Marie Cherrier — La Funambule songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Funambule" van Marie Cherrier.
Songteksten
C’est la ballade d’une ordinaire, pas courageuse pour un sou
Traîne son fiel, crée sa misère
Déchirant son c ur d’amadou
L’imbécile se méprend pour une funambule
En équilibre sur l' fil du temps, elle se bascule
Elle ne s’est jamais retrouvée de l’un ou de l’autre côté
L’indécision et son bâton, la garde perchée
Un beau jour, un beau d’en bas accrocha son c ur en passant
Heureuse, elle le partagea mais sans descendre pour autant
De temps à autre pour plus d’union, son accroche-c ur voulait monter
Elle répondait «Pas question, le poids d' l’amour me f’ra tomber»
Sous étendard des oiseaux jamais enfermés
En eau libre, elle coupa les ponts
Déçu, l’amoureux se lassa de cette équilibriste
Il s'éloigna, lâchant tout bas «Que tu es triste»
Mais la belle était accrochée
Et sentit son c ur s’arracher
Il n’y a pas demi-mesure, à mi-chemin de la nature
L'étendard fait depuis grise mine
Sur cette triste libertine
Et quand la pluie s' met à tomber
Il laisse toutes les gouttes passer
Aujourd’hui, elle crie son amour
Mais le temps a fait ses ruines
Elle s’en repentit chaque jour
Casse chacune de ses épines
«Gentille conne, ton fil est bien trop étroit !
Tu décolleras mieux du sol en prenant appui sur tes pas»
J' pensais pas un jour vous dire ça mais, là-dessus, je vous avoue
Qu' la liberté, croyez-vous ça, réclame parfois la corde au cou
Songtekstvertaling
Dit is de ballade van een gewone, niet dapper voor een cent.
Sleept zijn gelovigen mee, creëert zijn ellende.
Haar Tondelhart verscheuren
Een dwaas wordt aangezien voor een ritje.
Balanceren na verloop van tijd, zwaait ze
Ze heeft zich nooit aan beide kanten gevonden.
Besluiteloosheid en z ' n stok.
Op een mooie dag hing een knappe van onderen z ' n hart op.
Happy, ze deelde het maar zonder naar beneden te gaan
Van tijd tot tijd voor meer vakbond, wilde zijn haak-up naar boven
Ze antwoordde: "geen vraag, het gewicht van de liefde f' ra me vallen»
Onder het vaandel van vogels nooit vergrendeld
In open water sneed ze de bruggen door.
Teleurgesteld werd de minnaar moe van deze balancer.
Hij liep weg, liet zich helemaal neerslachtig voelen dat je verdrietig bent»
Maar de mooie werd opgehangen.
En voelde haar hart grijpen
Er is geen halve maatregel, halverwege de natuur
Het spandoek gemaakt van grijze mijn
Op deze trieste libertijn
En als de regen begint te vallen
Het laat alle druppels voorbij gaan.
Vandaag schreeuwt ze haar liefde
Maar de tijd heeft zijn ruïnes gemaakt
Ze heeft elke dag berouw.
Breek elk van zijn doornen
"Mooie kut, je draad zit veel te strak !
U zult beter opstijgen van de grond door te leunen op uw treden»
Ik had nooit gedacht je dit te vertellen, maar Ik zal het je vertellen.
Die vrijheid, geloof het, eist soms het touw aan de nek.