Marlene Kuntz — Stato d'animo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Stato d'animo" van Marlene Kuntz.
Songteksten
Niente oggi sembra favorevole:
gira il mondo con ostilità,
ogni impressione mi fa debole
e sento dentro solo sfiducia.
basse le nubi che opprimono;
fredda, aliena e bieca la città;
pensieri e gorghi bui mi assediano
con la loro azione suicisudicia.
domomani tutto si risanerà.
la vita ntornerà gradevole.
ma ora, in fondo alla voragine,
è dura… dura come non è stata mai.
l’inizio è stato pura paura
per la mia incolumità:
gli ho dato il nome della sventura
e l’ho tradotta in solitudine.
«siamo tutti soli?» mi son chiesto poi
sentendo il peso della sconfitta,
e una spirale malinconica
mi ha dato in pasto all’inquietudine.
domani tutto si risanerà
e il mondo tornerà piacevole.
ma ora, in fondo alla voragine,
è dura… dura come non è stata mai.
come non lo è stata mai…
e tu, mondo, come stai?
e in che direzione andrai?
e anche tu, uomo, come stai,
ingordo, coi tuoi guai?
ma che domande stupide…
beh, domani passerà.
prendo mio figlio a scuola,
noi camminiamo piano,
il suo ventre un po' gli duole,
tengo stretta la sua mano.
poi gli sfioro il capo
e penso proprio che è vero:
«la gente non è buona»
come canta il re corvo nero.
domani tutto si rasserenerà
e anch’io tornerò socievole,
ma ora, in fondo alla voragine,
è dura… dura, come non lo è stata mai
come non lo è stata mai…
e tu, mondo, come stai?
e in che direzione andrai?
e anche tu, uomo, come stai,
ingordo, coi tuoi guai?
ma che domande stupide…
beh, domani passerà.
Songtekstvertaling
Niets lijkt vandaag gunstig.:
verander de wereld met vijandigheid,
elke indruk maakt me zwak.
en ik voel alleen maar wantrouwen van binnen.
lage wolken die onderdrukken;
koud, buitenaards en bieca de stad;
donkere gedachten en Gorgels smeken me
met hun suïcidale acties.
domomani alles zal genezen.
het leven zal aangenaam terugkeren.
maar nu, op de bodem van de kloof,
het is zo moeilijk als het ooit is geweest.
het begin was pure angst.
voor mijn veiligheid:
Ik gaf hem de naam van ongeluk.
en ik vertaalde het in eenzaamheid.
"zijn we helemaal alleen?"Ik vroeg me toen af
het gewicht van de nederlaag voelen,
en een melancholische spiraal
hij gaf me angst.
morgen geneest alles.
en de wereld zal aangenaam terugkeren.
maar nu, op de bodem van de kloof,
het is zo moeilijk als het ooit is geweest.
alsof het nooit was.…
en jij, wereld, hoe gaat het met je?
en welke kant ga je op?
en jij ook, man, hoe gaat het met je?,
hebberig, met je problemen?
maar wat een stomme vragen.…
morgen gaat voorbij.
Ik breng mijn zoon naar school.,
we lopen langzaam.,
zijn buik doet een beetje pijn.,
Ik hou zijn hand vast.
dan raak ik zijn hoofd aan.
en ik denk echt dat het waar is.:
"mensen zijn niet goed»
zoals de Black Crow King zingt.
morgen komt alles weer goed.
en Ik zal ook sociaal terugkeren.,
maar nu, op de bodem van de kloof,
het is moeilijk ... hard, alsof het nooit was
alsof het nooit was.…
en jij, wereld, hoe gaat het met je?
en welke kant ga je op?
en jij ook, man, hoe gaat het met je?,
hebberig, met je problemen?
maar wat een stomme vragen.…
morgen gaat voorbij.