Марк Рейзен — Заветный камень songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Заветный камень" van Марк Рейзен.
Songteksten
Холодные волны вздымает лавиной
Широкое Черное море.
Последний матрос Севастополь покинул,
Уходит он, с волнами споря.
И грозный, соленый, бушующий вал
О шлюпку волну за волной разбивал.
В туманной дали
Не видно земли,
Ушли далеко корабли.
Друзья-моряки подобрали героя,
Кипела волна штормовая.
Он камень сжимал посиневшей рукою
И тихо сказал, умирая:
"Когда покидал я родимый утес,
С собою кусочек гранита унес.
Затем, чтоб вдали
От нашей земли
О ней мы забыть не могли."
"Кто камень возьмет, тот пускай поклянется,
Что с честью носить его будет.
Он первым в любимую бухту вернется
И клятвы своей не забудет!"
Тот камень заветный и ночью, и днем
Матросское сердце сжигает огнем.
Пусть свято хранит
Мой камень-гранит,
Он русскою кровью омыт.
Сквозь бури и штормы прошел этот камень,
И стал он на место достойно.
Знакомая чайка взмахнула крылами
И сердце забилось спокойно.
Взошел на утес черноморский матрос,
Кто Родине новую славу принес.
И в мирной дали
Пошли корабли
Под солнцем родимой земли.
И в мирной дали
Пошли корабли
Под солнцем родимой земли.
Songtekstvertaling
Koude golven stijgen in een lawine
Brede Zwarte Zee.
De laatste zeeman verliet Sevastopol,
Hij vertrekt, ruziën met de golven.
En bij een vreeselijk onstuimig en woest vertrek.
Hij brak golf na golf tegen de boot.
In de mistige afstand
Geen land zichtbaar,
De schepen zijn ver weg.
Vrienden van de zeelieden pikte de held op.,
De stormgolf was aan het koken.
Hij greep de steen met een blauwe hand.
En hij zei zachtjes, toen hij stierf.:
"Toen ik mijn inheemse klif verliet,
Hij nam een stuk graniet mee.
Dan, te ver weg
Vanuit ons land
We konden haar niet vergeten."
"Wie de steen neemt, laat hem zweren,
Dat hij het eervol zou dragen.
Hij zal de eerste zijn die terugkeert naar zijn favoriete baai.
En hij zal zijn gelofte niet vergeten!"
Die steen wordt zowel ' s nachts als overdag gekoesterd.
Het hart van een Zeeman brandt van vuur.
Laat hem het heilig houden.
Mijn steen is graniet.,
Hij is gewassen in Russisch bloed.
Door stormen en stormen passeerde deze steen,
En hij nam zijn plaats in met waardigheid.
Een bekende meeuw flapperde met zijn vleugels.
En mijn hart begon rustig te kloppen.
Een zwarte zeeman klom over de klif.,
Die nieuwe glorie bracht in het moederland.
En in de vredige afstand
Kom op, schepen.
Onder de zon van het geboorteland.
En in de vredige afstand
Kom op, schepen.
Onder de zon van het geboorteland.