren door een vorst die de zeilen scheurt
Het lichaam van duizend walvissen! Alleen degenen die nog steeds niet de kettingen voelen
De oorlog zit in mij.
Ik ben de overlever, ik ben Vier niet één.
Ik zit half vol en niemand wacht op me.
Een landgenoot van het niet bestaande, een tijdgenoot van niets