Maria Toledo — Vuelvo a casa songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vuelvo a casa" van Maria Toledo.
Songteksten
Viendo tantas falsedades a casa me vuelvo, cansada de tanto andar por el fuego,
dejé a mi familia por un amor nuevo el cual yo creía que sería eterno…
Pero pasaron los días y se fue perdiendo, pasaron más días y se fue muriendo,
anduve tras él lo mismo que un perro, pasando vergüenzas, sufriendo desprecios.
Pero por fin decidí que así no podía seguir y recordé que mi casa,
mi casa está ahí…
Aunque me fui sin palabras me esperan los míos, que son de mi raza,
que son hijos míos, que digan «mi madre por fin ha venío…» (x2)
Todos, todos mis amigos, se fueron huyendo porque me enfadaba cuando iban
diciendo que por su cariño yo me estaba hundiendo, y no comprendía que todo era
cierto…
Pero pasaron los días y se fue perdiendo, pasaron más días y se fue muriendo,
anduve tras él lo mismo que un perro, pasando vergüenzas, sufriendo desprecios.
Pero por fin decidí que así no podía seguir y recordé que mi casa,
mi casa está ahí…
Aunque me fui sin palabras me esperan los míos, que son de mi raza,
que son hijos míos, que digan «mi madre por fin ha venío…» (x2)
(Gracias a Joel Gallego Pérez por esta letra)
Songtekstvertaling
Als ik thuis zoveel leugens zie, word ik het zat om zo vaak door het vuur te lopen.,
Ik verliet mijn familie voor een nieuwe liefde waarvan ik dacht dat die eeuwig zou zijn.…
Maar de dagen gingen voorbij en hij was verloren, meer dagen gingen voorbij en hij stierf,
Ik liep achter hem aan als een hond, voelde schaamte, lijdende minachting.
Maar uiteindelijk besloot ik dat zodat ik niet verder kon en ik herinnerde me dat mijn huis,
mijn huis is daar.…
Hoewel ik sprakeloos de mijne op me wacht, die van mijn ras zijn,
dat zij mijn kinderen zijn, dat zij zeggen: "mijn moeder is eindelijk gekomen... "(x2)
Iedereen, al mijn vrienden, rende weg omdat ik boos was toen ze weggingen.
hij zei dat uit zijn genegenheid ik zonk, en hij begreep niet dat alles was
bepaald…
Maar de dagen gingen voorbij en hij was verloren, meer dagen gingen voorbij en hij stierf,
Ik liep achter hem aan als een hond, voelde schaamte, lijdende minachting.
Maar uiteindelijk besloot ik dat zodat ik niet verder kon en ik herinnerde me dat mijn huis,
mijn huis is daar.…
Hoewel ik sprakeloos de mijne op me wacht, die van mijn ras zijn,
dat zij mijn kinderen zijn, dat zij zeggen: "mijn moeder is eindelijk gekomen... "(x2)
(Dank aan Joel Gallego Perez voor deze tekst)