Mark Berube and the Patriotic Few — Let Me Go songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Let Me Go" van Mark Berube and the Patriotic Few.
Songteksten
I get off the subway, the sliding door’s closing
The walls they are all grey, and I’m walking
I walk by an old man, who plays his accordeon
And old Chinese folk song, and I’m walking
I go up the stairs, there’s a young girl that stares
At an old bald man’s hair, and I’m walking
And I end up outside, and this city’s my bride
But our mothers don’t cry, and I’m walking
I can call you home
You can call me foreign
Now I get the feeling
You won’t ever ever
Let me go
I get on the bus, and there’s young men that cuss
Like a wind throwing dust, and I’m walking
I sit by a man, who now looks like a man
Who now once was a man, and he’s talking
He says «what do you do when your history is glue
And your future’s a shoe, and you’re walking?»
I get off the bus, and I start to cuss
With my teeth full of dust, and I’m walking
I can call you home
You can call me foreign
Now I get the feeling
You won’t ever ever
Let me go
Go let me…
(Je monte le boulevard, je vais m’en aller)
Her black bra is on the dresser
My grey hand-me-down jacket on my back
St. Laurence prays for a confessor
St. Catherines begs to differ
And leads the attack
The army of migrant workers is ready
No devil in Montréal
The snow was fast and steady
As each motel watched it fall
I found shelter deep in the computer house
That they keep in the basement of this high-end store
Edge of Chinatown, quiet as a church mouse
I pray for St. Catherines, St. Laurence
And the migrants of the war
The black bra on the dresser
I can call you home
You can call me foreign
Now I get the feeling
You won’t ever ever
Let me
Songtekstvertaling
Ik stap uit de metro, de schuifdeur gaat dicht.
De muren zijn grijs en ik loop
Ik loop langs een oude man, die zijn accordeon speelt.
En oud Chinees volkslied, en ik loop
Ik ga de trap op, Er is een jong meisje dat staart
Bij het haar van een oude kale man, en ik loop
En ik eindig buiten, en deze stad is mijn bruid
Maar onze moeders huilen niet en ik loop
Ik kan je thuis bellen.
Je mag me buitenlands noemen.
Nu krijg ik het gevoel
Dat zul je nooit meer doen.
Laat me gaan.
Ik stap op de bus, en er zijn jonge mannen die vloeken
Als een wind die stof gooit, en ik loop
Ik zit bij een man die nu op een man lijkt.
Die nu eens een man was, en hij praat
Hij zegt: "wat doe je als je geschiedenis lijm is
En je toekomst is een schoen en je loopt?»
Ik stap uit de bus en begin te vloeken.
Met mijn tanden vol stof, en ik loop
Ik kan je thuis bellen.
Je mag me buitenlands noemen.
Nu krijg ik het gevoel
Dat zul je nooit meer doen.
Laat me gaan.
Laat me los.…
(Je monte le boulevard, je vais m ' en aller)
Haar zwarte beha staat op het dressoir.
M 'n grijze jasje op m' n rug.
St. Laurence bidt voor een confessor
St. Catherines smeekt om verschil.
En leidt de aanval
Het leger van migrerende werknemers is klaar
Geen duivel in Montréal
De sneeuw was snel en stabiel.
Elk motel zag het vallen.
Ik vond onderdak diep in het computerhuis.
Die ze bewaren in de kelder van deze dure winkel.
Rand van Chinatown, zo stil als een kerkmuis
Ik bid voor St. Catherines, St. Laurence.
En de migranten van de oorlog
De zwarte beha op het dressoir
Ik kan je thuis bellen.
Je mag me buitenlands noemen.
Nu krijg ik het gevoel
Dat zul je nooit meer doen.
Laat mij maar.